Dodaj 2 łyżki do kruchego ciasta, a wyjdzie najlepsze na świecie. Ten trik stosują cukiernicy
Kruche ciasto to klasyka każdej kuchni, bo sprawdza się w wielu słodkich i wytrawnych wypiekach - od tart po mazurki i ciasteczka. Jednak nawet najprostszy przepis potrafi zawieść, jeśli ciasto wyjdzie zbyt twarde lub gumowate. Jest jednak prosty trik, który od lat stosują doświadczeni cukiernicy.
Kruche ciasto składa się zazwyczaj z mąki, masła, cukru i jajek. Jednak składniki to nie wszystko - ważne jest ich odpowiednie połączenie. Choć brzmi to jak błachostka, może mieć znaczenie. Zbyt mocne mieszanie sprawia, że ciasto staje się twarde, a zbyt słabe - rozpada się przy krojeniu. Na szczęście jeden kuchenny trik sprawi, że kruche ciasto będzie zawsze idealne. Co dodać do kruchego ciasta, aby wyszło przepyszne? Sekretem udanego ciasta, po który sięgają cukiernicy, jest ocet jabłkowy. Pełni on tu rolę subtelnego regulatora - rozluźnia gluten, dzięki czemu ciasto pozostaje kruche i delikatne, a jednocześnie zachowuje sprężystość. Ocet jabłkowy jest lekko kwaśny, a takie środowisko hamuje nadmierne tworzenie się glutenu podczas wyrabiania ciasta. Dodatkowo wzmacnia smak masła i cukru, co sprawia, że gotowy wypiek ma bardziej intensywny aromat. Ocet jabłkowy sprawdza się praktycznie we wszystkich rodzajach kruchego ciasta - tarty owocowe, mazurki, ciasteczka, nawet kruche spody do serników. Wystarczy, że dodasz około 1-2 łyżki octu jabłkowego na standardową ilość kruchego ciasta. Najlepiej, jeśli połączysz go z mokrymi składnikami - dodaj do jajek lub mleka i dobrze wymieszaj, zanim dodasz mąkę. Pamiętaj też, aby nie przesadzać. Zbyt duża ilość octu może zostawić kwaśny posmak i sprawić, że ciasto będzie bardziej gumowe, niż kruche. Dodatkowe porady od cukierników Aby kruche ciasto było pyszne i faktycznie kruche, przede wszystkim pamiętaj o tym, aby używać mocno schłodzonych produktów. Chodzi przede wszystkim o jajka oraz masło. Dzięki temu ciasto łatwiej się wyrabia, a podczas pieczenia masło stopniowo uwalnia parę, tworząc charakterystyczne warstwy kruchego ciasta. Nie wyrabiaj ciasta zbyt długo. Im mniej mieszania, dotykania i ingerowania, tym delikatniejsze ciasto. Po uformowaniu ciasta w kulkę dobrze jest wstawić je do lodówki na 30-60 minut. Dzięki temu później łatwo rozprowadzisz je w formie, a przy pieczeniu zachowa chrupkość. Czytaj także: Crumble z truskawkami, czyli truskawki pod kruszonką - prosty przepis Sernik z rosą - tradycyjne ciasto na kruchym spodzie Tak zrobisz idealne kruche ciasto. 3:2:1 to proporcja składników do zapamiętania
Pieczone kasztany wychodzą gorzkie, bo zapominasz o 1 rzeczy. Zrób to, a już zawsze będą pyszne
Pieczone kasztany to smak jesieni, który kojarzy się z pachnącymi uliczkami południowej Europy i przytulnymi wieczorami. Jednak wielu osobom nie wychodzą tak, jak powinny - bywają twarde, gorzkie i trudne do obrania. Sekret tkwi w jednym prostym kroku, który być może pomijasz.
Prosty kuchenny patent sprawia, że ich smak staje się słodkawy, a obieranie nie sprawia problemu. Niezależnie od tego, czy przygotujesz je w piekarniku, czy na patelni (jeśli tak wolisz), dzięki temu trikowi wreszcie poczujesz prawdziwy smak jesieni, a jadalne kasztany nie będą miały gorzkiego posmaku. Dlaczego kasztany jadalne wychodzą gorzkie? Najczęstszy błąd popełniany podczas pieczenia kasztanów to pominięcie etapu moczenia. Surowe kasztany mają naturalne garbniki, które nadają im cierpki, gorzkawy smak. Namoczenie ich w wodzie przez minimum 30 minut sprawia, że gorycz zostaje wypłukana, a wnętrze staje się miękkie i nawet lekko słodkawe. Dodatkowym plusem jest to, że skórka wówczas łatwiej odchodzi, więc obieranie nie jest już męką. Przed moczeniem kasztany trzeba ponacinać ostrym nożem na krzyż, na wypukłej stronie skorupki. Dzięki temu nie tylko szybciej się upieką, ale też nie "wybuchną" w piekarniku. Jeśli masz czas, możesz moczyć je nawet 2-3 godziny - nie wpłynie to negatywnie na ich smak. Przed pieczeniem dokładnie osusz kasztany i od razu wyłóż je na blachę i piecz w 200 stopniach przez ok. 25 minut. W tym czasie skórka powinna się lekko rozchylić. Jak jeść pieczone kasztany? Gotowe kasztany najlepiej jeść praktycznie od razu, kiedy są jeszcze mocno ciepłe. Wtedy najłatiwje się obierają i mają przyjemnie miękką, kremową konsystencję. Możesz jeść je same, jako przekąskę, albo wykorzystać do deserów, farszów czy kremów. W kuchni francuskiej i włoskiej często dodaje się je do ciast, a także jako dodatek do mięs i warzyw. W okresie jesienno-zimowym pieczone kasztany jadalne sprzedawane są często na jarmarkach świątecznych w tych samych pojemnikach i torebkach, w których możesz kupić popcorn. Możesz przed jedzeniem posypać je odrobiną cukru albo cynamonu, aby nabrały jeszcze bardziej korzennego smaku. Kasztany z patelni Jadalne kasztany możesz też przygotować na patelni, ale musi być ona żeliwna. Przygotuj je tak, jak do pieczenia w piekarniku, a potem wrzuć do mocno rozgrzanego naczynia bez żadnego tłuszczu i praż ok. 15 minut na średnim ogniu, często potrząsając patelnią. Tak pieczone kasztany są najpopularniejsze w przestrzeniach miejskich i lokalach gastronomicznych, ale w domowych warunkach znacznie częściej wybieramy pieczenie. Czytaj także: Jak zrobić domowy słony karmel i dlaczego czasem wychodzi gorzki? Poznaj przepis idealny Jesienne potrawy: rozgrzewające smaki w kuchni z wykorzystaniem dyni i grzybów Pumpkin Spice Latte wraca na salony. Tak zrobisz domową mieszankę przypraw do tej jesiennej kawy
Ten efektowny grzyb ma komiczną nazwę i moc superfood. Grzybiarze go omijają
Szmaciak, czyli siedzuń sosnowy, to grzyb o zabawnej nazwie i niezwykłych właściwościach. Dawniej objęty ochroną, dziś może trafić do koszyka każdego grzybiarza. Nie tylko wzmacnia organizm i wspiera zdrowie, ale też zachwyca orzechowym smakiem i niezwykle oryginalnym wyglądem. Sprawdź, gdzie go znaleźć, jak wykorzystać w kuchni i dlaczego zyskał miano superfood.
Siedzuń pospolity, inaczej szmaciak lub kozia broda, to mało znany grzyb jadalny z rodziny siedzuniowatych, którego można spotkać w polskich lasach. Chociaż jego nazwa brzmi jak żart, to nie jest żartem, podobnie jak jego prozdrowotne właściwości. Co więcej, ci, którzy go próbowali, zapewniają, że jest grzybem bardzo smacznym i może być wykorzystany do przygotowania różnych potraw. Dowiedz się, czy szmaciak jest popularny w lasach, gdzie rośnie oraz jak się go przyrządza. Gdzie rośnie siedzuń sosnowy i jakie ma właściwości? Siedzuń sosnowy wbrew pozorom nie jest rzadkim mieszkańcem lasów. Jak nazwa wskazuje, rośnie najczęściej w pobliżu sosen lub innych drzew iglastych, a dokładniej na ich korzeniach. Może powstać zarówno na drzewach zdrowych, jak i martwych. Przez długie lata znajdował się pod ochroną, ale w 2014 roku został wykreślony z listy gatunków grzybów chronionych, dlatego można go zrywać i spożywać, co cieszy wielu doświadczonych grzybiarzy. I słusznie, bo ma on bardzo cenione właściwości prozdrowotne. Uważany jest za superfood. Jedzenie siedzunia, według badań, przyczynia się do zapobiegania rozwojowi cukrzycy oraz przyspiesza gojenie się ran. Wśród składników tych grzybów wyróżniają się m.in. β-glukany, które działają przeciwnowotworowo i wspierają odporność. Poza tym gatunek zawiera witaminy z grupy B, potas, fosfor, żelazo i błonnik, a także związki o działaniu przeciwzapalnym. To prawdziwy skarb z lasu. Co można zrobić z siedzunia sosnowego? Ten grzyb ma bardzo szerokie zastosowanie w kuchni. Można go smażyć, gotować lub suszyć, dodawać do zup, sosów i mięs. Siedzuń sosnowy ma aromatyczny lekko orzechowy smak, dlatego potrawy z nim w roli głównej znajdują wielu entuzjastów. Powstają z niego smaczne zupy krem i apetyczne farsze. Innym pomysłem na przygotowanie siedzunia jest obtoczenie grzybów w panierce i usmażenie na chrupiąco. Można go również marynować podobnie jak kurki. Warto pamiętać, aby dokładnie go oczyścić przed gotowaniem, ponieważ w zagłębieniach często skrywają się zanieczyszczenia, małe owady i piasek. Z czym można pomylić siedzunia sosnowego? Siedzunia łatwo rozpoznać. Nie da się ukryć, że rzuca się w oczy. Ma zwykle 5-20 cm wysokości i 6-30 cm szerokości, chociaż zdarzają się nawet większe okazy. Jego kształt jest bardzo charakterystyczny: kulisty składający się z pofałdowanych płatów, przypominający kalafior. Jest biały lub kremowy, rzadziej brązowy. W Polsce występuje bardzo podobny siedzuń dębowy, który jest również grzybem jadalnym, ale objętym częściową ochroną. Ponoć jest on mniej smaczny niż sosnowy. Siedzuń może być też mylony z trzęsakiem – chociaż również jest jadalny, to jednak zupełnie bez smaku. Na szczęście, w polskich lasach nie ma silnie trujących gatunków grzybów, które można byłoby łatwo pomylić z siedzuniem. Czytaj także: „Polskie trufle” są już w lasach. Zanim zerwiesz te grzyby, musisz wiedzieć o jednej rzeczy Boimy się go zrywać, a jest niebiańsko smaczny. Nazywany jest „truflą dla ubogich” Znasz te gatunki grzybów? Mają blaszki, a jednocześnie pysznie smakują i są zdrowe! Oto grzyby blaszkowe jadalne
Zapomnij o passacie. Biorę przejrzałe pomidory i robię najprostszą rzecz, a są pyszne całą zimę
Przełom lata i jesieni to okres, kiedy na naszych stołach królują dojrzałe pomidory. Słodkie i soczyste są nie tylko smaczne, ale też zdrowe. Warto zachować ich walory na dłużej, ale nie trzeba się przy tym męczyć. Wystarczy 1 trik, by przejrzałe pomidory smakowały pysznie przez całą zimę.
Pomidory mają to do siebie, że szybko stają się przejrzałe — robią się miękkie, a ich skórka wiotczeje. Chociaż niezbyt nadają się na kanapki czy do sałatki, nie warto ich wyrzucać, bo wciąż mogą się przydać w kuchni. Doskonale nadają się na sos i przecier, jednak przygotowanie włoskiej passaty jest dość czasochłonne. Zamiast się męczyć, włóż przejrzałe pomidory do zamrażarki. Mrożenie jako sposób na przejrzałe pomidory Mrożenie warzyw i owoców to popularny sposób na to, by na dłużej zachować smaki lata. W ujemnej temperaturze można przechowywać m.in. maliny, truskawki czy jeżyny. Popularne jest także mrożenie fasolki, kalafiora czy brokuła. Nie każdy jednak wie, że mrozić można również pomidory. I nie chodzi tu wcale o przechowywanie w zamrażarce gotowych sosów. Pomidory doskonale nadają się do mrożenia. Proces ten pozwala zachować na dłużej ich walory smakowe i odżywcze. Po wyjęciu z zamrażarki wciąż zachwycają aromatem, ale nie są już tak jędrne, w związku z czym raczej nie nadają się na kanapki czy do sałatek. Świetnie znoszą za to obróbkę termiczną i po rozmrożeniu można je wykorzystać do przygotowania sosu, zupy czy zapiekanki. Jak mrozić przejrzałe pomidory? Przejrzałych pomidorów nie trzeba miksować i gotować na przecier lub sos. Wystarczy tylko je umyć, osuszyć i włożyć do zamrażarki. Nie trzeba nawet pozbywać się skórki, chociaż dla ułatwienia ich obróbki po rozmrożeniu można to zrobić. W tym celu delikatnie nakłuj pomidora, sparz wrzątkiem i przepłucz pod zimną wodą — wtedy łatwo go obierzesz. Pomidory można mrozić w całości lub w kawałkach. Warto najpierw umieścić je w zamrażarce na talerzu lub tacce wyłożonej papierem do pieczenia. Rozłożone na płasko nie skleją się ze sobą i zachowają swój kształt. Po takim wstępnym mrożeniu wsyp pomidory do woreczka lub pojemnika i przechowuj w zamrażarce przez kilka miesięcy, maksymalnie do pół roku. Co jeszcze zrobić z przejrzałymi pomidorami? Przejrzałe pomidory można przechować na dłużej, miksując je na sos. Gładka, pomidorowa passata to baza wielu dań, poczynając od aromatycznych sosów do makaronu, przez zupę pomidorową czy gazpacho lub chłodnik, aż po szakszukę czy gulasz. Ale to nie wyczerpuje kulinarnych zastosowań pomidorów. Z przejrzałych pomidorów warto przygotować domowy ketchup. Jest zdrowszy i smaczny, dzięki dodatkowi miodu. Inne pomysły na domowe przetwory z pomidorów to np. sok pomidorowy, domowy koncentrat pomidorowy czy pomidory suszone w oleju. Czytaj także: Jak hodować pomidory w doniczce na balkonie albo tarasie? 8 zdrowotnych powodów, by jeszcze częściej jeść pomidory Pomidory na keto to dobry pomysł, ale nie w każdej postaci
Czosnek wiosenny i zimowy różnią się nie tylko smakiem. Rozpoznasz je dzięki 3 szczegółom
Czosnek to jeden z najpopularniejszych i najbardziej zdrowych dodatków do jedzenia. Ten dostępny latem w sklepach można podzielić na dwa rodzaje ze względu na termin sadzenia. Czosnek wiosenny i zimowy różnią się smakiem i trwałością. Rozpoznasz je łatwo dzięki 3 szczegółom.
Czosnek to jedna z najczęściej wykorzystywana przyprawa, aromatyczna i zdrowa, uważana za naturalny lek środek przeciw drobnoustrojom. Latem chętnie wykorzystujemy czosnek jako dodatek do przetworów, głównie kiszonek i ogórków konserwowych, a także do sosów i marynowania mięs na grilla. Chociaż na ogół nie zwracamy na to uwagi, to latem w sklepach dostępne są dwa rodzaje czosnku Czosnek wiosenny a zimowy – inne właściwości Czosnek zimowy jest sadzony jesienią (wrzesień-listopad), zbierany w lipcu, zaś tak zwany wiosenny jest sadzony w marcu lub kwietniu (do ok. 10 kwietnia) i zbierany późnym latem. Warto znać różnice pomiędzy tymi dwoma rodzajami przyprawy, ponieważ mają one nieco inne właściwości. Czosnek zimowy ma intensywniejszy smak i mocniejszy aromat. Wiosenny czosnek, zwany też jarym, jest łagodniejszy i dłużej pozostaje świeży, dzięki czemu może być przechowywany przez dłuższy okres. Czosnek zimowy wydaje się być smaczniejszy, jeżeli używasz go na bieżąco do przygotowywania potraw i przetworów. A jeśli zależy ci na długim przechowywaniu czosnku, to warto wybrać ten drugi. Zimowy szybciej się zeschnie i wykiełkuje. Jak odróżnić czosnek zimowy od wiosennego? 3 szczegóły Na pierwszy rzut oka oba rodzaje czosnku – zimowy i wiosennych – wyglądają tak samo, jednak jeśli dokładniej się przyjrzysz, różni je kilka cech. Na ich podstawie dokonasz bardziej świadomego wyboru. Oto, na co zwrócić uwagę, aby rozróżnić czosnek ozimy od wiosennego: Wielkość i kształt ząbków: zimowy czosnek ma trochę większą główkę i ząbki, które dość łatwo się obierają (zazwyczaj czosnek sadzony przed zimą posiada 4-8 ząbków, a wiosenny kilkanaście, nawet do 20). Ząbki wiosenne mają różne kształty, zimowe – są do siebie bardzo podobne. Obecność twardej łodygi: zimowy czosnek ma twardą łodygę w środku, co jest pozostałością pędu kwiatostanowego, a dookoła niej ułożone są ząbki. Obecność łuski: wiosenny czosnek pomiędzy ząbkami ma łuskę, której nie widać w zimowej wersji. Różnice pomiędzy czosnkiem ozimym a jarym najlepiej widać po przekrojeniu wszerz główek czosnku. Przeczytaj też: 3 sposoby obierania czosnku Który czosnek jest zdrowszy – zimowy czy wiosenny? W okresie jesiennym warto jeść każdy rodzaj czosnku, bo niezależnie od tego, kiedy był sadzony, zawiera cenne składniki, które działają jak naturalny środek przeciwko infekcjom. Można przypuszczać, że czosnek o intensywniejszym smaku ma w sobie więcej allicyny, czyli związku siarkowego, któremu przypisuje się prozdrowotne działanie przyprawy. Podsumowując, jeżeli zależy ci na intensywniejszym smaku i chcesz wykorzystać czosnek np. do przetworów, to lepiej wybrać czosnek zimowy. Gdy wolisz czosnek nieco łagodniejszy, którego nie zużyjesz od razu i poleży trochę w kuchni, lepszym wyborem może być czosnek wiosenny. Czytaj także: Tak przyrządzony czosnek można jeść łyżkami. Zastąpi masło i pastę na kanapki Te listki zbierzesz w czerwcu za darmo. Mają więcej przeciwutleniaczy niż zielona herbata, ale czasem lepiej ich nie jeść Ziemniaki pieczone z czosnkiem
Do słoika z suszonymi grzybami wrzuć kilka listków. Ten trik nie tylko odstrasza mole
Ten patent skutecznie ochroni suszone grzyby przed molami i innymi szkodnikami. Wystarczy włożyć kilka listków do słoika, by ich aromat odstraszał intruzów. Ten prosty trik ma więcej zalet. Nie tylko zabezpiecza zapasy, ale też wzbogaca smak potraw, do których trafią suszone grzyby.
Liście laurowe to nie tylko dodatek do rosołu czy bigosu, mają one wszechstronne zastosowanie w kuchni. Niektórzy dodają je do suszonych grzybów. Główną, ale niejedyną zaletą tego sposobu, jest odstraszanie dokuczliwych szkodników – moli spożywczych. Dowiedz się, dlaczego jeszcze warto dorzucić liście laurowe do grzybowego suszu. Trik na ochronę suszonych grzybów przed molami – użyj liścia laurowego Wysuszone grzyby przyciągają nie tylko stęsknionych za ich smakiem domowników, ale również szkodniki w postaci moli spożywczych. Na szczęście istnieje bardzo skuteczny i prosty patent na to, aby ochronić zapasy przed tymi intruzami. Wystarczy włożyć kilka suszonych liści laurowych do słoika lub innego pojemnika z suszonymi grzybami. Mole nie przepadają za ich aromatem i trzymają się z dala od miejsc, w których się znajdują. Jest to zasługą olejków eterycznych, w tym m.in. eugenolu, które są wydzielane przez liście laurowe. Trzeba jednak pamiętać, że żywność może przechodzić intensywnym zapachem przyprawy. W przypadku grzybów to jednak nie powinno stanowić problemu, ponieważ do większości potraw z ich udziałem liście laurowe doskonale pasują. Dlaczego jeszcze warto wkładać liść laurowy do suszonych grzybów? Dodanie liścia laurowego do pojemnika z suszonymi grzybami ma więcej zalet. Jak wiadomo, największym wrogiem suszonych grzybów jest wilgoć. Okazuje się, że dodatek tej przyprawy może absorbować jej nadmiar, a dzięki temu sprzyjać utrzymaniu suchego środowiska w pojemniku, w którym przechowywany jest susz. Co więcej, liście laurowe odstraszają nie tylko mole, ale też inne szkodniki, które mogą przedostać się do zapasów. Ich olejki eteryczne mają również działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, dzięki czemu suszone grzyby są lepiej chronione przed zepsuciem. Czytaj także: Najlepszy sposób na suszenie grzybów bez suszarki. Tak robią doświadczeni grzybiarze Tych grzybów lepiej nie suszyć. Tracą aromat, robią się łykowate i szybko się psują Ten sposób suszenia grzybów bije resztę na głowę. Tylko tak intensywny aromat nie zniknie
To najgorszy błąd przed suszeniem grzybów. Przez to zbiory pleśnieją, tracą smak i kolor
Grzyby przed suszeniem należy dokładnie oczyścić i przygotować. Wiele osób, zwłaszcza początkujących grzybiarzy, popełnia spory błąd przed ich suszeniem. W rezultacie grzyby są mniej jędrne i aromatyczne, i co gorsze, mogą spleśnieć i stać się siedliskiem bakterii. Nieprzestrzeganie tej prostej zasady może posłać całe zbiory do kosza.
Suszenie grzybów wymaga właściwego przygotowania. Aby otrzymać aromatyczne, pachnące grzyby, które będą nam służyć przez wiele miesięcy do zup czy sosów, należy przestrzegać kilku zasad. Częstym błędem, jaki przydarza się zwłaszcza początkującym grzybiarzom, jest mycie lub moczenie w wodzie grzybów przed suszeniem. Chociaż wydaje się to naturalnym krokiem, w rzeczywistości przynosi więcej szkody niż pożytku. Sprawdź, dlaczego mycie grzybów przed suszeniem jest odradzane i jak w takim razie prawidłowo je oczyścić. Dlaczego lepiej nie myć grzybów przed suszeniem? Grzybów nie należy myć ani moczyć przed suszeniem. Jest to podstawowa zasada, która ma wpływ na cały proces. Zrezygnowanie z mycia grzybów sprawia, że suszenie będzie przebiegać szybciej i sprawniej. Jest też mniejsze ryzyko, że grzyby spleśnieją i rozwiną się w nich bakterie. Grzyby myje się wtedy, gdy chcemy je przygotować na bieżąco, np. usmażyć, zrobić z nich zupę czy sos. Co się stanie, gdy umyjesz grzyby przed suszeniem? Mycie lub moczenie grzybów przed suszeniem sprawiają, że grzyby chłoną wodę, przez co proces suszenia się wydłuża. W swojej budowie przypominają gąbkę, która chłonie wilgoć. W środku mogą pozostać mokre. Stracą jędrność i nie zrobią się kruche. W rezultacie, zanim grzyby wyschną, mogą spleśnieć i zmarnować się. Co więcej, później, gdy będziemy je ponownie moczyć i gotować po ususzeniu, będą mniej aromatyczne i mogą się szybko rozgotowywać. Dowiedz się: Których grzybów nie suszyć? Sposoby na oczyszczenie grzybów przed suszeniem Aby odpowiednio oczyścić grzyby przed dalszą obróbką, nie trzeba ich myć wodą, tylko wystarczy usunąć większe zabrudzenia, takie jak igły, mech czy resztki ściółki, a następnie zeskrobać nożykiem przywierającą ziemię lub delikatnie obrać wierzchnią warstwę skórki. W przypadku szczególnie zabrudzonych okazów można posłużyć się również zwilżoną kuchenną ściereczką, pamiętając jednak, by grzyby nie nasiąknęły wodą. Niektóre z nich trzeba obrać. Dotyczy to grzybów z mokrymi lub śliskimi kapeluszami, głównie maślaków (więcej: jak obierać maślaki) Do dokładniejszego czyszczenia świetnie sprawdzi się miękka szczoteczka do grzybów, która pomaga wymieść piasek i drobne zabrudzenia spomiędzy blaszek lub rurek, nie uszkadzając miąższu. Czytaj także: Jak przechowywać suszone grzyby? Najlepszy sposób na suszenie grzybów bez suszarki Suszenie grzybów na powietrzu Czy można suszyć maślaki i jak się za to zabrać?
Ten trik przed suszeniem grzybów ochroni twoje zbiory. Inaczej wszystko trafi do kosza
Niektóre grzyby przed suszeniem wymagają dokładniejszego przygotowania. Okazy z dużą zawartością wody, gorzkawą lub grubą skórką powinny być specjalnie potraktowane. Sprawdź, co należy zrobić, zanim zaczniemy je suszyć, aby zapas grzybów się nie zmarnował.
Suszenie grzybów wymaga odpowiedniego przygotowania. Niektóre grzyby powinny być obrane, ponieważ bez tego zabiegu, nie będą łatwo wysychać. Dowiedz się, jakie gatunki tego potrzebują i dlaczego jest to ważne. Czy trzeba obierać grzyby przed suszeniem? Przed suszeniem nie trzeba obierać wszystkich grzybów (z wyjątkiem kilku gatunków). Warto jednak pamiętać, że nie należy ich myć ani moczyć w wodzie, zanim je wysuszymy, ponieważ zwiększa to prawdopodobieństwo, że proces się nie uda, rozwiną się pleśń oraz bakterie. Dlatego wiele osób obiera grzyby, aby usunąć z nich zanieczyszczenia. Można jednak zrobić to w inny sposób, na przykład wilgotną ściereczką albo miękką szczoteczką do grzybów. Dlaczego niektóre grzyby należy obierać przed suszeniem? Niektóre grzyby trzeba obrać przed suszeniem, aby umożliwić wyparowanie z nich wilgoci i poprawić proces suszenia. Jeżeli tego nie zrobimy, to w rezultacie podczas późniejszego przechowywania suszonych grzybów mogą rozprzestrzeniać się pleśń i bakterie. Wówczas cały zapas trafi do kosza. Część gatunków grzybów ma gorzkawą skórkę, dlatego wymaga jej usunięcia. W suszu goryczka będzie jeszcze bardziej wyczuwalna. W tych przypadkach wcześniejsze obranie jest zalecane. Obieranie kapeluszy sprawia też, że grzyby są później jaśniejsze i według niektórych osób smaczniejsze. Które grzyby wymagają obierania? Przed suszeniem zazwyczaj należy obrać grzyby o śliskiej, grubej lub gorzkawej skórce. Przeważnie wymagają tego zabiegu maślaki, takie jak maślak zwyczajny lub maślak żółty. Mają one z natury śluzowatą powierzchnię, która może hamować wyparowywanie wody. Obieranie maślaków nie należy do najprzyjemniejszych zajęć – jest dość żmudne – ale warto to zrobić, jeżeli chcemy mieć smaczne i zdrowe suszone grzyby. Jak obrać maślaki przed suszeniem? Obieranie maślaków zaczynamy od trzonków. Zeskrobujemy z nich zanieczyszczania i odcinamy końcówkę. Następnie obieramy je podobnie jak pieczarki, podważając skórkę na brzegach kapelusza i ciągnąc ją partiami w kierunku czubka. Na końcu wycieramy ręcznikiem papierowym. Tak przygotowujemy maślaki do suszenia. Podobnie można potraktować inne grzyby leśne. Większości grzybów na szczęście nie musimy obierać przed suszeniem. Dotyczy to borowików, prawdziwków, kozaków, a także kurek. Wystarczy je oczyścić z zabrudzeń przy pomocy wilgotnej ściereczki albo miękkiej szczoteczki. Zanieczyszczenia można też zeskrobać nożykiem. Czytaj także: Suszenie grzybów w piekarniku Suszenie grzybów na świeżym powietrzu Jakich grzybów lepiej nie suszyć
Ten błąd przy gotowaniu kalafiora jest powszechny. Przez to warzywo wygląda jak papka
Mało co wygląda tak nieapetycznie na talerzu jak rozgotowany papkowaty kalafior. Często popełniany błąd podczas gotowania tego warzywa przyczynia się do takiego efektu. Sprawdź, czego unikać, aby kalafior był jędrny i smaczny.
Kalafior to popularne warzywo o wszechstronnym zastosowaniu w kuchni. Sezon na niego trwa od czerwca aż do października. Można z niego zrobić pyszne kremowe zupy, wegetariańskie kotlety z kalafiora, można zetrzeć na tarce na kaszę albo pokroić w plastry i upiec w piekarniku. Jednak chyba najlepiej smakuje po ugotowaniu i oprószeniu bułką tartą z masłem. Aby to proste danie się udało, kalafior nie powinien być rozgotowany. W przeciwnym razie zamiast chrupiących różyczek na talerz trafia blada breja. Oto co zrobić, by temu zapobiec. Jak gotować kalafior, żeby był jędrny i smaczny? Unikaj tego błędu Najważniejszą rzeczą jest włożenie kalafiora do wrzącej wody, a nie do zimnej. Większość osób popełnia ten błąd i najpierw zalewa warzywo zimną wodą, podobnie jak np. ziemniaki. Jednak w przypadku kalafiora zależy nam na tym, żeby się nie rozgotował i nie zamienił w purée. Kalafior potrzebuje też mniej czasu niż wspomniane ziemniaki, żeby się ugotować, dlatego łatwo przegapić odpowiedni moment. Włożenie różyczek do wrzątku zamiast do zimnej wody sprawia, że łatwiej cały proces kontrolować. Poza tym tak ugotowane warzywo – krótko w wysokiej temperaturze – zachowuje swój jasny kolor oraz więcej smaku. Gotuje się też bardziej równomiernie. Jak długo gotować kalafior? Kalafior należy gotować w osolonej wodzie. Najpierw doprowadź do wrzenia ok. 2 litry wody, a następnie włóż do niej warzywo podzielone na kawałki lub w całości. Kalafior podzielony na różyczki gotuje się od 8 do 10 minut. Kalafior gotowany w całości gotuje się od 10 do 15 minut. Młode warzywo jest gotowe szybciej niż starsze. Miękkość sprawdź, nakłuwając kalafior widelcem. Możesz też wyjąć kawałek na talerz, skosztować i ocenić, czy jest wystarczająco miękki. Wybierz dobry kalafior. Na to zwróć uwagę Żadne zabiegi podczas gotowania nie wystarczą, jeżeli warzywo od początku jest nieświeże. Aby wybrać smaczny i świeży kalafior, warto kierować się 3 regułami. Sprawdź, jak wygląda główka kalafiora – powinna być jasna, bez śladu pleśni, czarnych plamek czy uszkodzeń, ważny jest też jej zapach. Spójrz na liście – w przypadku świeżego warzywa są jędrne i mają ładny intensywny zielony kolor. Zwróć uwagę na to, jak kalafior był przechowywany. Jeżeli leży już długo, w cieple albo foliowej torbie, to mogła rozwinąć się w nim pleśń. Lepiej zrezygnuj z zakupu. Drażni cię jego zapach podczas gotowania? Przetestuj prosty patent na brzydki zapach kalafiora. Czytaj także: Kalafior na keto Czy można jeść surowy kalafior? Pomysły na pyszny obiad z kalafiorem w roli głównej
Suszone grzyby trafią do kosza, jeśli przechowujesz je w ten sposób. Oto 3 kardynalne błędy
Suszone grzyby to prawdziwy skarb w kuchni. Pozwalają cieszyć się darami lasu przez cały rok. Jednak ich trwałość i jakość w dużej mierze zależą od tego, jak są przechowane. Wystarczy kilka błędów, by zapasy spleśniały, zwietrzały lub stały się siedliskiem szkodników. Sprawdź, czego unikać, aby twoje grzyby długo zachowały świeżość i pełnię aromatu.
Suszone grzyby to aromatyczny dodatek do wielu dań, takich jak zupy i sosy, dzięki któremu można korzystać z tych darów lasu o każdej porze roku. Jeżeli przejdziemy już etap suszenia grzybów, to dopiero połowa sukcesu. Aby nie traciły one swojego aromatu, koloru i smaku, powinny być odpowiednio przechowywane. Zdarzają się jednak błędy, które przyczyniają się do wcześniejszego psucia się grzybów. Warto je znać. 3 najczęstsze błędy przy przechowywaniu suszonych grzybów Suszone grzyby wymagają odpowiedniego przechowywania. W przeciwnym razie łatwo wchłaniają wilgoć, pleśnieją lub tracą aromat. Oto 3 najczęstsze niedopatrzenia, przez które zapasy mogą trafić do kosza. Nieodpowiednie opakowanie na suszone grzyby Nie każde opakowanie nadaje się do przechowywania suszonych grzybów. Nie należy trzymać ich w plastikowych torebkach, które nie „oddychają” i nie są przeznaczone do żywności. W takich warunkach grzyby mogą pleśnieć, szczególnie jeśli nie zostały wcześniej dokładnie wysuszone. Aby nie traciły swojego aromatu i zachowały trwałość, powinny być przechowywane w szczelnych pojemnikach: szklanych, metalowych lub z tworzywa przeznaczonego do kontaktu z żywnością. Ważne, by naczynia były czyste i miały neutralny zapach. Kluczowe jest szczelne zamknięcie, aby grzyby nie chłonęły wilgoci z zewnątrz i nie stały się pożywką dla szkodników (np. moli spożywczych). Niewłaściwe warunki w pomieszczeniu Największym wrogiem suszonych grzybów jest wilgoć. Jeżeli w pomieszczeniu, w którym są przechowywane, panuje zbyt duża wilgotność, grzyby mogą szybko zgnić. Ważna jest też temperatura otoczenia: wysoka może przyczynić się do wcześniejszego zepsucia się grzybów, a za niska do utraty aromatu i smaku. Odpowiednie warunki do przechowywania suszonych grzybów to ciemne, suche pomieszczenie o temperaturze 15-20°C. Długie przechowywanie suszonych grzybów Nawet najlepiej wysuszone grzyby mają swój termin przydatności do spożycia. Chociaż jest on dość długi, bo wynosi do 2 lat, to jednak zdarza się, że o grzybach wciśniętych w najciemniejsze zakamarki spiżarni po prostu zapominamy. Dlatego dobrze jest opisać pojemnik od razu datą pakowania. Warto też co pewien czas skontrolować wygląd i zapach suszonych grzybów, a w razie niepokojących sygnałów (obecności szkodników, pleśni) wyrzucić je do kosza. Czytaj także: Najlepszy sposób na suszenie grzybów bez suszarki. Tak robią doświadczeni grzybiarze Tych grzybów lepiej nie suszyć. Tracą aromat, robią się łykowate i szybko się psują Ten sposób suszenia grzybów bije resztę na głowę. Tylko tak intensywny aromat nie zniknie
Obieranie czosnku nigdy nie było tak proste. Wybierz 1 z 3 sposobów szefów kuchni
Obieranie czosnku z łupin bywa mozolne, ale są sposoby na przyspieszenie tej czynności, z których korzystają profesjonaliści. Sprawdź, jak szybko obrać ząbki czosnku i jak je przechowywać, aby nie traciły świeżości.
Obieranie czosnku potrafi być żmudnym i denerwującym zajęciem, szczególnie gdy potrzebujemy od razu całej garści ząbków do przygotowania posiłku. Na szczęście istnieje kilka prostych trików, które pozwolą rozprawić się z tym w zaledwie kilka sekund. Ale to nie wszystko. Ważne jest prawidłowe przechowywanie obranego czosnku, aby jak najdłużej zachował świeżość, aromat i właściwości zdrowotne. Poznaj sprawdzone sposoby zarówno na szybkie obieranie, jak i na przechowywanie ząbków czosnku w kuchni. 3 proste sposoby na obieranie czosnku z łupiny Nie musisz już męczyć się z obieraniem czosnku ząbek po ząbku. Istnieją sprawdzone sposoby, które zrobią to za ciebie w mgnieniu oka. Oto one: Zgniatanie czosnku. Połóż ząbki czosnku na desce do krojenia i rozgnieć je delikatnie nożem. Łupiny prawie same odpadną. Jeśli nadal trudno ci je obrać, odetnij końcówki przed rozgniataniem. Obieranie czosnku za pomocą ściereczki. Zawiń kilka ząbków w czystą, suchą ściereczkę i energicznie pocieraj. Po chwili łupiny same się oddzielą. Obieranie czosnku w słoiku. Włóż ząbki czosnku do słoika, zakręć pokrywkę i mocno potrząsaj przez kilkanaście sekund. Skórki popękają, a część ząbków będzie praktycznie gotowa do użycia. Metoda najlepiej działa przy suchym czosnku Jak przechowywać obrany czosnek? Obrane ząbki można zużyć od razu albo pozostawić na później. Skórka chroni je przed czynnikami zewnętrznymi, dlatego obrane ząbki są podatniejsze na psucie się. Właściwe przechowywanie pozwoli wydłużyć ich trwałość. Najlepszym sposobem przechowywania czosnku w takiej postaci jest umieszczenie w szczelnie zamkniętym pojemniku w lodówce. Przy czym w ciągu tygodnia czosnek powinien być zużyty. Obrane ząbki dłużej zachowają trwałość, jeżeli będą zanurzone w oleju roślinnym (np. oliwie lub oleju rzepakowym) lub zasypane solą – to naturalne konserwanty. Innym dobrym sposobem przechowywania obranego czosnku jest umieszczenie go w zamrażalniku. Mrożony czosnek zachowuje swoją przydatność do spożycia nawet 12 miesięcy. Wystarczy włożyć obrane ząbki do opakowania przeznaczonego do mrożenia żywności, szczelnie zamknąć i umieścić w zamrażalniku. Ząbki czosnku można również ususzyć. W tym celu trzeba je pokroić na cienkie plasterki i suszyć w piekarniku, w temperaturze około 60°C, z uchylonymi drzwiczkami, do czasu, aż staną się kruche i łamliwe. Taki czosnek można przechowywać w szczelnie zamkniętych pojemnikach przez wiele miesięcy. Można go też zmielić. Suszony czosnek sprawdzi się jako dodatek do marynat, zup i innych dań. Czytaj także: Czosnek niedźwiedzi zawsze konserwuję metodą 3-2-1. Moja rodzina zajada się tym polskim skarbem przez cały rok Czy surowy czosnek szkodzi? Właściwości i skutki uboczne czosnku Ziemniaki pieczone z czosnkiem
Dodaj kilka łyżek do ciasta na naleśniki, a wyjdą jeszcze lepsze. Nie chodzi o wodę gazowaną
Naleśniki to jedno z najprostszych dań, uwielbiane zwłaszcza przez dzieci. Kluczem do przyrządzenia idealnych naleśników są odpowiednie składniki ciasta i ich proporcje. Jeden dodatek jest często pomijany. Dzięki niemu te pszenne placki są elastyczne, gładkie i nie są suche.
Naleśniki, niby banał, a jednak zdarza się, że nie wychodzą takie, jak byśmy sobie tego życzyli. Niekiedy się rozpadają, są za grube albo zbyt gumowate. Odpowiednie przygotowanie ciasta to podstawa. Jednym ze składników, który pozwala uzyskać idealne naleśniki, jest olej (lub masło). Sprawdź, dlaczego warto dodać go do ciasta oraz jaka ilość jest potrzebna. Po co dodawać olej do ciasta naleśnikowego? Olej jest często pomijanym składnikiem ciasta naleśnikowego. Jednak warto go dodawać, ponieważ naleśniki wyjdą bardziej elastyczne, gładkie i puszyste. Dzięki dodatkowi tłuszczu naleśniki nie będą suche. Ten składnik pomaga też lepiej skleić ciasto. Jeśli dodasz zamiast oleju roztopione masło, nabiorą wyjątkowego smaku. Do ciasta naleśnikowego możesz dodać olej rzepakowy, oliwę, masło lub olej kokosowy. Co więcej, nie potrzeba później wlewania oleju na patelnię, a naleśniki można smażyć bez dodatkowego tłuszczu. Jak zrobić idealne naleśniki? Lepiej dodać tłuszcz bezpośrednio do ciasta, ale to jeszcze nie wszystko. Najczęściej popełniane błędy przy robieniu naleśników to zła ilość składników, a tym samym zbyt gęste lub zbyt rzadkie ciasto, a także zbyt duża ilość tłuszczu na patelni. Grube naleśniki są nieapetyczne, a za cienkie rozpadają się i pękają. Jak zatem zrobić najlepsze naleśniki? Oto przepis. Składniki: 230 g mąki pszennej (np. tortowej, poznańskiej lub uniwersalnej) 1 szklanka mleka 1 szklanka wody (może być gazowana – to więcej puszystości) 4 łyżki oleju roślinnego 3 jajka (w temperaturze pokojowej) szczypta soli Przygotowanie: Do miski wsyp mąkę, dodaj jajka, mleko i wodę, szczyptę soli i olej. Miksuj całość przez kilka minut, aż ciasto będzie gładkie. Ciasto odstaw na 20-30 minut, aby odpoczęło. Nie jest to konieczne, ale wtedy konsystencja będzie idealna. Ciasto ma być lejące, powinno łatwo rozprowadzać się na patelni. Wymieszaj ciasto i nakładaj porcjami na rozgrzaną patelnię. Tylko tyle, żeby pokryć ją cienką warstwą. Unieś patelnię na chwilę i poruszaj nią lekko, żeby rozlać ciasto na jej powierzchni. Nadmiar można odlać. Dzięki temu naleśniki wyjdą cienkie, czyli takie, jakie powinny być. Gdy zobaczysz, że ciasto się ścięło, przewróć naleśnik na drugą stronę i jeszcze chwilę podsmażaj (ale już znacznie krócej niż pierwszą stronę). Powtarzaj czynność, aż usmażysz odpowiednią ilość naleśników. Usmażone przykryj ściereczką, aby nie wysychały. Tak przygotowane mogą być podstawą do zrobienia naleśników na słodko i na słono. Czytaj także: 5 prostych przepisów na pyszne naleśniki bez mleka Ten przepis Magdy Gessler na naleśniki to prawdziwy hit Zdrowe i tanie naleśniki dla cukrzyka Naleśniki z szynką i serem. Pyszny obiad na słono
Tych grzybów lepiej nie suszyć. Tracą aromat, robią się łykowate i szybko się psują
Wiele grzybów nadaje się do suszenia, jednak niektóre gatunki sporo na tym tracą: stają się mniej smaczne, gumowate, a czasem nawet niezdrowe. Sprawdź, które grzyby nie są polecane do suszenia i jak wykorzystać je w inny sposób.
Obfite zbiory grzybów oczywiście cieszą, ale wkrótce po nich pojawia się pytanie, co z tymi wszystkimi grzybami zrobić. Przy dużej ilości trudno je na bieżąco zjadać. Suszenie grzybów jest jedną z najważniejszych metod przetwarzania tych leśnych darów. Polega na odparowaniu z grzybów wody, co zmniejsza ryzyko rozwoju pleśni. Jednocześnie nie pozbawia ich witamin ani składników mineralnych. Stają się za to intensywniejsze w smaku i bardziej aromatyczne. Do suszenia nadaje się większość grzybów, ale jest kilka rodzajów, których nie powinniśmy poddawać temu procesowi. Kosztem może być nie tylko utrata smaku i struktury, ale też negatywny wpływ na zdrowie. Grzyby, które nie nadają się do suszenia Bardzo małe grzyby nie są polecane do suszenia. W tym czasie tracą na swojej objętości i niewiele po nich zostaje. Lepiej przeznaczyć je do marynowania lub przygotowania sosów. Grzyby z mokrymi i śliskimi kapeluszami, czyli głównie maślaki, nie są odpowiednie do suszenia, chyba że wcześniej zostaną obrane. Jest to jednak zajęcie czasochłonne, gdyż wymaga skrupulatnego oczyszczenia ze skórki każdego egzemplarza. Z racji tego, że mają w sobie bardzo dużo wilgoci, suszenie maślaków wymaga też sporo czasu. Jeśli zrobimy to nieprawidłowo, wśród grzybów stworzą się idealne warunki do rozwoju pleśni. Do suszenia niezbyt nadają się grzyby o łagodnym smaku jak pieczarki, kurki i rydze. Po wysuszeniu tracą swój charakterystyczny aromat. Zwykle dotyczy to grzybów blaszkowatych, które nie są polecane do zastosowania takiej metody konserwacji. Należy do nich też czubajka kania, grzyb uwielbiany i smaczny, ale po suszeniu może być trudny do strawienia i działać drażniąco na żołądek. Grzyby robaczywe, uszkodzone lub spleśniałe – takie należy od razu odrzucić. Ich obecność wśród zdrowych okazów może zniszczyć nasze zapasy. Pleśń i robaki będą się rozprzestrzeniać i cała praca pójdzie na marne. Lepiej też zrezygnować ze starych okazów – po suszeniu i ponownym namoczeniu często stają się łykowate i twarde. Co zrobić z grzybów, które nie są polecane do suszenia? Na szczęście są inne sposoby przetwarzania i przechowywania grzybów, które nie nadają się do suszenia: Przetwarzanie grzybów od razu – możesz je dusić, smażyć, dodać do jajecznicy, do sosów, zup w tym samym dniu. Takie są najsmaczniejsze. Marynowanie grzybów – to sposób na długotrwałe zakonserwowanie grzybów, polegające na połączeniu ich z octową zalewą i zamknięciu w słoiczkach (sprawdź: jak marynować grzyby). Mrożenie grzybów – pomaga zachować smak i wartości odżywcze grzybów, dzięki czemu zbiory można wykorzystać później. Można mrozić grzyby surowe lub podgotowane. Jakie grzyby warto suszyć? Do suszenia nadają się prawie wszystkie grzyby jadalne, jednak nie wszystkie warto poddawać temu procesowi. Najlepsze grzyby do suszenia to borowiki, czyli prawdziwki, a także podgrzybki, smardze i koźlarze. Te gatunki po usunięciu z nich wody mają idealne walory smakowe, a potrawy z ich dodatkiem są aromatyczne i mocno grzybowe. Co więcej, po namoczeniu ładnie wyglądają i mają przyjemną strukturę. Sprawdzą się w wielu różnorodnych przepisach. Czytaj także: Jak kupić dobre suszone grzyby? Jak najlepiej przechowywać suszone grzyby? Potrawy z grzybów leśnych?
Najlepszy sposób na suszenie grzybów bez suszarki. Tak robią doświadczeni grzybiarze
Suszenie grzybów w piekarniku to jedna z najbardziej polecanych metod. Po kilku godzinach możemy cieszyć się gotowymi do długiego przechowywania suszonymi grzybami. Ważne jest odpowiednie ich przygotowanie: selekcja, oczyszczenie oraz podzielenie na mniejsze fragmenty. Dowiedz się więcej na temat suszenia grzybów w piekarniku.
Suszone grzyby to smaczne aromatyczne urozmaicenie wielu dań jednak ich przygotowanie wymaga trochę wysiłku i czasu. Warto jednak zadać sobie trochę trudu, żeby zachować smak tych darów lasu na dłużej i móc się nim cieszyć poza sezonem grzybowym. Najlepszą metodą suszenia grzybów, kiedy nie masz dostępu do profesjonalnej suszarki, jest zrobienie tego w piekarniku. Przygotowanie grzybów do suszenia w piekarniku Przygotowanie grzybów do suszenia w piekarniku polega na ich właściwej selekcji, oczyszczeniu na sucho oraz podzieleniu na mniejsze kawałki. Zacznij od przebrania grzybów, tak aby do suszenia wybrać tylko te zdrowe okazy. Odrzuć grzyby robaczywe, spleśniałe, uszkodzone, ponieważ przez nie twoja praca może pójść na marne. Do suszenia wybieraj grzyby duże lub średnie, ponieważ małe stracą swoją objętość i niewiele z nich zostanie – takie okazy lepiej przeznaczyć do marynowania. Następnym krokiem jest oczyszczenie grzybów. Co ważne, odradzane jest ich mycie i moczenie przed suszeniem – grzyby wchłoną wodę, co skomplikuje proces suszenia. Wystarczy usunąć większe zanieczyszczenia, takie jak mech i ściółka, nożykiem zeskrobać ziemię lub obrać. W razie potrzeby można też użyć specjalnej szczoteczki z miękkim włosiem, przeznaczonej do czyszczenia grzybów. Kolejnym etapem przygotowania grzybów do suszenia jest ich pokrojenie, a w niektórych przypadkach także obranie grzybów. Większość grzybów wystarczy po oczyszczeniu pokroić w plastry, ale grzyby o śliskiej skórce powinniśmy także obrać – dotyczy to głównie maślaków. Suszenie grzybów w piekarniku krok po kroku Pokrojone i oczyszczone grzyby są gotowe do suszenia. Piekarnik bardzo dobrze się do tego nadaje, ponieważ jest prawie w każdym domu, pozwala utrzymać stałą temperaturę i dzięki funkcji termoobiegu usprawnia wyparowywanie wody. Po kilku godzinach mamy gotowe suszone grzyby. Niektóre nowoczesne piekarniki mają już wgraną opcję suszenia – wystarczy wykorzystać ją zgodnie z instrukcją. Jeżeli twój sprzęt takiej funkcji nie posiada, postępuj w ten sposób: Na blachę do pieczenia połóż papier pergaminowy i ułóż na nim przygotowane grzyby. Zachowaj odstępy między nimi, aby powietrze docierało ze wszystkich stron. Ustaw na piekarniku temperaturę 40-50°C i włącz termoobieg. Włóż do środka blachy z grzybami i konicznie pozostaw uchylone drzwiczki – wilgoć będzie mogła wydostać się na zewnątrz. Kontroluj cały proces i często obracaj grzyby (nie rzadziej niż co godzinę). Uważaj, żeby się nie przypaliły. W zależności od modelu piekarnika suszenie może trwać od 3 do nawet 9 godzin. Po czym poznać, że grzyby są gotowe? Dobrze wysuszone grzyby są suche i łamliwe. Jeżeli są nadal elastyczne i tylko się wyginają, to znaczy, że trzeba wydłużyć suszenie. Jak jeszcze można suszyć grzyby? Istnieje kilka metod domowego suszenia grzybów: Suszenie grzybów w suszarce – polega na ułożeniu grzybów na sitach elektrycznej suszarki, która przy pomocy ciepłego powietrza równomiernie odparowuje wilgoć. Suszenie grzybów na nitce lub sznurku – to tradycyjna metoda, w której plasterki lub całe kapelusze grzybów nawleka się na nitkę i wiesza w przewiewnym, suchym miejscu. Suszenie grzybów na powietrzu – polega na rozłożeniu grzybów w przewiewnym, nasłonecznionym miejscu, aby naturalne ciepło i wiatr robiły swoje. Suszenie grzybów na kaloryferze – metoda wykorzystuje ciepło grzejnika, ale latem może być problem ze znalezieniem ciepłego kaloryfera. Suszenie grzybów w mikrofalówce – polega na krótkich cyklach podgrzewania grzybów w niskiej mocy. Suszenie grzybów w lodówce – trwa kilka dni, w czasie których chłodne, suche powietrze w lodówce stopniowo odciąga wilgoć z rozłożonych na kratce grzybów. Najbardziej polecane jest suszenie grzybów w suszarce elektrycznej, najmniej – w mikrofalówce i lodówce. Czytaj także: Jak najlepiej przechowywać suszone grzyby? Jak długo gotować grzyby? Które polskie grzyby są najzdrowsze?
Boimy się go zrywać, a jest niebiańsko smaczny. Nazywany jest „truflą dla ubogich”
Lejkowiec dęty to jadalny i mało popularny grzyb, który wyróżnia się wyjątkowym aromatem, przypominającym smak trufli. Można natknąć się na niego zwykle w lasach liściastych w okresie od sierpnia do listopada. Jest bardzo charakterystyczny, a nawet odstraszający, ale to prawdziwy przysmak. Dowiedz się, jak wygląda i jakie zastosowanie w kuchni ma lejkowiec dęty.
Lejkowiec dęty, chociaż wyglądem odstrasza, jest smacznym i cenionym grzybem. Mogą go zbierać nawet niewprawieni grzybiarze, ponieważ nie da się go pomylić z żadnym innym gatunkiem. Dowiedz się, jak wygląda ten wyjątkowy gatunek i jakie ma zastosowanie w kuchni. Jak wygląda lejkowiec dęty? Lejkowiec dęty (łac. Craterellus cornucopioides) to mało znany grzyb jadalny, nazywany też „trąbką śmierci” lub „czarną trąbką”, a ze względu na swój charakterystyczny aromat „truflą dla ubogich”. Jest ceniony przez grzyboznawców. Należy do kolczakowatych – tej samej rodziny co pieprzniki jadalne (kurki). Owocniki lejkowca mają kształt trąbki z podwiniętym brzegiem. Dojrzałe okazy charakteryzują się fałdkami na końcach kapelusza. Wewnątrz grzyb jest brązowoczarny, z czasem robi się ciemnoszary. Na zewnątrz jest szarobrązowy – początkowo gładki, z czasem pomarszczony. Trzon ma od 5 do 12 cm wysokości, a średnica kapelusza wynosi od 3 do 8 cm. Grzyb jest w środku pusty i rozszerza się od dołu ku górze. Miąższ lejkowca jest sprężysty, a po wysuszeniu kruchy. Lejkowiec dęty – jakie ma zastosowanie w kuchni? Ten grzyb ma wszechstronne zastosowanie w kuchni, ale jeden sposób jego przygotowania jest dominujący. Lejkowiec dęty często jest suszony, a następnie mielony i stosowany jako charakterystyczna przyprawa, którą dodaje się do sosów, makaronów i zup. Smak jest delikatny i przyjemny. Sproszkowany lejkowiec ma aromat lekko orzechowy, ziemisty, intensywny, przypominający smak trufli. Sprawdź:9 błędów popełnianych w czasie przygotowania grzybów Innym sposobem wykorzystania lejkowca dętego w kuchni jest dodanie go do jajecznicy, omletu, sosów do mięs, farszy do pierogów lub pasztecików, a także kremowych zup. Jest cenionym grzybem zwłaszcza w kuchni francuskiej. Gdzie występuje lejkowiec dęty? To gatunek grzyba spotykany przede wszystkim w lasach liściastych, zwłaszcza w miejscach o dużej wilgotności i zacienionych, zazwyczaj w sąsiedztwie buków oraz dębów. Nie należy do bardzo popularnych grzybów, ale gdy się już pojawi, to rośnie obficie – tworzy zwarte grupy liczące nieraz kilkadziesiąt owocników. Okres jego występowania trwa od sierpnia do listopada. Czytaj także: „Polskie trufle” są już w lasach. Zanim zerwiesz te grzyby, musisz wiedzieć o jednej rzeczy Grzyby to nie tylko smaczny dodatek do dań, są bardzo zdrowe! Wartości odżywcze i kalorie w grzybach Które polskie grzyby są najzdrowsze? Masz swojego faworyta?
Ten sposób suszenia grzybów bije resztę na głowę. Tylko tak intensywny aromat nie zniknie
Suszenie grzybów na świeżym powietrzu to jedna z najskuteczniejszych metod ich konserwowania. Ten naturalny proces, wspierany cyrkulacją powietrza i działaniem słońca, minimalizuje utratę zapachu, smaku i wartości odżywczych grzybów. Dowiedz się, jak suszyć grzyby na powietrzu oraz na co uważać.
Suszenie grzybów na świeżym powietrzu jest jedną z najlepszych metod. To sposób naturalny, ekologiczny i tradycyjny, wykorzystywany od wieków. Przestrzeganie kilku zasad sprawi, że suszone tą techniką grzyby będą pełne aromatu, smaczne i pachnące. Chociaż czas całego procesu jest dłuższy niż w przypadku suszenia grzybów w piekarniku albo w elektrycznej suszarce do grzybów, to warto wybrać właśnie ten sposób. Suszenie grzybów na powietrzu – przygotowanie Niezależnie od zastosowanej metody suszenia grzybów, kluczowe jest ich przygotowanie. Pierwszym etapem jest selekcja: odrzuć grzyby robaczywe, spleśniałe, uszkodzone. Choroby mogą rozprzestrzenić się na zdrowe egzemplarze. Nie powinno się grzybów wcześniej myć ani moczyć. Zalecane jest oczyszczenie na sucho. Usuń większe zanieczyszczenia, jak mech i ściółka, nożykiem zeskrob ziemię lub obierz. W razie potrzeby użyj szczoteczki z miękkim włosiem. Kolejnym etapem przygotowania grzybów do suszenia jest ich pokrojenie, a w niektórych przypadkach także obranie grzybów. Większość dużych grzybów wystarczy po oczyszczeniu pokroić w plastry, ale grzyby o śliskiej skórce powinniśmy także obrać – dotyczy to głównie maślaków. Małe okazy można suszyć w całości. Jak suszyć grzyby na świeżym powietrzu? Suszenie grzybów na świeżym powietrzu można wykonać na kilka sposobów. Najbardziej znane to: Suszenie na nitce lub sznurku – grzyby nawleka się na czystą mocną nitkę lub sznurek (przy większych grzybach) przez kapelusz i trzon, zachowując odstępy, a następnie wiesza, aby równomiernie wyschły. Suszenie na ramce z siateczką lub firanką – grzyby rozkłada się na siateczce, firance lub gazie naciągniętej na drewnianą ramę, warto przykryć je od góry, aby chronić przed owadami. Suszenie na patyczkach – grzyby nabija się na cienkie patyki, zachowując odstępy i wbija w przewiewnym słonecznym miejscu. Suszenie w specjalnych koszach – grzyby rozkłada się w specjalnych piętrowych koszach przeznaczonych do suszenia na świeżym powietrzu. Najlepsze miejsca do suszenia grzybów to przewiewne i słoneczne przestrzenie, ale osłonięte od ewentualnych opadów: altanka, balkon weranda, ganek, strych z otwartymi oknami. Grzyby są gotowe po kilku lub kilkunastu dniach. Dobrze wysuszone powinny być kruche i łamliwe. Na co uważać podczas suszenia grzybów na powietrzu? Złe warunki atmosferyczne, zwłaszcza opady deszczu i duża wilgotność powietrza, to główne zagrożenie dla całego procesu suszenia grzybów. Umieszczenie zbiorów pod daszkiem częściowo rozwiązuje problem. Mimo wszystko czasami zdarza się, że wilgoć jest na tyle duża, że powoduje pleśnienie grzybów. Należy też uważać, żeby grzyby nie były pozostawione w bardzo mocno nasłonecznionym miejscu, bo mogą wyblaknąć i szybko stracić aromat. Koniecznie powinny znajdować się z dala od zanieczyszczeń, w tym dróg i kurzu. Problemem bywają też owady, dlatego warto osłonić grzyby za pomocą moskitiery lub gazy od ewentualnych intruzów. Czytaj także: Czy można suszyć maślaki i jak się za to zabrać? Jak suszyć grzyby - 5 najważniejszych zasad [WIDEO] Jak najlepiej przechowywać suszone grzyby?
Kawa to sekret kucharzy na kruche i soczyste mięso. Używają jej na 2 sposoby
Marynowanie w kawie to sprawdzony sposób profesjonalistów na kruche i soczyste mięso. Odpowiednio przyrządzona kawowa mikstura nadaje się do czerwonego mięsa oraz drobiu, a nawet do ryb. Dowiedz się, jak przygotować marynatę z kawy na 2 sposoby i jak jej używać.
Suche i trudne do przegryzienia mięso to jedna z najgorszych wpadek, jaka może się przydarzyć podczas gotowania. Marynowanie, czyli moczenie w odpowiedniej mieszance, może temu zapobiec. Jednym ze sposobów stosowanych przez profesjonalistów jest marynowanie w kawie – to skuteczna metoda na poprawę wyglądu i smaku różnych rodzajów mięs. Dowiesz się, jak to działa i poznasz przepis na dwa rodzaje marynaty kawowej – przygotowanej ze świeżego naparu oraz z fusów po kawie. Marynata z kawy do mięsa – jak działa? Marynowanie mięsa w kawie niesie za sobą wiele korzyści: Zawarte w kawie garbniki rozbijają białkowe struktury mięsa, co sprawia, że staje się ono bardziej miękkie i delikatne. Kawa pogłębia smak potrawy, nadając mięsu intensywniejszy, lekko dymny aromat. Podczas smażenia marynata tworzy na powierzchni mięsa smaczną karmelizowaną skórkę, która zatrzymuje wilgoć wewnątrz, dzięki czemu mięso pozostaje soczyste. Jak przygotować marynatę z kawy do mięsa? Kawowa marynata do mięsa sprawdzi się zarówno podczas przygotowania potraw na grilla, jak i pieczenia w piekarniku czy smażenia. Możesz ją zrobić ze świeżej kawy albo fusów po kawie. Marynata ze świeżej kawy parzonej Składniki na marynatę ze świeżo parzonej kawy: 1/3 szklanki mocnej, świeżo zaparzonej kawy (ostudzonej) 2 łyżki oleju 2 łyżki sosu sojowego 1 łyżka octu balsamicznego 1-2 łyżki miodu 2 ząbki czosnku 1 łyżka papryki wędzonej 1 łyżeczka musztardy sól i pieprz do smaku Przygotowanie marynaty: Składniki dokładnie wymieszaj i natrzyj mięso. Pozostaw pod przykryciem w lodówce na co najmniej 2-3 godziny, a najlepiej na całą noc, aby smaki się przegryzły. Alternatywą dla zalewy z kawy parzonej jest marynata z suchej mielonej kawy. Robi się ją na zasadzie mieszanki przypraw, którą również można nacierać mięso. Sprawdź: Marynata do mięs z grilla Marynata z fusów z kawy Składniki na marynatę z fusów po kawie: 4 łyżki fusów z kawy (najlepiej świeżo i grubo zmielone, ze średnio lub ciemno palonej kawy), 4 łyżki oliwy, 2 łyżki miodu lub brązowego cukru, 2 łyżeczki soku z cytryny lub octu balsamicznego, 2 łyżki sosu sojowego, 2 łyżeczki wędzonej papryki, sól i pieprz do smaku. Przygotowanie marynaty: Wszystkie składniki dokładnie wymieszaj i natrzyj nimi mięso. Przykryj folią spożywczą i odstaw na noc do lodówki, albo na minimum 2-3 godziny. Przed smażeniem usuń nadmiar marynaty z mięsa ręcznikiem papierowym. Do jakiego mięsa nadaje się marynata z kawy? Kawa jako marynata dobrze komponuje się z różnymi rodzajami mięsa. Można ją zastosować do czerwonego mięsa, jak wołowina, wieprzowina i dziczyzna, ale też delikatniejszego białego mięsa, czyli również do drobiu, a nawet do ryby. Kawową marynatą można też nacierać produkty roślinne, takie jak tofu i tempeh. Czytaj także: Jak zamarynować pierś z gęsi? Przepis na pyszną pieczoną gęsinę Czy moczenie mięsa w mleku ma sens? Okazuje się, że to nie taki dobry pomysł Idealna, soczysta karkówka z grilla: sekretem jest odpowiednia marynata. Zobacz, jak zrobić pyszny karczek z grilla
Na pierwszy rzut oka wygląda dobrze, ale nie daj się nabrać. Sprawdź 3 rzeczy, zanim kupisz kalafior
Kalafior to jedno z naszych ulubionych warzyw. Jest smaczny, zdrowy i ma wszechstronne zastosowanie w kuchni. Aby nie zepsuł potrawy, powinien być świeży. Dowiedz się, jakie 3 kluczowe zasady pomogą rozpoznać idealny kalafior.
Kalafior to najzdrowszy letni bukiet. Sezon na to warzywo trwa od czerwca aż do października. Jest smaczne i ma szerokie zastosowanie w kuchni. Z kalafiora powstają delikatne, kremowe zupy, zapiekanki, wegetariańskie kotlety z kalafiora i burgery. Można go też zetrzeć na tarce na kaszę albo pokroić w plastry, i w tej postaci grillować, smażyć lub piec. To wyjątkowo uniwersalny produkt w kuchni. Chociaż kalafior najsmaczniejszy jest chyba taki zwyczajny, posypany bułką z masłem. Niezależnie od tego, co chcemy z niego ugotować, powinien być świeży. Kalafior, który nie spełnia tego podstawowego wymogu, może zepsuć każdą potrawę. Nawet pomimo naszych usilnych starań. Dodanie starego warzywa może spowodować, że potrawa zacznie brzydko pachnieć albo będzie po prostu niesmaczna. To też ryzyko dla zdrowia. Dlatego zepsuty kalafior, który jest nieświeży albo ma pleśń, powinien wylądować w koszu, a nie w garnku. Już podczas zakupu wygląd kalafiora powie nam sporo o jego jakości. 3 zasady, jak rozpoznać świeży kalafior 1. Wygląd główki Wygląd główki kalafiora to pierwsza rzecz, na którą należy zwrócić uwagę. Im jest jaśniejsza i czystsza, bez uszkodzeń i plam, tym lepiej. Delikatnie ciemne plamki nie muszą od razu oznaczać, że warzywo nie nadaje się do spożycia, ale już czarne kropki to oznaka niebezpiecznej dla zdrowia pleśni – nie kupuj takiego produktu. Pożółkły kalafior to również niezbyt dobry sygnał. Zaniepokoić powinien nas też wyjątkowo nieprzyjemny zapach. Nie oszukujmy się, kalafior nie pachnie kwiatkami, ale aromat świeżego warzywa nie będzie nas odrzucał. Jeśli czujemy szczególnie brzydką woń, to może świadczyć o zepsuciu. 2. Liście Liście świeżego kalafiora są jędrne, nieuszkodzone i mają ładny jasnozielony kolor. Zwiędłe, pożółkłe lub śliskie to wyraźny znak, że warzywo nie powinno być jedzone. Zwróć uwagę na to, czy kalafior w ogóle ma liście. Jeśli jest ich sporo, to z dużym prawdopodobieństwem świadczy o tym, że był niedawno zbierany i nie spędził dużo czasu w transporcie lub magazynie. 3. Przechowywanie Jeśli kalafior jest trzymany długo, zwłaszcza w ciepłym miejscu, to nie powinniśmy takiego warzywa zjadać. Dotyczy to też przechowywania w domu. Przyjmuje się, że kalafior powinniśmy wykorzystać w ciągu 2 dni od zakupu, jeśli trzymamy go temperaturze pokojowej, a najlepiej od razu. W lodówce może poleżeć trochę dłużej, bo do 7 dni. Unikajmy przechowywania warzywa w foliowej torbie. Stwarza to warunki do rozwoju grzybów. Czytaj także: Czy można jeść surowy kalafior? Nie w dużych ilościach, jeśli cierpisz na tę częstą wśród Polek chorobę Co dziś na obiad? Pomysły na pyszny obiad z kalafiorem w roli głównej Jak gotować kalafior
Ugotuj w tym kalafior, a wyjdzie idealny. Nie ma brzydkiego zapachu i rozpływa się w ustach
Kalafior ugotowany w mleku ma aksamitną konsystencję, delikatny i lekko słodki smak. Ten dodatek sprawi również, że nieprzyjemny zapach podczas gotowania będzie mniej wyczuwalny. Sprawdź, w jakich proporcjach mleka i wody należy gotować różyczki, aby uzyskać jak najlepszy efekt.
Smak gotowanego kalafiora zna chyba każdy. U mnie zawsze przywołuje wspomnienia domowych letnich obiadów. Miękkie różyczki posypane podsmażoną bułką tartą są tak dobre, że nie potrzebują żadnych dodatków. Kalafior latem jest łatwo dostępny na każdym bazarze i w każdym warzywniaku. To sezonowe warzywo ma wiele zastosowań w kuchni, chociaż na ogół zjadamy je bez niczego zaraz po ugotowaniu. Jest świetnym dodatkiem do głównego dania, zup oraz sałatek. Do tego, kalafior jest zdrowy. To warzywo niskokaloryczne i pełne cennych składników odżywczych, takich jak witamina C, błonnik i przeciwutleniacze. Jest również dobrym źródłem białka roślinnego i działa pozytywnie na układ pokarmowy. Przeczytaj, dlaczego warto gotować kalafior w mleku i jak to robić. Gotowanie kalafiora w mleku – jakie daje korzyści? Gotowanie kalafiora w mleku to stary babciny sposób, który ma wiele zalet. Mimo to jest dziś mało popularny. Przede wszystkim niweluje intensywny, dość nieprzyjemny zapach, charakterystyczny podczas gotowania warzyw kapustowatych, do których kalafior należy. Białka zawarte w mleku neutralizują część związków siarki odpowiedzialnych za brzydki aromat. Podobny efekt uzyskasz poprzez dolanie do wody 1 łyżki octu lub soku z cytryny. Mleko wpływa również na wygląd i smak warzywa, pomaga zachować jego walory. Kalafior stanie się dzięki tej metodzie jasny, delikatny i lekko słodkawy. Dosłownie będzie rozpływać się w ustach. Jak gotować kalafior w mleku? Ten domowy trik polega na dodaniu do wody mleka w proporcji 1:1 (czyli np. 0,5 l mleka na 0,5 l wody). Gdy woda się zagotuje, wlej mleko, a następnie włóż do garnka różyczki warzywa. Warto pamiętać, że później takiej wody nie trzeba wylewać. Możesz całość zmiksować na kremową zupę. Oczywiście, aby kalafior był smaczny, warto pamiętać jeszcze o kilku zasadach. Najpierw główkę dokładnie oczyść, połam na mniejsze różyczki i opłucz pod bieżącą wodą. Wkładaj kawałki do dużego garnka z gotującą się wodą (lub wodą z mlekiem). Posól ją (ok. 1 łyżeczka soli na 1 l wody) i gotuj warzywo przez 10 minut. Kalafior można też gotować w całości – czas gotowania wydłuży się wtedy do 15 minut. Następnie odcedź, odparuj i podawaj w ulubionej wersji. Czytaj także: Kalafior romanesco - 3 sprawdzone przepisy Sos do kalafiora na bazie jogurtu - przygotujesz go w kilka chwil! Co dziś na obiad? Pomysły na pyszny obiad z kalafiorem w roli głównej
Dodaj 3 łyżki do gotowania ziemniaków. Na wierzchu będą chrupiące, a w środku miękkie i soczyste
Ziemniaki to nieustająco najbardziej popularny dodatek do obiadu. Jeżeli chcemy, żeby były jędrne, nie zrobiły się wodniste i rozpadające, możemy zastosować bardzo prosty trik w czasie gotowania. Wystarczy dodać do wody popularny składnik, który jest w każdej kuchni. Dzięki niemu ziemniaki zawsze wychodzą smaczne i nie ma mowy o kartoflanej papce.
Ziemniaki to podstawowy składnik polskiej kuchni. Mimo to jeszcze nie wiemy o nich wszystkiego. Nadal zdarzają nam się ziemniaki niedogotowane lub rozgotowane, albo po prostu niesmaczne. Ich smak i konsystencja po ugotowaniu mają duże znaczenie i wpływ na całe danie. Dobrze przygotowane ziemniaki powinny być miękkie, ale nie rozpadające się, wilgotne w środku i zachowujące swój kształt. Właśnie dlatego kucharze od lat poszukują sposobów, by wydobyć z nich to, co najlepsze. Jednym z prostych i skutecznych trików jest dodanie octu do wody podczas gotowania. Co daje gotowanie ziemniaków z octem? Dodanie octu do wody podczas gotowania ziemniaków daje kilka konkretnych efektów: sprawia, że ziemniaki nie są wodniste, utrudnia ich mięknięcie i rozpadanie się, pomaga zachować kształt ziemniaków, ziemniaki są jędrniejsze, poprawia ich smak, są bardziej wyraziste, spowalnia przemiany skrobi, co może być korzystne pod względem zdrowotnym, sprawia, że ziemniaki wykorzystane do pieczenia będą bardziej chrupiące. Ten trik jest przydatny gdy chcemy ziemniaki przeznaczyć do sałatki. Zazwyczaj wtedy potrzebujemy dobrze ugotowanych, a jednocześnie nierozpadających się warzyw. To także polecany sposób, gdy planujemy je trochę obgotować, a później upiec w piekarniku. Dzięki prostemu zabiegowi z octem pieczone ziemniaki będą miały chrupiącą skórkę, a w środku będą wilgotne i miękkie. I o to nam chodzi. Dzieje się tak, ponieważ ocet wzmacnia ich powierzchnię, działa na zwarte w ziemniakach pektyny i skrobię. Unikaj dodawania octu, gdy gotujesz ziemniaki na purée. W takim przypadku oczywiście nie chodzi o to, by miały twardszą strukturę, lecz całe stały się miękkie. Jak gotować ziemniaki z octem? Ile go dodać i jaki wybrać? Dodaj ocet do wody z ziemniakami mniej więcej w połowie gotowania w proporcji 1:1, czyli 1 łyżkę octu na 1 litr wody. Wymieszaj i nic więcej nie rób. Czas gotowania jest standardowy i zależy od wielkości ziemniaków. Pokrojone gotują się krócej – ok. 15 minut, a całe ok. 30 minut. Następnie odcedź je tak jak zwykle i lekko odparuj na kuchence. Możesz wykorzystać dowolny ocet: spirytusowy, winny, jabłkowy lub ryżowy. Ważne, żeby był jasny. Ciemny ocet, taki jak balsamiczny albo ten z czerwonego wina, może wpływać negatywnie na kolor ziemniaków oraz ich smak. Lepiej ich unikać. Czytaj także: Kiedy solić ziemniaki, rosół, mięso? Placki z gotowanych ziemniaków na 3 sposoby Nie jesteś pewna, czy ziemniaki są zdrowe? Tak przygotowane będą najzdrowsze i najbardziej odżywcze