Zamiokulkas to jedna z tych roślin, które potrafią wiele wybaczyć, ale przy rozmnażaniu lubią spokój i cierpliwość. Nie oczekuj, że po tygodniu zobaczysz nowe pędy. Tutaj wszystko dzieje się powoli, za to efekt naprawdę cieszy, szczególnie gdy z jednego zdrowego listka udaje ci się wychować kilka młodych roślin.
WIDEO…
Sama często wybieram tę metodę, gdy podczas pielęgnacji odłamie się kawałek liścia albo chcę odmłodzić starszy egzemplarz. Nie wyrzucaj wtedy zielonego listka z krótkim fragmentem ogonka. Przygotuj lekkie podłoże, małą doniczkę i znajdź dla sadzonki jasne miejsce bez ostrego słońca. Reszta wymaga przede wszystkim rozsądku.
Zdrowy listek zamiokulkasa to połowa sukcesu. Nie wkładaj do ziemi przypadkowego fragmentu
Do ukorzeniania wybierz listek jędrny, mocno zielony i bez żółtych plam. Najlepiej pobierz go z rośliny, która nie jest przelana, osłabiona ani zaatakowana przez szkodniki. Listek powinien mieć choć niewielki fragment ogonka, bo właśnie tam najłatwiej powstaną korzenie i mała bulwa. Nie musi to być długi kawałek. Wystarczy około 1 do 2 centymetrów, by sadzonka miała od czego zacząć.
Odetnij fragment czystym, ostrym nożem albo sekatorem. Nie odrywaj go na siłę, ponieważ poszarpana rana dłużej się goi i łatwiej łapie zgniliznę. Po cięciu nie sadź listka od razu. Połóż go na talerzyku w suchym, przewiewnym miejscu na kilka godzin, a przy grubszym ogonku nawet na całą dobę. Rana powinna lekko przeschnąć. Nie wystawiaj jej jednak na parapet w pełnym słońcu, bo listek szybko straci jędrność.
Nie przesadzaj też z liczbą sadzonek w jednej doniczce. Gdy wciśniesz ich zbyt dużo, ziemia będzie schła nierówno, a ty nie zauważysz, że któryś fragment zaczyna mięknąć. Ja sadzę po 3 lub 4 listki do niewielkiej doniczki, ale zachowuję między nimi odstępy. Dzięki temu mają powietrze, a ja mogę bez problemu sprawdzić, co dzieje się przy podłożu.
Lekkie i lekko wilgotne podłoże daje korzeniom dobry start. Mokra ziemia szybko odbierze ci całą radość
Najważniejsza zasada jest prosta, zamiokulkas nie chce stać w ciężkiej i mokrej ziemi. To roślina, która magazynuje wodę w grubych ogonkach i bulwach. Młody listek nie potrzebuje więc ciągłego podlewania. Gdy podłoże będzie zbyt zbite, zimne i wilgotne, ogonek zamiast wypuścić korzenie zacznie gnić.
Przygotuj mieszankę do roślin doniczkowych i rozluźnij ją perlitem, drobnym keramzytem albo piaskiem kwarcowym. Dobrze sprawdza się proporcja dwóch części ziemi do jednej części dodatku rozluźniającego. Możesz też użyć gotowego podłoża do sukulentów, ale wybierz takie, które nie jest bardzo zbite po podlaniu. Doniczka musi mieć otwór odpływowy. Bez niego nawet najlepsza mieszanka przestanie działać, gdy nadmiar wody zostanie na dnie.
Wsyp ziemię do małej doniczki i tylko lekko ją zwilż. Nie lej wody tak długo, aż zacznie wypływać spodem. Podłoże ma być wilgotne jak dobrze odciśnięta gąbka, a nie ciężkie i błyszczące od wody. Wsuń fragment ogonka na głębokość około 1 centymetra. Listek zostaw nad ziemią, nie zakopuj go głęboko. Możesz delikatnie przycisnąć podłoże palcami, żeby sadzonka stabilnie stała, ale nie ugniataj ziemi jak w dużej donicy.
Nie przykrywaj doniczki szczelnie folią ani słoikiem. Wiele osób robi to z przyzwyczajenia, bo tak ukorzenia się inne rośliny. Przy zamiokulkasie nadmiar wilgoci pod osłoną bywa jednak większym problemem niż suche powietrze w mieszkaniu. Lepiej postaw doniczkę w miejscu, gdzie nie ma przeciągów i gdzie temperatura utrzymuje się mniej więcej między 20 a 25 stopniami.
Teraz nie zaglądaj do korzeni co kilka dni. Cierpliwość sprawi, że z listka powstanie nowy zamiokulkas
Po posadzeniu ustaw doniczkę w jasnym miejscu z rozproszonym światłem. Dobry będzie stolik niedaleko okna, parapet osłonięty firanką albo miejsce przy wschodnim oknie. Nie stawiaj sadzonek nad kaloryferem, bo ziemia będzie wysychać za szybko. Unikaj też ciemnego kąta, ponieważ listek może długo pozostać zielony, ale nie będzie miał siły tworzyć nowych części rośliny.
Przez pierwsze tygodnie kontroluj wilgotność ziemi palcem. Podlewaj dopiero wtedy, gdy wierzch podłoża wyraźnie przeschnie, a doniczka zrobi się lekka. Wlej niewielką ilość wody przy brzegu naczynia. Nie polewaj listków i nie zostawiaj wody na podstawce. Jesienią oraz zimą podlewaj jeszcze ostrożniej, bo w chłodniejszych miesiącach ziemia schnie wolniej.
Najtrudniejsze jest czekanie. Zanim pod ziemią powstanie niewielka bulwa i korzenie, często mija kilka miesięcy. Dopiero później pojawia się pierwszy młody pęd. Nie wyciągaj sadzonki, żeby sprawdzić, czy już się ukorzeniła. W ten sposób łatwo uszkodzisz delikatne korzonki albo oderwiesz maleńką bulwę. O wiele lepiej obserwuj sam listek. Gdy nadal jest zielony i sztywny, najczęściej wszystko idzie w dobrą stronę.
Nie dokarmiaj sadzonek nawozem, dopóki nie zobaczysz nowego pędu. W świeżym podłożu mają dość składników na początek, a nawóz może podrażnić młode korzenie. Kiedy z ziemi wyjdzie pierwszy mały zamiokulkas, zacznij od bardzo słabej dawki nawozu do roślin zielonych. Podaj ją dopiero po podlaniu, nigdy do suchego podłoża.
Zdarza się, że jeden listek żółknie i mięknie. Nie panikuj od razu, tylko wyjmij go ostrożnie z ziemi. Gdy ogonek jest brązowy, śliski i nieprzyjemnie pachnie, wyrzuć sadzonkę, a doniczkę umyj przed ponownym użyciem. Gdy korzonki są jasne, a przy ogonku widać małą, twardą bulwkę, posadź fragment ponownie do świeżej, suchej mieszanki. Czasem wystarczy poprawić podlewanie, żeby uratować całą pracę.
Tak właśnie z jednego listka możesz z czasem uzyskać kilka nowych zamiokulkasów. Nie będzie to szybka metoda, ale daje ogromną satysfakcję. Najważniejsze, żebyś nie zalewała sadzonek i nie przeszkadzała im bez potrzeby. W tym przypadku mniej troski naprawdę oznacza lepszy efekt.
Czytaj także:
- Jesienią z jednej kępy liliowca robię kilka nowych. W kolejnym sezonie rabata tonie w kwiatach i to za darmo
- We wrześniu nie śpieszę się z wykopywaniem buraków. Daję im jeszcze jedno wsparcie, żeby do zbiorów zdążyły porządnie urosnąć
- Jesienią dosiewam trawę w pustych miejscach i robię jeszcze jedną rzecz. Dzięki niej wiosną trawnik jest gęsty i bardziej równy
