Listopad wcale nie musi oznaczać końca grzybobrania. Chociaż borowiki, podgrzybki i maślaki coraz trudniej znaleźć, w lesie zaczynają pokazywać się grzyby, którym chłód zupełnie nie przeszkadza. Wystarczy, że podczas spaceru przyjrzysz się starym pniom, powalonym drzewom i grubym konarom. To właśnie tam możesz wypatrzyć boczniaki ostrygowate.
WIDEO…
Ciekawy grzyb przypominający muszlę ostrygi
Boczniak ostrygowaty (Pleurotus ostreatus) należy do rodziny boczniakowatych. Jak go rozpoznać? Kapelusz najczęściej osiąga od 5 do 20 cm szerokości, choć zdarzają się większe okazy. U młodych grzybów jest wypukły, z brzegiem podwiniętym do środka. Z czasem rozpościera się i przyjmuje kształt wachlarza, muszli lub szerokiej łopatki. Jego powierzchnia jest gładka, a barwa może być popielatoszara, stalowoniebieska, szarobrązowa, brązowa, a czasami niemal kremowa.
Pod spodem znajdziesz gęsto ułożone jasne blaszki, które charakterystycznie zbiegają na trzon. To jedna z najważniejszych cech, które powinieneś sprawdzić podczas rozpoznawania gatunku. Z kolei trzon boczniaka jest krótki, gruby i najczęściej wyrasta z boku kapelusza. Niekiedy pozostaje niemal niewidoczny, ponieważ owocnik jest przyrośnięty bezpośrednio do drewna. Miąższ ma biały kolor, jest mięsisty i sprężysty, a u starszych okazów staje się twardy i łykowaty.
Wygląd to jednak drogorzędna kwesita. Przede wszystkim boczniak ostrygowaty ma delikatny, lekko orzechowy smak i mięsistą konsystencję, dzięki której doskonale sprawdza się w wielu potrawach. Z tego powodu należy do najpopularniejszych grzybów uprawnych na świecie.
Kiedy i gdzie szukać boczniaków ostrygowatych?
Boczniaki ostrygowate znajdziesz w całej Polsce, przede wszystkim w lasach liściastych i mieszanych. W przeciwieństwie do borowików nie musisz wypatrywać ich w mchu ani odgarniać opadłych liści. Spoglądaj na pnie, pniaki, powalone drzewa i grube, obumarłe konary. Szczególnie dokładnie oglądaj stare buki, topole, wierzby i brzozy.
Najbardziej charakterystyczny okres ich owocnikowania przypada na późną jesień i zimę. Pierwsze większe skupiska pojawiają się zwykle w październiku i listopadzie, a sezon często trwa przez grudzień. Boczniaki dobrze znoszą niskie temperatury. Krótkotrwałe przymrozki nie muszą kończyć ich owocnikowania, a chłodna i wilgotna pogoda sprzyja powstawaniu nowych kapeluszy.
Nie oznacza to jednak, że grzyby będą rosły nieprzerwanie przez całą zimę. Podczas silnych, długotrwałych mrozów ich rozwój wyhamowuje. Nowych owocników najlepiej wypatruj po odwilży, gdy temperatura wzrośnie, a drewno będzie dostatecznie wilgotne.
Jak podawać boczniaki?
Przede wszystkim pamiętaj jednak o jednej ważnej zasadzie: nie jedz boczniaków na surowo. Przed spożyciem poddaj je dokładnej obróbce termicznej. Możesz je smażyć, gotować, dusić lub piec, ale zadbaj, żeby były dobrze przygotowane również w środku.
Jednym z najprostszych sposobów jest usmażenie boczniaków na maśle z cebulą. Oczyść kapelusze, pokrój większe okazy na paski i wrzuć na rozgrzaną patelnię z niewielką ilością tłuszczu. Smaż, aż odparuje nadmiar wody, a grzyby staną się miękkie i lekko rumiane. Pod koniec dodaj cebulę, pieprz, sól i odrobinę majeranku.
Jeśli lubisz tradycyjną polską kuchnię, przygotuj boczniaki w panierce. Większe kapelusze zanurz w roztrzepanym jajku, obtocz w bułce tartej i smaż na umiarkowanym ogniu z obu stron do pełnego usmażenia. Tak przygotowane przypominają niewielkie kotlety i znakomicie smakują z ziemniakami oraz surówką.
Poza tym boczniaki świetnie nadają się również do przygotowania:
- bezmięsnych z boczniaków z majerankiem i warzywami
- sosu śmietanowego do ziemniaków, kaszy lub makaronu
- farszu do pierogów, krokietów i pasztecików
- aromatycznej zupy grzybowej
- gulaszu z cebulą, marchewką i papryką
- boczniaków marynowanych w zalewie octowej
Czytaj także:
- Mój dziadziuś mawiał, że ten grzyb jest lepszy niż prawdziwek. Co roku szukał go po jesiennych deszczach
- Ten grzyb rośnie całymi kępami i zimna się nie boi. Pełny kosz możesz nazbierać nawet w grudniu
- Te wyjątkowe grzyby zbieram całymi naręczami w listopadzie, a nawet zimą. Nie patrzę jednak pod nogi
