Podgrzybek zajączek może i nie ma tak zwartego miąższu jak borowik szlachetny, ale dobrze doprawiony daje znakomity farsz do pierogów i gęsty sos. W starszych atlasach można spotkać również nazwę borowik zajęczy, a w różnych regionach mówi się po prostu zajączek, zajęczy grzyb lub grzybek zajęczy. Ta sympatyczna nazwa nie powinna jednak skłaniać do pobłażliwego traktowania znaleziska. To pełnoprawny grzyb jadalny z rodziny borowikowatych. Ba, to naprawdę prawdziwy rarytas! Sama nie wiem, czemu prawie nikt go nie zbiera...
WIDEO…
Jak wygląda zajączek?
Kapelusz zajączka ma zwykle od kilku do kilkunastu centymetrów średnicy. U młodych grzybów jest półkulisty, później szeroko się rozkłada. Zwróć uwagę przede wszystkim na jego suchą, matową i lekko zamszową skórkę. Barwa bywa oliwkowożółta, oliwkowobrązowa, żółtobrązowa albo lekko szarozielona, dlatego nie zawsze łatwo dostrzec go w leśnym runie.
Od spodu nie ma blaszek, lecz żółte pory, z wiekiem nieco oliwkowe. Po dotknięciu mogą słabo sinieć. Trzon jest smukły, żółty lub żółtobrązowy, czasem ciemniejszy przy podstawie. Miąższ pozostaje jasny, kremowy lub żółtawy, a u starszych okazów szybko robi się miękki i gąbczasty.
Gdzie rośnie zajączek?
Podgrzybek zajączek jest w Polsce gatunkiem pospolitym. Spotkasz go od lata do jesieni, najczęściej od lipca do października, a przy sprzyjającej pogodzie także dłużej. Lubi lasy liściaste i mieszane, pojawia się również w iglastych. Warto wypatrywać go pod dębami, bukami, brzozami, sosnami i świerkami, zwłaszcza na kwaśniejszych glebach.
Często rośnie w miejscach z borówką czarną, wśród mchu, opadłych liści i igliwia. Nie tworzy zazwyczaj wielkich grup, dlatego łatwo przejść obok pojedynczych sztuk. Gdy podczas spaceru znajdujesz borowiki lub podgrzybki brunatne, rozglądaj się uważniej po najbliższym otoczeniu. Zajączek nieraz wyrasta kilka kroków dalej, lecz jego matowy kapelusz nie odbija światła i dobrze wtapia się w podłoże.
Jak zbierać młode sztuki?
Do koszyka wybieraj tylko świeże, twarde egzemplarze z suchym kapeluszem i jędrnym trzonem. Starsze zajączki łatwo nasiąkają wodą podczas deszczu, bywają robaczywe i po ugotowaniu mogą rozpadać się w daniu. Na miejscu sprawdź rurki od spodu oraz przekrój trzon. Jeśli w środku widać liczne "korytarze" po larwach albo miąższ jest ciemny i rozmiękły, zostaw grzyba w lesie.
Owocnik delikatnie wykręć z podłoża albo ostrożnie wytnij, a miejsce przykryj ściółką. Zbieraj do przewiewnego koszyka, nigdy do foliowej torby. Po powrocie od razu przejrzyj zbiory, oczyść je pędzelkiem lub nożykiem i przygotuj jeszcze tego samego dnia. Zajączek nie jest grzybem do długiego przechowywania w lodówce.
Zajączek do sosu i pierogów
Ten niepozorny grzyb najlepiej sprawdza się w potrawach, w których jest drobno pokrojony i dobrze podsmażony. Oczyszczone kapelusze oraz twardsze części trzonów pokrój, wrzuć na suchą patelnię i odparuj wodę. Dopiero potem dodaj masło lub olej, cebulę, pieprz oraz odrobinę majeranku. Tak przygotowaną masę możesz połączyć z kiszoną kapustą i wykorzystać jako farsz do pierogów, uszek, krokietów albo pasztecików.
Zajączek dobrze nadaje się także do sosu z dodatkiem śmietanki lub do bigosu. Można go suszyć, najlepiej w cienkich plastrach, a potem dodawać do zupy grzybowej i farszów. Nie warto przeznaczać go do marynaty, ponieważ delikatniejszy miąższ po zalewie octowej często staje się zbyt miękki.
Czytaj także:
- Bajecznie prosty przepis na makaron z grzybami leśnymi. Uszykuj dużo, bo rodzina podstawi talerze po dokładki
- Z popularnych grzybów robię zupę a la flaczki. Nawet mięsożerny mąż zajada, aż mu się uszy trzęsą
- To najlepsze grzyby w panierce na jesienną kolację. Dodaję 1 składnik, aby były chrupiące
