Kiedy kot mówi: „kocham Cię”. Co zdradzają jego gesty, mruczenie i osobowość?
To nie przypadek, że kot przysiada na naszych kolanach, ugniata nas łapkami lub nieustannie nam towarzyszy, choć pozornie nas ignoruje. To jego sposób na powiedzenie „kocham Cię” – na własnych zasadach. Jakie są najczęstsze oznaki miłości okazywane przez polskie koty? Aż 53% Polaków wskazuje na mruczenie, a 42% na ocieranie się o nogi – wynika z ogólnopolskiego badania przeprowadzonego w ramach kampanii WHISKAS® „Koci Mrraj”. Polacy ocenili też osobowość swoich pupili – najczęściej określają je jako rozpieszczone (27%), niezależne (19%) lub ciekawskie (16%). Co czwarty kot w Polsce łączy w sobie cechy różnych typów, co pokazuje, jak wyjątkowe i różnorodne są kocie charaktery.
Kocia miłość ma wiele twarzy Ogólnopolskie badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów”[1] przeprowadzone w ramach kampanii WHISKAS® „Koci Mrraj”, pokazuje, że koty nie tylko silnie przywiązują się do swoich opiekunów, ale też wyrażają uczucia na wiele subtelnych sposobów. Mruczenie to najczęściej wskazywana oznaka miłości – uważa tak 53%[2] polskich opiekunów kotów. Tuż za nim znalazły się ocieranie się o nogi opiekuna (42%) oraz spanie w pobliżu człowieka (40%) i ugniatanie łapkami jego ciała (31%), co pokazuje, że fizyczna bliskość jest dla kotów ważnym sposobem budowania relacji. Dla 24% respondentów miłością jest już sama obecność kota w tym samym pomieszczeniu, a 21% wskazuje na sytuacje, w których ich pupil odsłania brzuszek i pozwala się dotknąć – zachowanie zarezerwowane wyłącznie dla najbliższych i uznawane za oznakę dużego komfortu i bezpieczeństwa. Tylko 1% kotów nie okazuje miłości swoim opiekunom. Ważną częścią kociego dnia są także pieszczoty – 31% kotów regularnie domaga się od opiekunów głaskania i pieszczot, a dla 30% to ulubiona forma kontaktu. Aż 54% opiekunów wskazuje, że ich koty zabiegają o ich uwagę ocierając się o nich i mrucząc dopóki nie zostaną pogłaskane. – Jednym z najbardziej uporczywych mitów jest to, że koty są samotne i aspołeczne. W rzeczywistości wiele kotów tworzy silne więzi – nie tylko z ludźmi, ale także z innymi zwierzętami w domu. Kot ocierający się o twoją nogę, powoli mrugający, leżący na kolanach czy po prostu wybierający obecność w tym samym pokoju, okazuje coś, co możemy opisać jako miłość. Im bardziej szanujemy ich potrzeby i dostarczamy im chwil radości, tym silniejsza staje się więź między człowiekiem a jego pupilem – mówi dr Tammie King, behawiorystka zwierząt z Instytutu Nauki o Zwierzętach WALTHAM. Jak Polacy oceniają osobowość swoich pupili? Jak pokazało badanie[3] aż 9 na 10 opiekunów kotów (87%) zgadza się ze stwierdzeniem, że ich kot ma unikalną osobowość. Co więcej, 63% z nich zauważa, że ta osobowość potrafi się zmieniać w zależności od nastroju pupila. To poczucie wyjątkowości i potrzeba zrozumienia kota stały się punktem wyjścia do stworzenia Quizu Osobowości Kota, opracowanego przez markę WHISKAS® we współpracy z dr Tammie King – behawiorystką z Instytutu Nauki o Zwierzętach WALTHAM™ i określenia 5 typów osobowości kota. Quiz był także podstawą ogólnopolskiego badania, w którym polscy opiekunowie określali dominującą osobowość swoich pupili. Jaki typ osobowości mają polskie koty zdaniem ich opiekunów? Najczęściej wskazywanym typem w badaniu[4] był kot rozpieszczony (27%) – czuły, łaknący uwagi, który uwielbia być głaskany, leżeć na kolanach i zasypiać przy człowieku. Czerpie przyjemność z pieszczot i uwielbia kontakt z opiekunem. Co piąty kot (19%) to kot niezależny – spokojny samotnik, który przychodzi po czułość wtedy, gdy sam ma na to ochotę. Preferuje własne towarzystwo, lubi spokój i ciszę. 16% Polaków określiło swojego kota jako ciekawskiego – odkrywcę, który aktywnie reaguje na nowe bodźce, a dom staje się dla niego niekończącą się przestrzenią do eksploracji. Kot skory do zabawy (8%) to z kolei ten, który turlając się w świeżym praniu czy bawiąc cieniem na ścianie, potrafi sam zorganizować sobie dzień. Kot aktywny – wskazany przez 4% badanych – to kot szybki, energiczny, który uwielbia biegać, gonić, skacze, poluje na zabawki i domaga się interakcji. Co ciekawe, zdaniem Polaków, aż 26% kotów łączy w sobie cechy różnych typów, co tylko potwierdza, jak wyjątkowe i różnorodne są kocie charaktery. – Podobnie jak ludzie, koty mają swoje osobowości – a ta indywidualność kształtuje ich zachowanie, od sposobu, w jaki wchodzą z nami w interakcję, po preferencje żywieniowe. Pewny siebie, ciekawski kot bez wahania spróbuje czegoś nowego, podczas gdy bardziej ostrożny, wrażliwy kot będzie potrzebował czasu, aby dostosować się do nowej rutyny. Koty to wyjątkowe jednostki, które mają specyficzne dla gatunku potrzeby, wymagające zaspokojenia, aby mogły prowadzić szczęśliwe i zdrowe życie. Zasługują na to, by je rozumieć i dawać im możliwość podejmowania aktywności, które spełniają ich fizyczne i emocjonalne potrzeby. Koty to inteligentne stworzenia, które zazwyczaj preferują przewidywalne środowisko. Mogą być bardzo czułe, ciekawskie i skore do zabawy – na swój unikalny sposób – tłumaczy dr Tammie King. Koci Mrraj w Warszawie W ramach kampanii ,,Koci Mrraj” marka WHISKAS® zaprosiła miłośników kotów do wyjątkowej strefy zorganizowanej 7 sierpnia przed wejściem do centrum handlowego Westfield Arkadia w Warszawie. W cyfrowym pop-upie przygotowano interaktywną strefę Quizu Osobowości Kora, w której każdy opiekun mógł odpowiedzieć na pytania i odkryć, jaki typ osobowości ma jego kot. Po zakończeniu quizu uczestnicy byli przenoszeni do jednej z cyfrowych krain szczęścia – świata dopasowanego do kociej osobowości, pełnego inspiracji i rekomendacji dotyczących produktów marki. Każdy kto wziął udział w quizie otrzymał ,,Koci Pakiet” z produktami i drobnymi upominkami, by móc zabrać odrobinę Kociego Mrraju do swojego domu. Na wydarzeniu była obecna również behawiorystka, z którą można było porozmawiać na temat zachowań kotów. – Jesteśmy zachwyceni frekwencją – już od rana do naszej strefy przychodziły dziesiątki osób, które chciały lepiej zrozumieć swojego kota i poznać jego osobowość. To pokazuje, jak silna jest więź między opiekunami, a ich czworonożnymi przyjaciółmi. Cieszę się, że mogliśmy zaprosić wszystkich do tego wyjątkowego miejsca, gdzie czekała m.in. strefa quizu osobowości kota i możliwość porozmawiania z behawiorystką. Jest niezmiernie budujące, że tak wielu mieszkańców Warszawy i miłośników kotów odpowiedziało na nasze zaproszenie. Dziękujemy za obecność i wspólne świętowanie miłości do kotów – mówi Marzena Ignaczak, dyrektorka ds. kontaktów zewnętrznych w Mars Polska. Badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów” zostało przeprowadzone przez agencję badawczą SW Research wśród użytkowników panelu on-line SW Panel w dniach 25.05.2025 r. – 08.06.2025 r. na zlecenie marki WHISKAS®. Badanie przeprowadzono na reprezentatywnej próbie ogólnopolskiej, analizą objęto 1008 Polaków będących opiekunami kotów. Próba została dobrana w sposób losowo-kwotowy. Głównym celem badania było poznanie opinii opiekunów kotów na temat ich zachowania, ulubionych zajęć i codziennego życia z kotem. [1] Badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów” zostało przeprowadzone przez agencję badawczą SW Research wśród użytkowników panelu on-line SW Panel w dniach 25.05.2025 r. – 08.06.2025 r. na zlecenie marki WHISKAS®. Badanie przeprowadzono na reprezentatywnej próbie ogólnopolskiej, analizą objęto 1008 Polaków będących opiekunami kotów. Próba została dobrana w sposób losowo-kwotowy. Głównym celem badania było poznanie opinii opiekunów kotów na temat ich zachowania, ulubionych zajęć i codziennego życia z kotem. [2] Respondenci mieli możliwość wskazania 3 najczęściej okazywanych im przez ich koty oznak miłości. [3] Badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów”, 2025. [4] Badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów”, 2025. Materiał promocyjny marki Whiskas
9 na 10 opiekunów kotów w Polsce uważa, że ich kot ma unikalną osobowość – sprawdź, co czyni pupila szczęśliwym
Aż 87% opiekunów kotów w Polsce uważa, że ich kot ma unikalną osobowość, a 85% uważa go za pełnoprawnego członka rodziny – wynika z badania przeprowadzonego w ramach kampanii WHISKAS® „Koci Mrraj”.
Relacja z kotem to nie tylko codzienne głaskanie i wspólna zabawa, ale też realne wsparcie dla naszego dobrostanu psychicznego i fizycznego. Z kolei szczęście pupila zależy w głównej mierze od świadomości i troski jego opiekuna. Jak sprawić, żeby kot był szczęśliwy? Warto odwiedzić strefę marki już 7 sierpnia przed wejściem do centrum handlowego Westfield Arkadia w Warszawie, aby nie tylko porozmawiać z behawiorystką, ale też wziąć udział w spersonalizowanym quizie osobowości kota. Koty jako pełnoprawni członkowie rodziny – jak je postrzegamy? Ogólnopolskie badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów”[1] przeprowadzone w ramach kampanii WHISKAS® „Koci Mrraj” potwierdza, że koty są dla nas niezwykle ważne i są czymś znacznie więcej niż tylko zwierzętami domowymi. Dla 85% opiekunów koty są pełnoprawnymi członkami rodziny, a siedmiu na dziesięciu Polaków (68%) przyznaje, że kot to także ich najlepszy przyjaciel. Dla 61% opiekunów to także powiernik codziennych myśli i emocji, dający spokój i poczucie bliskości. Co czwarta osoba (24%) zwierza się swojemu czworonożnemu przyjacielowi często, a blisko cztery osoby na dziesięć (37%) czasami – zwłaszcza wtedy, gdy nie mają możliwości rozmowy z rodziną czy przyjaciółmi. W domowym zaciszu, koty zyskują rolę dyskretnych słuchaczy. To właśnie ta niezwykła, pełna zaufania więź sprawia, że dla wielu osób rozmowa z kotem staje się naturalnym i potrzebnym elementem codzienności. Nie ulega wątpliwości, że koty są dla nas wyjątkowe. Co ciekawe prawie 9 na 10 opiekunów (87%) uważa, że ich kot ma unikalną osobowość, a blisko dwie na trzy osoby (63%) twierdzi, że osobowość ich kota zmienia się w zależności od nastroju. Codzienność z kotem jest ważnym aspektem naszego życia Koty są z nami w chwilach stresujących i spokojnych, radosnych i tych trudniejszych– codziennie. Lubimy je głaskać i przytulać (57%), być razem leżąc obok lub trzymać je na kolanach (47%) albo po prostu patrzeć, jak się bawią (28%) lub bawić się razem z nimi (24%). Spędzamy z nimi czas – 41% poświęca im codziennie od 15 do 30 minut, trzy osoby na dziesięć (29%) od pół godziny do godziny, a co piąty opiekun (20%) – nawet ponad godzinę. Dla co piątego opiekuna kot jest też na tyle ważny, że zorganizował mu przyjęcie urodzinowe (8% wielokrotnie, 10% przynajmniej raz). Dodatkowo 19% rozważa taką opcję w przyszłości. Blisko co czwarta osoba (22%) śpi ze swoim kotem każdej nocy, 28% robi to przynajmniej kilka razy w tygodniu, a 16% kilka razy w miesiącu, tylko 24% deklaruje, że w ogóle nie śpi razem z kotem. Polacy interesują się także wewnętrznym światem swoich mruczków – 80% chciałoby móc zapytać kota, czy jest szczęśliwy, a 78% – wiedzieć, co ich pupil w danej chwili myśli. Wyniki te pokazują, że koty odgrywają w naszym życiu wyjątkową rolę – nie tylko jako towarzysze, lecz jako pełnoprawni członkowie rodziny, których chcemy jak najlepiej rozumieć i uszczęśliwiać. Co sprawia, że kot jest szczęśliwy? Spędzając czas z kotem, budujemy głęboką więź, z której korzystają obie strony – badania naukowe pokazują, że kontakt ze zwierzętami wspiera nasze zdrowie psychiczne i fizyczne, pomaga obniżyć stres, poprawia nastrój i daje poczucie bliskości. Jednak, aby relacja z mruczkiem była w pełni satysfakcjonująca również dla niego, kluczowe jest zrozumienie i mądre zaspokajanie jego potrzeb behawioralnych. Szczęście pupila zależy więc od świadomości i troski jego opiekuna. – Koty mają wiele potrzeb, do których należą m.in. poczucie bezpieczeństwa, stabilne środowisko życia, angażująca przestrzeń z miejscami do wspinania się, ukrywania i drapania, właściwa dieta, czy instynkt łowiecki. Szczęśliwy kot to taki, którego opiekun zna wymagania gatunkowe i indywidualne swojego pupila i umie je w odpowiedni sposób zaspokoić. Wtedy kot czuje się spełniony – podkreśla Małgorzata Głowacka, lekarka weterynarii i ekspertka naukowa ds. żywienia zwierząt w Mars Polska. Choć wszystkie koty dzielą wspólne potrzeby behawioralne, ważne jest osobnicze podejście do każdego mruczka uwzględniające temperament, wiek, preferencje i stan zdrowia zwierzęcia. Świadomość potrzeb naszego ulubieńca sprawia, że możemy stworzyć warunki, w których kot nie tylko czuje się kochany, ale też w pełni szczęśliwy. ,,Koci Mrraj” w sercu Warszawy Na pytanie o szczęście kota postanowiła odpowiedzieć marka WHISKAS® w kampanii Koci Mrraj. We współpracy z dr Tammie King, behawiorystką zwierząt z Instytutu Nauki o Zwierzętach WALTHAM, opracowano różne typy osobowości kotów i spersonalizowany Quiz Osobowości Kota. Już 7 sierpnia b.r. w godzinach od 10:00 do 21:00 w specjalnej strefie marki przed wejściem do centrum handlowego Westfield Arkadia w Warszawie każdy opiekun kota będzie mógł wziąć udział w quizie i dzięki temu poznać lepiej charakter i potrzeby swojego pupila. W cyfrowym pop-upie uczestnicy otrzymają wynik quizu zgodny z osobowością ich kota wraz z wizualizacją odpowiadającej jej ,,krainy szczęścia - Kociego Mrraju” oraz rekomendacją najlepiej dopasowanego produktu WHISKAS®. Na wydarzeniu będzie również obecna behawiorysta, z którą w godzinach 11:00–17:00 będzie można porozmawiać na temat zachowań naszych pupili. Każdy z opiekunów będzie mógł się dowiedzieć jak troszczyć się o swojego ulubieńca, aby przez długie lata cieszyć się towarzystwem zdrowego, wesołego i szczęśliwego kota. Na odwiedzających czeka też strefa chillout, pyszna kawa i fotobudka, gdzie można będzie zrobić pamiątkowe zdjęcie. WHISKAS® przygotował także coś specjalnego – uczestnicy Quizu Osobowości Kota otrzymają ,,Koci Pakiet” z produktami i drobnymi upominkami, by móc zabrać odrobinę Kociego Mrraju do swojego domu. Więcej informacji o tym jak sprawić by nasi czworonożni przyjaciele byli szczęśliwi można znaleźć na stronie: www.shine.waltham.com [1] Badanie ,,Zachowanie, osobowość i codzienność kotów” zostało przeprowadzone przez agencję badawczą SW Research wśród użytkowników panelu on-line SW Panel w dniach 25.05.2025 r. – 08.06.2025 r. na zlecenie marki WHISKAS®. Badanie przeprowadzono na reprezentatywnej próbie ogólnopolskiej, analizą objęto 1008 Polaków będących opiekunami kotów. Próba została dobrana w sposób losowo-kwotowy. Głównym celem badania było poznanie opinii opiekunów kotów na temat ich zachowania, ulubionych zajęć i codziennego życia z kotem. Materiał promocyjny marki WHISKAS®
Kampania społeczna „Wyjdź z neta, idź do weta”. Dlaczego warto czerpać wiedzę o swoich pupilach u specjalistów?
Takie mamy czasy – by szybko znaleźć potrzebne informacje, pytamy Google. Zwłaszcza gdy działamy pod wpływem dużych emocji, np. wywołanych niepokojem o naszego czworonożnego przyjaciela. Jakie są jednak zagrożenia wynikające z takiego działania i dlaczego powinniśmy zdać się na fachową wiedzę specjalistów? Powodów jest co najmniej kilka – sprawdźcie wyniki badań przeprowadzonych przez Royal Canin*.
W trosce o ukochane zwierzę Kochamy swoich pupili i chcemy ich dobra – co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Jednak często, zamiast nieść pomoc, możemy im jeszcze bardziej zaszkodzić. Raport kampanii społecznej Royal Canin „Wyjdź z neta, idź do weta”, organizowanej pod patronatem Polskiego Stowarzyszenia Lekarzy Weterynarii Małych Zwierząt dotyczy zjawiska samodiagnozowania psów i kotów w internecie przez ich właścicieli. Wyniki raportu określają skalę, przyczyny i konsekwencje tego zjawiska w ujęciu zarówno opiekunów zwierząt, jak i lekarzy weterynarii. Poznajcie wyniki: 97% lekarzy weterynarii spotyka się z opiekunami, którzy przychodzą z gotową diagnozą swojego zwierzęcia, aż 88% opiekunów przychodzi do lekarza weterynarii z gotową diagnozą na podstawie informacji z internetu, 88% lekarzy weterynarii wskazuje, że konsekwencją diagnozowania zwierząt przez internet bywa pogorszenie ich stanu zdrowia z powodu zastosowania niewłaściwego żywienia, 90% lekarzy weterynarii obserwuje, że opiekunowie zwierząt szukają diagnozy w internecie z chęci oszczędzenia czasu i pieniędzy na niepotrzebnych wizytach. To jednak nie wszystko. Niepokoi fakt, że 39% lekarzy weterynarii uważa, iż zaufanie społeczne do ich zawodu jest niskie lub spada. Ponadto aż 91% lekarzy weterynarii odczuwa presję ze strony opiekunów zwierząt w kwestii sposobu leczenia, a 40% zauważa, że z powodu dostępności informacji w internecie wizyta u lekarza jest traktowana jako ostateczność, a nie podstawa opieki nad zwierzęciem. Jakie są tego skutki? Raport nie pozostawia złudzeń – zobaczcie dalsze wyniki Raport badawczy kampanii społecznej „Wyjdź z neta, idź do weta” jednoznacznie dowodzi, że tylko 9% lekarzy weterynarii ocenia innych opiekunów zwierząt jako „raczej wiarygodne źródło informacji w internecie”. Ciekawe jest to, że z kolei 58% opiekunów zwierząt uważa innych opiekunów za wiarygodne źródło informacji w sieci. A co, jeśli diagnoza weterynarza nie zgadza się z tą internetową? W takim przypadku 22% opiekunów zwierząt samodzielnie wypośrodkowuje obie opinie, wybierając to, co wydaje im się w danym momencie najbardziej słuszne. Jednak nie wszyscy właściciele czworonogów ufają treściom zamieszczanym w wirtualnej przestrzeni! Wskazuje na to fakt, że 41% opiekunów niekorzystających z autodiagnozy internetowej jest zdania, że ich pupilowi może pomóc tylko lekarz weterynarii, który osobiście je zbada i obejrzy. Żywienie zwierząt - mity ciągle żywe Co robimy, gdy zauważymy najszybciej niepokojący nas objaw, np. zmianę apetytu pupila? Przeprowadzone badania w ramach kampanii dowodzą, że 15% opiekunów szuka informacji w internecie i na tym poprzestaje, próbując pomóc zwierzęciu na własną rękę. Istotne jest, że 60% lekarzy weterynarii uważa, że właściciele czworonogów kierują się przekonaniem, iż najważniejszym wskaźnikiem dobrej karmy jest jak najwyższa zawartość mięsa. To nie koniec szeroko rozpowszechnionych mitów na temat żywienia. Zdaniem ekspertów, aż 67% właścicieli zwierząt uważa, że psy i koty mogą jeść to samo co ludzie, a co więcej, aż 53% twierdzi, że najlepsze dla psów i kotów są samodzielnie gotowane posiłki. Choć oczywiście mamy wiele punktów wspólnych w naszym żywieniu, to jednak zwierzęta i ludzie mają inne układy pokarmowe. Różni nas też choćby styl życia. Czasem więc to, co wydaje się zdrowe i smaczne dla nas, dla pupila może się okazać szkodliwe. W konsekwencji milusiński może się borykać z biegunką, wymiotami oraz wieloma innymi dolegliwościami. Nawet jeśli stwierdzimy, że będziemy samodzielnie przygotowywać oddzielne posiłki dla ulubieńców, nie mamy pewności, czy skomponujemy w nich odpowiednie wartości odżywcze. Poza tym bywa to czasochłonne. Dlatego warto wybierać karmy, które będą stanowiły pełnowartościowe posiłki. Z raportu dowiadujemy się także, że: 41% opiekunów uważa, że większość informacji w internecie jest w pełni wiarygodna i traktuje je jako ważne źródło wiedzy, 20% posiadaczy zwierząt bardziej ufa opinii innych opiekunów, którzy przetestowali konkretny sposób żywienia, niż lekarzowi weterynarii, 98% lekarzy weterynarii co miesiąc spotyka się z przypadkami zwierząt z dolegliwościami zdrowotnymi wywołanymi niewłaściwym żywieniem. „Wyjdź z neta, idź do weta!” Wnioski każdy wysnuje sam, jednak niech podsumowaniem będzie fakt, że każdego miesiąca do przeciętnego lekarza weterynarii trafiają średnio 42 psy i koty z dolegliwościami wywołanymi złym żywieniem. Dbajmy o nasze zwierzęta jak o siebie samych – wybierajmy zaufane źródła wiedzy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/03/psrbadanie-zjawiska-autodiagnozy-zwierza-tokladka-artykulu650x366px-png-2525559-cf44cc8.jpg" width="651" height="366" alt="* Badania zjawiska autodiagnozy psów i kotów przez ich opiekunów wykonane przez ARC na zlecenie Royal Canin w ramach kampanii „Wyjdź z neta, idź do weta!”." title="psrbadanie-zjawiska-autodiagnozy-zwierza-tokladka-artykulu650x366px-png-2525559-cf44cc8" /> Pełny raport badawczy kampanii społecznej Royal Canin „Wyjdź z neta, idź do weta”, uwzględniający stosunek zarówno opiekunów zwierząt, jak i lekarzy weterynarii do zjawiska autodiagnozowania zwierząt w internecie, można pobrać TUTAJ. O Royal Canin: Royal Canin to marka, która od ponad 50 lat specjalizuje się w tworzeniu zaawansowanych rozwiązań żywieniowych dla zwierząt. Karmy są opracowywane na podstawie badań naukowych i charakteryzują się wysoką jakością składników oraz precyzyjnie dopasowanymi formułami. Liczne pozytywne opinie właścicieli zwierząt oraz rekomendacje lekarzy weterynarii potwierdzają, że Royal Canin to sprawdzony wybór dla psów i kotów, zapewniający im optymalne żywienie na każdym etapie życia. Materiał promocyjny marki Royal Canin
Specjaliści ds. żywienia zwierząt domowych mówią jednogłośnie: „Wyjdź z neta, idź do weta” - kampania społeczna
Z raportu kampanii społecznej Royal Canin „Wyjdź z neta, idź do weta” wynika, że aż 88% opiekunów zwierząt przychodzi do gabinetu lekarza weterynarii z gotową diagnozą, pochodzącą z internetu . W obliczu tych danych eksperci kampanii zachęcają do sięgania po sprawdzone źródła naukowe i fachową wiedzę specjalistów, jednocześnie przestrzegając przed traktowaniem sieci, a zwłaszcza grup w social mediach, jako głównego źródła informacji o zdrowiu zwierząt.
„Wyjdź z neta, idź do weta” to ogólnopolska kampania społeczna zainicjowana przez markę Royal Canin objęta patronatem Polskiego Stowarzyszenia Lekarzy Weterynarii Małych Zwierząt. Kampania ma na celu edukację opiekunów zwierząt i zachęcenie ich do przekładania wiedzy oraz doświadczenia lekarzy weterynarii ponad informacje z niepewnych źródeł, rozpowszechnione w internecie. Jeśli chcemy troszczyć się o zdrowie naszego pupila, najlepiej udajmy się do specjalisty, zamiast do internetu. Zaufajmy fachowcom - mówi Daria Kulińska, Dyrektorka ds. Korporacyjnych w Royal Canin. Aby zwrócić uwagę na niebezpieczeństwo zjawiska samodzielnego diagnozowania zwierząt i dostarczyć profesjonalne informacje związane z żywieniem psów i kotów, marka oddała głos specjalistkom żywienia psów i kotów - dr Oldze Lasek oraz dr Karolinie Hołdzie, które wypowiedziały się na temat popularnych w sieci mitów. Mit wysokiej zawartości mięsa i braku zbóż jako wskaźnika dobrej karmy Zgodnie z wynikami raportu kampanii społecznej „Wyjdź z neta, idź do weta” aż 60% lekarzy weterynarii uważa, że opiekunowie zwierząt kierują się błędnym przekonaniem, że najważniejszym wskaźnikiem dobrej karmy jest jak najwyższa zawartość mięsa. To przekonanie sprawia, że na różnych platformach społecznościowych pojawiają się rankingi karm dla psów, które – choć z pozoru mają pomóc w wyborze najlepszego produktu – w rzeczywistości bywają zgubne. Jak zauważa dr Olga Lasek, są one subiektywne i powielają już wcześniej wykreowane stereotypy. Zamiast sugerować się wyłącznie hasłem „mięsożerca = samo mięso”, ekspertki przypominają, że psy i koty potrzebują konkretnych składników odżywczych (białka, tłuszczu, witamin, składników mineralnych) we właściwych proporcjach. Jakbyśmy spojrzeli czym się żywili przodkowie psów, to zobaczylibyśmy, że nie jedli samego mięsa, w sensie mięśni poprzecznie prążkowanych, takich, które my zjadamy. Jak popatrzymy, co jedzą wilki w naturze, to nie są to czyste piersi z kurczaka czy sam szponder, czy najlepsze części mięsa, takie jakie chcielibyśmy swoim zwierzętom dawać. – mówi dr Karolina Hołda. Chcielibyśmy jak najlepiej żywić nasze zwierzęta i wydaje nam się że „jak najlepiej” to jest „jak najwięcej mięsa jak najwyższej jakości”. Ale niestety, gdybyśmy karmili psa wyłącznie mięsem, to miałby wyraźne niedobory pokarmowe, bo taka dieta nie jest zbilansowana. Dopiero połączenie z innymi składnikami daje nam zbilansowaną dietę – dodaje dr Hołda. W podobnym tonie wypowiada się dr Olga Lasek, podkreślając znaczenie zbilansowania aż 40 kluczowych elementów diety. Wszystkie naukowo opracowane zalecenia dla psów i kotów mówią o zapotrzebowaniu na białko, tłuszcz i energię, ale przede wszystkim aminokwasy, kwasy tłuszczowe, witaminy i składniki mineralne. Składniki znajdujemy tak naprawdę w każdym surowcu, oczywiście w różnych ilościach i proporcjach, niezależnie czy to jest mięso, warzywo, czy zboże – wyjaśnia dr Olga Lasek. Kiedy ktoś pyta, który sposób żywienia jest idealny, ja odpowiadam: nie ma jednego idealnego sposobu żywienia dla wszystkich zwierząt. Są różne sposoby – karmy przemysłowe suche, mokre, żywienie domowe. Dzięki tej różnorodności zawsze możemy wybrać idealny sposób dla konkretnego zwierzęcia, który będzie uwzględniać jego indywidualne potrzeby – tłumaczy dr Olga Lasek. Podobne zastrzeżenia dotyczą także częstego w internecie stygmatyzowanie zbóż jako składnika karm dla zwierząt. W rzeczywistości są one źródłem cennych składników odżywczych. Mięso zawiera głównie białko, ale ziemniak również zawiera białko, podobnie jak pszenica, czyli jest źródłem aminokwasów. To, czego naprawdę potrzebują psy i koty, to aminokwasy egzogenne – dodaje dr Olga Lasek, podkreślając, że eliminowanie pewnych składników tylko dlatego, że funkcjonuje niepotwierdzone naukowo przekonanie o ich szkodliwości, jest nieuzasadnione. Węglowodany mogą pochodzić ze zbóż, np. z pszenicy, ryżu, kukurydzy, albo mogą mieć inne pochodzenie, np. skrobia z ziemniaków. - mówi dr Karolina Hołda. - Jest pewien aspekt związany z mykotoksynami, czyli toksynami wytwarzanymi przez pewne gatunki grzybów (pleśni) - zboża mogą być nimi skażone. Natomiast w ziemniakach czy innych niezbożowych źródłach węglowodanów takiego zagrożenia nie ma. Niemniej sam fakt, że mykotoksyny istnieją, nie znaczy, że musimy rezygnować ze zbóż, tylko wybierać takich producentów, którzy porządnie podchodzą do kontroli jakości i robią badania na obecność mykotoksyn, nie wpuszczają każdego surowca i sprawdzają swoich dostawców, robią audyty itd. Mit diety, która leczy Dieta to nie jest lekarstwo. Oczywiście ma bardzo duży wpływ na funkcjonowanie organizmu, w tym zdrowie. Zarówno nieprawidłową dietą możemy doprowadzić do wielu zaburzeń i chorób, jak również odpowiednią dietą możemy wspomagać leczenie, łagodzić objawy oraz wydłużać czas życia zwierzęcia. Każde wprowadzenie specjalistycznej diety zawsze trzeba konsultować z lekarzem weterynarii – przypomina dr Olga Lasek, zwracając uwagę, że samodzielne decydowanie o zmianie diety chorego zwierzęcia bez odpowiedniej diagnozy może przynieść więcej szkody niż pożytku. Jeśli zaczynamy wchodzić w trendy, nie patrząc, jak nasz pies reaguje, tylko na to, co nam ktoś powiedział w internecie, to nieświadomie możemy zaszkodzić swojemu zwierzakowi – dodaje dr Karolina Hołda. Podkreśla też, że fakt, że zwierzę lubi jakiś pokarm nie powinien być jedynym aspektem, na jaki zwracamy uwagę. Zwierzęta potrafią maskować ból, dlatego warto reagować na wszelkie, nawet drobne zmiany w ich zachowaniu. Często zdarza się, że opiekunowie szukają porady dopiero wtedy, gdy pupil od kilku dni nie je, nie wiedząc, że taki brak apetytu może sygnalizować poważne zaburzenia i wymaga natychmiastowej wizyty u lekarza, a nie wyłącznie zmiany karmy. Z raportu Royal Canin wynika, że tylko 31% opiekunów od razu po zauważeniu niepokojącego objawu udaje się do lekarza weterynarii. Dlatego też obie ekspertki do spraw żywienia zwierząt alarmują, że najważniejsza jest bieżąca obserwacja pupila – jego zachowania, apetytu, spożycia wody, ilości i jakości wydalanego kału, wyglądu sierści i skóry, czy poziomu energii czy wyników badań. Tylko dzięki temu będzie można określić wpływ diety na zdrowie zwierzęcia. Żywienie to nie kwestia wiary, a dowodów naukowych – mówi dr Olga Lasek. Fachowa diagnoza specjalisty i korzystanie ze zweryfikowanych źródeł wiedzy to klucz nie tylko w trakcie procesu leczenia, lecz także przy doborze odpowiedniej diety – bez niej, opierając się wyłącznie na internetowych opiniach anonimowych internautów, można nieświadomie pogorszyć stan zdrowia swojego pupila. Royal Canin, wraz z agencją badawczą ARC Rynek i Opinia, przeprowadził w grudniu 2024 roku badanie dotyczące zjawiska samodzielnego diagnozowania zwierząt w sieci przez opiekunów. 70% z nich wysoko ceni sobie porady płynące od innych właścicieli zwierząt, a aż 20% ufa im bardziej, niż lekarzom weterynarii np. w kwestii wyboru rodzaju diety – mimo, że weterynarze opierają się nie tylko na wiedzy naukowej, ale doświadczeniu szerszym niż każdego opiekuna. Aż 98% lekarzy weterynarii co miesiąc leczy co najmniej kilka zwierząt, których dolegliwości wynikają z niewłaściwego żywienia. Pełny raport badawczy, uwzględniający perspektywy zarówno opiekunów zwierząt, jak i lekarzy weterynarii, jest dostępny do pobrania TUTAJ. Materiał promocyjny marki Royal Canin
Co zrobić, kiedy pies wymiotuje pianą? Te dodatkowe objawy to znak, że potrzebna jest pomoc lekarza
Wymioty pianą u psa mogą mieć różnorodne przyczyny - od nieszkodliwych dolegliwości żołądkowych po poważne problemy zdrowotne. Najważniejsza jest uważna obserwacja pupila i szybka reakcja w razie potrzeby. Jeśli masz wątpliwości lub objawy długo nie ustępują, nie zwlekaj i skonsultuj się z weterynarzem.
Wymioty u psa zawsze budzą niepokój właścicieli, zwłaszcza gdy zauważysz, że pies wymiotuje pianą. Taka sytuacja może mieć różne przyczyny - od niegroźnych po potencjalnie poważne problemy zdrowotne. Sprawdź, co najczęściej oznaczają "pieniste" wymioty, jak udzielić pierwszej pomocy swojemu pupilowi i kiedy koniecznie trzeba skontaktować się z weterynarzem. Spis treści: Dlaczego pies wymiotuje pianą? Co robić, kiedy pies wymiotuje pianą? Pies wymiotuje pianą: kiedy do weterynarza? Jak zapobiegać wymiotom u psa? Dlaczego pies wymiotuje pianą? "Pieniste" wymioty najczęściej nie są niegroźne, ale mogą mieć różne przyczyny. Często są wynikiem podrażnienia żołądka, które występuje, gdy pies ma pusty żołądek przez dłuższy czas - na przykład rano przed pierwszym posiłkiem. Wówczas w wymiotach nie ma treści pokarmowej, a jedynie piana lub spieniona ślina. Innym powodem wymiotów u psa może być zjedzenie przez pupila produktów czy substancji, takich jak trawa, chemikalia czy toksyczne rośliny, które drażnią przewód pokarmowy. Warto też pamiętać, że psy i koty często podgryzają trawę lub rośliny domowe, kiedy czują, że na ich żołądku coś zalega. W ten sposób wymuszają niejako wymioty, pozbywając się treści żołądkowych. Stres i lęk również mogą prowadzić do wymiotów pianą, szczególnie w sytuacjach takich jak podróż, nagłe hałasy czy wizyta u weterynarza. Kiedy wymioty pianą zwiastują choroby? Wymioty mogą być również objawem poważniejszych problemów, takich jak choroby układu pokarmowego (zapalenie żołądka, refluks czy wrzody), infekcje (np. rotawirus u psa) lub obecność pasożytów, które drażnią układ trawienny. Jeśli dodatkowo pojawiają się inne objawy, takie jak wzdęcie brzucha czy trudności w oddychaniu, pupila trzeba od razu zabrać do weterynarza, bo może być to stan zagrażający życiu. Również problemy z trzustką lub wątrobą mogą powodować wymioty, dlatego każda taka sytuacja wymaga uważnej obserwacji. Nie zawsze konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarza, ale warto rozważyć konsultację i wykonanie kilku badań. Co robić, kiedy pies wymiotuje pianą? W przypadku wymiotów pianą ważne jest, aby nie panikować i najpierw poobserwować psa, żeby sprawdzić, czy występują inne objawy, takie jak apatia, brak apetytu, biegunka czy gorączka. Jeśli stan psa nie budzi dużych obaw, a wymioty nie powtarzają się kilka razy w ciągu dnia, raczej chodzi o drobną niestrawność. Wówczas warto po prostu przegłodzić lekko pupila i w tym czasie podawać mu dużo wody. Ważne jest, aby nie podawać żadnych leków bez konsultacji z weterynarzem. Jeśli przyczyną wymiotów jest stres, warto zadbać o spokojne i bezpieczne otoczenie dla pupila. Czasem sprawdzi się obroża antystresowa (wydzielająca kojący dla pupila zapach) lub konsultacja z behawiorystą. Jeśli wymioty powtarzają się co kilka warto skonsultować się z weterynarzem, bo być może problemem są dolegliwości żołądkowe, takie jak refluks czy ogólna wrażliwość jelitowa. Wówczas pupilowi można codziennie podawać leki zobojętniające (np. pantoprazol) w dawce ustalonej przez lekarza. Pies wymiotuje pianą: kiedy do weterynarza? Są jednak sytuacje, w których konieczna jest natychmiastowa wizyta u weterynarza. Należy jak najszybciej skonsultować się ze specjalistą, jeśli: wymioty są częste trwają dłużej niż 12-24 godziny, pies jest apatyczny i odmawia jedzenia oraz picia, w wymiotach dodatkowo pojawia się krew, brzuch psa jest wzdęty i bolesny. pojawia się biegunka, gorączka, trudności w oddychaniu czy drżenie. Czytaj też: co robić, gdy pies nie chce jeść i wymiotuje? Lekarz poda niezbędne leki czy kroplówkę, a także przeprowadzi niezbędną diagnozę. Jeśli pieniste wymioty pojawiają się u pupila regularnie (nawet bez dodatkowych objawów), warto zrobić podstawowe badania krwi oraz USG jamy brzusznej. Jak zapobiegać wymiotom u psa? Wymioty u psa czasem są wynikiem nieprawidłowej diety lub niewłaściwych nawyków żywieniowych. Warto pamiętać, aby karmić pupila codziennie o stałych porach. Zapobiegnie to nadprodukcji soków żołądkowych, a organizm będzie pracował regularnie. Trzeba również dbać, aby pies nie miał dostępu do toksycznych substancji, w tym także roślin, które mogą być toksyczne. Dbaj także o to, aby pies miał stały dostęp do świeżej wody, najlepiej w temperaturze pokojowej. Podczas spacerów pilnuj, aby nie podgryzał niczego podejrzanego i nie pił brudnej wody. Pilnuj także regularnych wizyt u weterynarza, nie pomijaj szczepień ani odrobaczania, a także regularnie wykonuj podstawowe badania, aby w pełni dbać o zdrowie pupila. Czytaj także: Katar u psa: przyczyny i leczenie Objawy chorób u psów Co robić, kiedy pies przewraca się i trzęsie?
Jak zrobić drapak dla kota? Kreatywne pomysły na DIY drapak, który ucieszy niejednego mruczka
Jak zrobić drapak dla kota DIY? Tak naprawdę wystarczy kilka tanich i łatwo dostępnych gadżetów, aby zbudować dla swojego pupila wyjątkowe miejsce do zabawy i drzemek. Wiadomo, że koty najbardziej lubią to, co jest najprostsze - kartony, proste konstrukcje oraz zwinięte w kłębek sznurki. Sprawdź te pomysły na drapaki.
Własnoręczne wykonanie drapaka dla kota to nie tylko oszczędność pieniędzy, ale także okazja do stworzenia czegoś idealnie dopasowanego do potrzeb Twojego pupila i stylu Twojego mieszkania. Aby wykonać taki drapak, potrzebujesz kilku materiałów i narzędzi, a także odrobiny wyobraźni. Własnoręcznie zrobiony drapak dla kota powinien być przede wszystkim stabilny. Może być pionowy, samodzielnie stojący lub zawieszony na ścianie albo pionowy (niektóre koty wolą drapać poziome powierzchnie). Spis treści: Z czego można zrobić drapak dla kota? Jak zrobić drapak dla kota z kartonu? Jak zrobić drapak dla kota z drewna? Jak zrobić drapak dla kota na ścianę? Z czego można zrobić drapak dla kota? Tworzenie własnego drapaka dla kota to nie tylko okazja do kreatywności, ale także sposób na wykorzystanie dostępnych w domu materiałów. Wiele przedmiotów codziennego użytku i surowców może posłużyć do stworzenia wyjątkowego miejsca do drapania dla Twojego pupila. Pamiętaj, że tak naprawdę nie mają one dużych wymagań - często większa radość, niż skomplikowane zabawki, sprawia im kawałek kartonu czy papierowe wypełniacze do paczek. Do przygotowania drapaka świetnie sprawdzą się: gruba tektura falista, tekturowe tuby, np. po folii stretch, pudełka tekturowe (posłużą za domek), płyty ze sklejki, płyty MDF, deski drewniane, drewniane pieńki, gruby jutowy sznur, kawałki wykładziny, kawałki miękkich materiałów. Jak zrobić drapak dla kota z kartonu? Drapak dla kota z kartonu jest prosty i szybki do wykonania. Potrzebujesz jedynie: tektury falistej, kleju lub taśmy dwustronnej, grubej taśmy klejącej. Potnij tekturę na równe kawałki o długości około 30 cm i wysokości 5-7 cm. Złącz je ze sobą za pomocą kleju lub taśmą dwustronną i owiń dookoła taśmą. Jeśli chcesz, by drapak był nieco cięższy, możesz wykorzystać drewniane listewki i obić nimi dookoła zabezpieczoną tekturę - powstanie wtedy stabilna rama (w razie potrzeby zawsze będziesz mogła wymienić jej wnętrze). Jak zrobić drapak dla kota z drewna? Podstawę wykonaj z płyty MDF lub sklejki. Powinna mieć wymiary minimum 60 cm na 40 cm, aby była stabilna. Przyda Ci się: Sklejka lub płyta MDF, 2-3 tekturowe tuby lub drewniane belki (możesz zastosować również konar drzewa, pamiętaj jednak by przyciąć niepotrzebne gałęzie, a potem go oszlifować), sznurek jutowy, kątowniki i wkręty, wkrętarkę, taker, kawałki miękkiego materiału. Do postawy drapaka dla kota przymocuj tuby lub drewniane słupki (powinny być w 3 różnych wysokościach) za pomocą kątników i wkrętów. Płytę obłóż materiałem, nacinając miejsca na tuby (nadmiar tkaniny i tak owiniesz sznurkiem). Od spodu przymocuj tkaninę takerem. Czas na sznurek. Jego mocowanie zacznij od dołu, końcówkę przymocuj zszywką, a resztę przyklej na gorący klej. Na wierzchołku każdego ze słupków przymocuj obite miękką tkaniną płyty MDF (powinny mieć około 30 cm na 30 cm, aby nie przeważyły konstrukcji, ale też żeby kot mógł się na nich wygodnie ułożyć). Taki własnoręcznie zrobiony drapak dla kota możesz urozmaicić różnymi zabawkami, materiałami z frędzlami albo hamakiem - zawieś go między dwie sąsiadujące tuby. Jak zrobić drapak dla kota na ścianę? Drapak na ścianę to świetne rozwiązanie, które pozwala zaoszczędzić miejsce i jednocześnie zaspokoić naturalne potrzeby kota. Własnoręczne wykonanie takiego drapaka jest proste, a efekty mogą być zarówno funkcjonalne, jak i estetyczne. Potrzebujesz do tego: sklejki, wykładziny, młotka, gwoździ, 2 metalowych haczyków. Wytnij kawałek sklejki w wybranych wymiarach (np. 20 x 60 cm). Jeśli potrzebujesz, wygładź krawędzie papierem ściernym, aby uniknąć drzazg. Następnie wytnij wykładzinę w rozmiarze dopasowanym do sklejki. Ułóż ją na desce i za pomocą gwoździ przymocuj do powierzchni. Wbij gwoździe wzdłuż krawędzi, aby materiał dobrze się trzymał. Wskazówka: jeśli zamiast wykładziny używasz sznurka sizalowego, owiń go równomiernie wokół całej powierzchni sklejki, mocno napinając. Końce sznurka przymocuj gwoździami lub klejem. Z tyłu sklejki, na dwóch skrajnych krawędziach, wbij metalowe haczyki. Dzięki temu drapak będzie można stabilnie zawiesić na ścianie, zapobiegając jego obracaniu się podczas użytkowania. Tak przygotowany drapak umieść na ścianie. Znajdź odpowiednie miejsce na ścianie, na wysokości dostosowanej do wzrostu kota. Wkręć w ścianę dwa uchwyty lub kołki, na których zawiesisz drapak. Upewnij się, że jest dobrze przymocowany i stabilny. Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 23.06.2021. Czytaj także: Wiek kota - jak obliczyć kocie lata na ludzkie? Robaki u kota - jak poznać, że kot ma pasożyty? Kąpanie kota - kiedy i jak kąpać kota?
Alergia na kota nie oznacza, że musisz pozbywać się zwierzaka. Poznaj objawy i skuteczne sposoby radzenia sobie
Alergia na kota uważana jest za trzecią najczęstszą przyczynę alergii układu oddechowego u ludzi. Może powodować różne objawy: od lekkiego kataru i łzawienia oczu po poważne problemy z oddychaniem. Wystąpienie alergii na koty nie musi jednak oznaczać konieczności pożegnania się ze zwierzęciem – istnieją bowiem skuteczne sposoby złagodzenia objawów alergii.
Spis treści: Alergia na kota - przyczyny Alergia na kota - objawy Alergia na kota - objawy skórne Alergia na kota - diagnostyka Domowy test na alergię na kota Postępowanie w przypadku alergii na kota Jak łagodzić objawy alergii na kota? Alergia na kota - przyczyny Alergia na kota to potoczne określenie nadwrażliwość organizmu na białko Fel D1, znajdujące się w kociej ślinie i wydzielinie gruczołów, które zwierzę rozprowadza na swojej sierści podczas codziennej toalety. Alergenem może być także wydzielina roznoszona po domu wraz ze złuszczającym się naskórkiem. Zatem sierść kota nie jest sama w sobie alergenem – uczulenie wywołuje to, co się do niej przyczepia. Alergia na koty występuje często, nawet u 20% dorosłych alergików. Jest uznawana za rodzaj silnej alergii, ponieważ uczulające cząsteczki łatwo się rozprzestrzeniają i dostają do dróg oddechowych, mogą występować na ubraniach i przedmiotach (z sierścią kota), i wraz z ich przenoszeniem pojawiają się w miejscach, gdzie nie przebywają zwierzęta, np. w szkole, przedszkolu lub miejscu pracy. Czytaj też: Alergia na sierść. Alergia na kota - objawy Objawy wskazujące na uczulenie na futrzaka pojawiają się zazwyczaj w ciągu kilku minut do godziny od kontaktu ze zwierzęciem. Główne objawy alergii na kota to: pieczenie i łzawienie oczu, wodnisty katar, swędzenie nosa, ​kichanie, zatkany nos, wysypka, kaszel, trudności w oddychaniu. Alergia na kota należy do silnych alergii, które mogą powodować intensywne objawy takie jak duszność oraz obrzęk gardła. Alergia na kota - objawy skórne Objawem skórnym alergii na kota jest wysypka alergiczna. Występuje ona w jednej z możliwych postaci: pokrzywki (bąble przypominające poparzenie pokrzywą, jaśniejsze w środku z zaczerwienioną obwódką), czerwonych plam, drobnych, swędzących grudek. Wysypka pojawia się na ogół w miejscu kontaktu skóry z alergenem, np. na twarzy, gdy kot się o nią ocierał, albo na rękach, gdy głaskaliśmy zwierzę. Objawy na skórze u niektórych uczulonych osób występują niekiedy po wdychaniu alergenu, a to oznacza, że mogą mieć różne lokalizacje, np. tułów albo szyja. Alergia na kota - diagnostyka Diagnostyka w przypadku alergii na kota obejmuje wywiad lekarski oraz test skórny lub test z krwi. Test skórny, inaczej test punktowy, polega na wprowadzeniu na skórę niewielkiej ilości alergenu i podrażnieniu tego miejsca tak, aby wywołać reakcję układu odpornościowego. Gdy na skórze pojawi się swędzący bąbel, jest to potwierdzeniem alergii. Alternatywą lub uzupełnieniem tego badania jest test z krwi służący do oznaczenia specyficznych przeciwciał igE w surowicy. Domowy test na alergię na kota W aptekach można zakupić szybki domowy test na alergię na kota. Jest to test kasetowy, który w ciągu 15 minut wykrywa swoiste przeciwciała IgE skierowane przeciwko głównemu alergenowi kota (białku Fel d1). Wykonanie testu polega na nakłuciu skóry sterylnym nakłuwaczem i pobraniu próbki krwi. Następnie jest ona wprowadzana do okienka w kasetce. Wskazaniami do wykonania domowego testu na alergię na kota są swędzenie i zaczerwienienie skóry oraz powtarzające się łzawienie oczu i kichanie, gdy w otoczeniu obecny jest kot. Postępowanie w przypadku alergii na kota Najprostszym sposobem złagodzenia objawów alergii jest unikanie kontaktu z alergenem. Niestety w praktyce jest to właściwie niemożliwe, zwłaszcza, jeśli kot stale przebywa w domu. W takiej sytuacji wielu alergików decyduje się na radykalne wyjście i – często przedwcześnie - rezygnuje z posiadania kota. Oddanie zwierzęcia powinno być rozwiązaniem ostatecznym i nastąpić wtedy, gdy alergia jest silna, a różne sposoby jej łagodzenia nie przynoszą zadowalających rezultatów. W przypadku alergii można spróbować złagodzić jej objawy, przede wszystkim stosując się do zaleceń alergologa oraz poddając się odczulaniu. Odczulanie na kota wskazane jest szczególnie wtedy, gdy nie ma możliwości wyeliminowania alergenu z otoczenia lub gdy leczenie farmakologiczne przynosi słabe rezultaty. Warto także pamiętać, że w niektórych przypadkach ciągły kontakt z alergenem powoduje samoistne uodpornienie się organizmu i znaczne osłabienie objawów alergii. Warto dodać, że naukowcy próbują innowacyjnych metod postępowania w przypadku alergii na kota. Testują metody, które np. neutralizowałyby uczulające białko Fel d 1 produkowane przez organizm futrzaków (specjalny dodatek do karmy). Na razie prace są w fazie badań. Alergia u ludzi wpływa na problem oddawania kotów do schronisk i jest też przeszkodą w adopcji tych zwierząt, dlatego trwają poszukiwania nowych, lepszych rozwiązań, dzięki którym każdy będzie mógł zostać posiadaczem kota. Jak łagodzić objawy alergii na kota? Oto kilka wskazówek, które pomogą ci w znacznym stopniu zmniejszyć ilość alergenu w domu i złagodzić objawy alergii na kota: Pozbądź się z domu nadmiaru tekstyliów – dywanów, zasłon, narzut oraz tapicerowanych mebli. Na nich alergeny osiadają najłatwiej i potrafią utrzymywać się latami. Nie pozwalaj kotu przebywać w sypialni, szczególnie w łóżku, oraz miejscach, w których najczęściej przesiadujesz. W sypialni połóż specjalną pościel dla alergików. Regularnie wietrz pomieszczenia i odkurzaj używając odkurzacza ze specjalnym filtrem lub parowego. Zainstaluj dobrej jakości filtry powietrza, które pochłoną część alergenów z otoczenia. Poproś kogoś, kto nie ma uczulenia, by regularnie wyczesywał sierść kota. Najlepiej czesać sierść na zmianę z przecieraniem jej zwilżoną ściereczką z irchy. W miejscach, w których kot sypia najczęściej, połóż koce i pierz regularnie. W ten sposób zapobiegniesz przyczepianiu się sierści i złuszczonego naskórka do mebli. Staraj się nie przytulać kota do twarzy i odsłoniętej skóry. Po kontakcie z kotem umyj ręce i zmień ubranie. Jeżeli decydujesz się na zakup kota, wybierz raczej kotkę. Kocury produkują więcej wydzieliny białkowej niż kotki. Pewnym rozwiązaniem może być wykastrowanie kocura, ale decyzję o tym należy wcześniej omówić z weterynarzem. Często można spotkać się z twierdzeniem, że istnieją hipoalergiczne rasy kotów, jak choćby sfinks, reks kornwalijski i dewoński, które nie mają sierści czy kot syberyjski, którego ślina ma nieco inny skład. Należy jednak pamiętać, że krótka sierść u kotów lub zupełny jej brak nie rozwiązuje problemu, bo alergen znajduje się w naskórku. Każdy powinien indywidualnie sprawdzić, czy kontakt z kotem danej rasy wywołuje u niego reakcję alergiczną. Źródła: Sparkes AH. Human allergy to cats: A review for veterinarians on prevalence, causes, symptoms and control. J Feline Med Surg. 2022 Jan;24(1):31-42. doi: 10.1177/1098612X211036793. Epub 2021 Oct 8. PMID: 34622710; PMCID: PMC8721530, Satyaraj E, Wedner HJ, Bousquet J. Keep the cat, change the care pathway: A transformational approach to managing Fel d 1, the major cat allergen. Allergy. 2019 Oct;74 Suppl 107(Suppl 107):5-17. doi: 10.1111/all.14013. PMID: 31498459; PMCID: PMC7156987, Chan SK, Leung DYM. Dog and Cat Allergies: Current State of Diagnostic Approaches and Challenges. Allergy Asthma Immunol Res. 2018 Mar;10(2):97-105. doi: 10.4168/aair.2018.10.2.97. PMID: 29411550; PMCID: PMC5809771. Czytaj także: Koty dla alergików: najpopularniejsze rasy "antyalergiczne". Zobacz ich charaktery i wybierz dla siebie idealnego pupila Jesienne alergie. Co najbardziej uczula jesienią i jak sobie poradzić z objawami? Alergia na roztocza – jak ją rozpoznać i leczyć?
Twój kot pokocha ten ziołowy przysmak. Sprawdź, jak działa matatabi
Matatabi to doskonała alternatywa dla kocimiętki - zapewnia kotu zarówno rozrywkę, jak i relaks. Bezpieczne, naturalne i łatwe w użyciu patyczki mogą być świetnym narzędziem do wspierania zdrowia psychicznego i fizycznego twojego pupila. To świetny sposób na urozmaicenie życia mruczka.
Matatabi, znane również jako srebrny pnący krzew (Actinidia polygama), to roślina pochodząca z Azji, której działanie na koty porównywane jest do wpływu kocimiętki. Chociaż nie jest tak popularna, zdobywa coraz większe uznanie wśród właścicieli kotów. Matatabi ma zdolność wywoływania niezwykle pozytywnych reakcji u kotów, a jej działanie może być nawet silniejsze niż tradycyjnej kocimiętki. Ale co sprawia, że koty tak bardzo ją lubią? I jak można bezpiecznie jej używać? Spis treści: Czym jest matatabi i czy jest bezpieczne? Jak działa matatabi na koty? Dlaczego warto kupić kotu matatabi? Jak bawić się z pupilem? Czym jest matatabi i czy jest bezpieczne? Matatabi to roślina z rodziny aktinidiowatych, naturalnie występująca w górach Japonii, Chin i Korei. Jej owoce i gałązki zawierają związki chemiczne, takie jak aktynidyna oraz dihydroaktynidyna, które oddziałują na zmysły kotów. W Azji matatabi jest od lat stosowana jako naturalny sposób na stymulację kotów, a także jako środek pomagający im się zrelaksować. Można ją spotkać w postaci proszku, patyczków lub kulek, które koty mogą gryźć lub wąchać. Matatabi jest bezpieczne dla kotów, pod warunkiem, że stosowane jest w umiarkowanych ilościach. Roślina ta nie powoduje uzależnienia ani długotrwałych negatywnych skutków. U niektórych kotów może wystąpić jednak reakcja alergiczna lub nadwrażliwość, dlatego zawsze warto zacząć od małych dawek i obserwować, jak zwierzę reaguje. Matatbi czy kocimiętka? Każdy kot reaguje inaczej na różne bodźce, dlatego zarówno kocimiętka, jak i matatabi mogą działać na niego w inny sposób. Jeśli twój kot nie wykazuje dużego zainteresowania kocimiętką, warto spróbować matatabi, które może być silniejszym bodźcem. Obie rośliny mają podobne właściwości, ale roślina bywa skuteczniejsza u kotów, które są niewrażliwe na kocimiętkę. Jak działa matatabi na koty? Podobnie jak kocimiętka, matatabi wywołuje u kotów krótkotrwałe stany euforii i pobudzenia. Nie wszystkie koty reagują na kocimiętkę, natomiast badania pokazują, że około 70–80% kotów jest podatnych na działanie tej rośliny. Typowe reakcje kotów na matatabi to: tarzanie się po podłodze, gryzienie i lizanie patyczków lub zabawek z matatabi, intensywne wąchanie, energiczne skoki i podskoki, mruczenie, ocieranie się o przedmioty, faza relaksu po okresie ekscytacji. Efekty działania matatabi są tymczasowe i zwykle trwają od 5 do 30 minut. Po tym czasie większość kotów przestaje być zainteresowana rośliną, ale po krótkiej przerwie mogą zareagować ponownie. Dlaczego warto kupić kotu matatabi? Stosowanie matatabi przynosi kotom szereg korzyści, zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Przede wszystkim może zachęcić koty, zwłaszcza te starsze lub mniej aktywne, do większej ilości ruchu. Pod wpływem rośliny stają się bardziej energiczne, co jest świetnym sposobem na utrzymanie dobrej formy fizycznej. Zabawa z matatabi może sprawdzić się zatem m.in. u kotów z nadwagą. Jednocześnie matatabi pobudza zmysły kota, co działa jak rodzaj zabawy intelektualnej. Koty, które regularnie mają kontakt z tą rośliną, mogą być bardziej zainteresowane otoczeniem, co sprzyja ich ogólnemu samopoczuciu. Matatabi działa również uspokajająco na koty, zwłaszcza po fazie początkowej ekscytacji. To zatem idealne narzędzie do łagodzenia stresu w sytuacjach, które są dla kota niekomfortowe, jak np. podróż samochodem, wizyta u weterynarza czy zmiany w otoczeniu. Dodatkowo matatabi w formie patyczków do gryzienia to naturalny sposób na poprawę higieny jamy ustnej kota. Gryzienie pomaga usuwać płytkę nazębną i wspierać zdrowie dziąseł, co jest szczególnie korzystne u kotów, które nie lubią szczotkowania zębów. Matatabi: jak bawić się z pupilem? Matatabi można podawać kotu w kilku formach, zależnie od jego preferencji: patyczki matatabi – koty mogą je gryźć, co nie tylko sprawia im przyjemność, ale także wspomaga higienę jamy ustnej. proszek z matatabi – można posypać nim ulubione zabawki, drapaki lub legowisko kota, aby zachęcić go do interakcji. kulki matatabi – wykonane z połączenia sproszkowanych owoców i liści, świetne do gryzienia i zabawy. Ważne, aby nie przesadzać z częstotliwością podawania matatabi. Dwa do trzech razy w tygodniu to wystarczająca ilość, aby kot mógł czerpać korzyści z działania rośliny, nie tracąc przy tym zainteresowania nią. Pamiętaj też, aby nie zostawiać pupila samego w towarzystwie matatabi. Miej oko na to, czy kot nie robi sobie krzywdy, np. patyczkiem. Czytaj także: Zabawki dla kota DIY Kiedy i jak kąpać kota? Najładniejsze rasy kotów
Czy pies może jeść arbuza? Odpowiedź może cię zaskoczyć
Czy pies może jeść arbuza? Tak, ale tylko w odpowiedniej formie i ilości. Właściwie przygotowany arbuz może być pyszną i orzeźwiającą przekąską dla pupila. Pamiętaj, że niektóre czworonogi mogą źle zareagować na ten owoc - szczególnie te, które mają problemy z cukrem. Zobacz, kiedy i jak podawać psu arbuza.
Arbuz to letnia przekąska, którą uwielbiają zarówno dorośli, jak i dzieci. Jego słodki, orzeźwiający smak sprawia, że jest idealny na upalne dni. Jednak co z naszymi czworonogami? Czy pies może bezpiecznie jeść arbuza? Odpowiedź brzmi: tak, ale pod pewnymi warunkami. Spis treści: Arbuz w diecie psa: czy to bezpieczne? Jak podawać arbuza psu? Kiedy unikać arbuza w diecie psa? Arbuz w diecie psa: czy to bezpieczne? Arbuz to owoc bogaty w wodę (aż 90%), co sprawia, że jest doskonałym źródłem nawodnienia, szczególnie w gorące dni. Zawiera również witaminy A, B6, C oraz składniki mineralne, takie jak potas, które mogą być korzystne dla zdrowia psa. Odpowiednio podany arbuz jest bezpieczny dla psów i może stanowić smaczną, zdrową przekąskę. Dzięki wysokiej zawartości wody arbuz pomaga utrzymać odpowiedni poziom nawodnienia, co jest szczególnie ważne w upalne dni. Wspomniane wyżej witaminy A i C wspierają układ odpornościowy i oraz poprawiają wzrok pupila. Dodatkowo arbuz jest lekki i niskokaloryczny, dzięki czemu nie zaszkodzi psom, które muszą trzymać dietę (ze względu na nadwagę albo wymogi dla psów wystawowych). Jak podawać arbuza psu? Chociaż arbuz może być bezpieczny dla psów, istnieje kilka zasad, które warto przestrzegać, aby nie zaszkodzić swojemu pupilowi. Przede wszystkim usuń z owocu wszystkie pestki przed podaniem go psu. Mogą być one trudne do strawienia i w dużych ilościach mogą spowodować blokadę jelit, zwłaszcza u małych psów. Zrezygnuj także ze skórki - jest bardzo twarda i pomimo iż duży pies poradzi sobie z jej pogryzieniem, może powodować problemy trawienne, takie jak wymioty czy biegunka. Daj więc psu tylko miąższ owocu. Podawaj go też w małych ilościach. Choć arbuz jest niskokaloryczny, zbyt duża ilość może spowodować biegunkę ze względu na dużą zawartość wody i błonnika. Ogranicz porcję do kilku niewielkich kawałków. Ze względu na to, że ma w sobie dużo wody, arbuz świetnie sprawdzi się w wersji mrożonej w upalne dni. Możesz po prostu zamrozić niewielkie porcje owocu (bez skórki i pestek) albo zgnieść miąższ widelcem i przełożyć go do foremek lodowych (np. w formie łapek). Takie lodołapki możesz także wykorzystać dla siebie - dodawaj je do wody, drinków lub koktajli. Kiedy nie podawać psu arbuza? Nie wszystkie psy reagują tak samo na nowe pokarmy. Zawsze dobrze jest wprowadzać arbuza ostrożnie i obserwować psa. Jeśli zauważysz jakiekolwiek objawy alergii, takie jak nadmierne drapanie się, wymioty lub biegunka, natychmiast przerwij podawanie i skonsultuj się z weterynarzem. Również psy z cukrzycą powinny unikać arbuza, ponieważ choć zawiera mało kalorii, jest dość bogaty w naturalne cukry, co może wpływać na poziom glukozy we krwi. Czytaj także: Czy pies może jeść grzyby? Czy pies może jeść chleb? Czy pies może jeść orzechy?
SPA dla pupila: kim jest fryzjer dla zwierząt i czym zajmuje się groomer?
Groomer, czyli fryzjer dla zwierząt, to osoba, która na co dzień zajmuje się pielęgnacją naszych pupili. Praca groomera wymaga odpowiednich kwalifikacji i umiejętności. Wymagana jest wiedza na temat anatomii zwierząt, technik strzyżenia, a także umiejętności interpersonalne. Czym dokładnie zajmuje się fryzjer dla zwierząt?
Kiedyś dbanie o wygląd pupila było postrzegane jako fanaberia. Na pewno pamiętasz, jak na egzotycznie wyglądającą Pusię oraz wykład babci Wolańskiej o pudlach reagowali bohaterowie filmu "Kogel-mogel 2". Dzisiaj przykładamy dużą wagę do codziennej pielęgnacji psów i kotów, a ich strzyżenie czy kąpanie nikogo już nie dziwi. Możesz zająć się tym w domu lub skorzystać z pomocy profesjonalisty. Tu wkracza groomer, czyli fryzjer dla zwierząt. Kim jest, jakie są jego obowiązki oraz jak wygląda jego praca? Spis treści: Kim jest groomer? Jak wybrać dobrego gromera? Jak wygląda dzień w SPA dla zwierząt u groomera? Kim jest groomer, czyli fryzjer dla zwierząt? Groomer to specjalista zajmujący się kompleksową pielęgnacją zwierząt domowych, najczęściej psów i kotów. Przyjęło się mówić, że jest to fryzjer dla zwierzą, jednak jego zadania obejmują nie tylko strzyżenie, ale także mycie i czesanie pupila, pielęgnację łap i pazurów, a także dbanie o higienę uszu i oczu zwierząt. Groomerzy mogą pracować w specjalistycznych salonach groomerskich, klinikach weterynaryjnych, a także oferować usługi mobilne, odwiedzając klientów w ich domach. Z usług groomera częściej korzystają właściciele psów, ponieważ koty bywają nieco mniej posłuszne i mogą bać się wody czy dźwięku suszarki. Jeśli jednak twój mruczek nie ma nic przeciwko takim zabiegom, śmiało możesz oddać go pod opiekę groomera raz na kilka miesięcy. Praca groomera jest zróżnicowana i wymaga zarówno umiejętności technicznych, jak i interpersonalnych. Groomerzy często uczestniczą w specjalistycznych kursach i szkoleniach, aby doskonalić swoje umiejętności i być na bieżąco z najnowszymi trendami w pielęgnacji zwierząt. Jak wybrać dobrego groomera? Wybór odpowiedniego groomera to inwestycja w komfort i dobre samopoczucie naszych pupili. Nieodpowiedni specjalista może sprawić, że pupil po wizycie będzie przestraszony i zestresowany, może także być pozacinany, jeśli groomer nie miał odpowiedniego podejścia lub umiejętności. Dobry groomer powinien mieć odpowiednie wykształcenie oraz doświadczenie w pracy z różnymi rasami i typami sierści. Zawsze więc pytaj nowego fryzjera o certyfikaty, ukończone kursy oraz doświadczenie zawodowe. Ważne jest też właściwe podejście do zwierząt. Groomer musi znać szereg zagadnień behawioralnych, aby móc poradzić sobie z psami czy kotami lękliwymi, skłonnymi do agresji czy nieufnymi wobec obcych. Pupil nie może czuć się zestresowany podczas wizyty ani mieć poczucia, że fryzjer do czegoś go zmusza. Praca groomera jest trochę jak praca dziecięcego stomatologa - niezbędna jest tutaj empatia, cierpliwość oraz umiejętność odpowiedniej komunikacji ze zwierzakiem. Przed wyborem groomera sprawdź też opinie w sieci oraz umów się na pierwszą konsultację (możesz na nią przyjść z pupilem lub bez). Porozmawiaj ze specjalistą, zapytaj o jego metody pracy oraz o ofertę wraz z cenami usług (jeśli takiej informacji nie było np. w sieci). Jak wygląda dzień w SPA dla zwierząt u groomera? Dzień pracy groomera może być różnorodny. Właściciele psów nie zawsze życzą sobie pełnego pakietu, jeśli jednak chcesz zafundować pupilowi prawdziwe SPA, groomer zajmie się wszystkim od stóp do głów. Pełny zabieg pielęgnacyjny obejmuje: Strzyżenie i trymowanie sierści: groomerzy przycinają sierść zwierząt według określonych standardów rasowych lub na życzenie właściciela. Strzyżenie może obejmować całe ciało, a także specyficzne obszary, takie jak pysk, łapy czy ogon. Kąpiel i suszenie: mycie zwierząt specjalistycznymi szamponami i odżywkami, które są dostosowane do rodzaju sierści i skóry. Po kąpieli następuje dokładne suszenie sierści. Czesanie i usuwanie kołtunów: regularne czesanie pomaga w utrzymaniu zdrowej sierści, a także w zapobieganiu powstawania kołtunów. W przypadku już istniejących kołtunów groomerzy je delikatnie usuwają. Pielęgnacja pazurów: przycinanie pazurów to istotny element pracy groomera, który pomaga w zapobieganiu urazom i deformacjom łap. Higiena uszu i oczu: czyszczenie uszu i oczu to ważny aspekt pielęgnacji, który zapobiega infekcjom i stanom zapalnym. Porady i konsultacje: groomerzy często udzielają właścicielom porad dotyczących codziennej pielęgnacji zwierząt, wyboru odpowiednich kosmetyków i akcesoriów. Po wizycie pupil powinien być zrelaksowany, puszysty i pachnący. Słowem - wyglądać jak laleczka. Jeśli chcesz, możesz u groomera kupić kosmetyki do domowej pielęgnacji (np. specjalne pasty do poduszeczek łap czy spray ułatwiający wyczesywanie). Na wizytę groomerską zgłaszaj się nie częściej, niż co 2-3 miesiące. Częstsze wizyty mogą mimo wszystko stresować pupila, poza tym jest to odpowiedni czas, aby sierść czy pazury odrosły i nadawały się do "ogarnięcia". Czytaj także: Jak dbać o sierść cocker spaniela? Jak pozbyć się pcheł u psa? Co zrobić, gdy pies boi się spacerów?
Koci katar: przyczyny, objawy i leczenie. Co oznacza zatkany nos u kota?
Koci katar jest powszechną dolegliwością, której nie należy bagatelizować. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie są kluczowe, aby zapobiec powikłaniom. Regularne szczepienia i dbałość o higienę mogą znacząco zmniejszyć ryzyko infekcji. Jeśli zauważysz u kota zatkany nos lub inne objawy, udaj się do weterynarza.
Koci katar to potoczna nazwa wirusowego zakażenia górnych dróg oddechowych kotów. Może być wywołane przez kilka rodzajów wirusów, które atakują kota wtedy, gdy jest osłabiony i ma obniżoną odporność. Można je przynieść do domu nawet na odzieży lub dłoniach. Nie należy lekceważyć tej choroby, bo koci katar może mieć poważne powikłania. Chory kot powinien przebywać w cieple i dostawać wartościowe jedzenie. Jeśli domowe sposoby na koci katar nie pomagają, trzeba skorzystać z pomocy weterynarza. Spis treści: Przyczyny kociego kataru Objawy kociego kataru Leczenie kociego kataru Koci katar: profilaktyka Zatkany nos u kota: inne przyczyny Przyczyny i objawy kociego kataru Najczęściej koci katar wywołany jest przez tzw. herpesa, czyli FHV-1. Powoduje zapalenie nosa i gardła, zapalenie spojówek oraz owrzodzenia rogówki. Inną przyczyną może być zakażeniem kaliciwirusa (FCV) - wywołuje on objawy podobne do herpeswirusa, ale często również prowadzi do owrzodzeń jamy ustnej i zapalenia stawów. Przyczyną kociego kataru może być też infekcja bakteryjna. Najczęściej za zakażenie odpowiadają: Chlamydia felis: bakteria ta zwykle powoduje zapalenie spojówek i infekcje górnych dróg oddechowych. Bordetella bronchiseptica: może powodować zapalenie tchawicy i oskrzeli, a także prowadzić do infekcji dolnych dróg oddechowych. Zakażenie zaczyna się w chwili kontaktu patogenu z błoną śluzową górnych dróg oddechowych. Najbardziej narażone są młode kotki, zbyt wcześnie odsadzone od matki. Zachorować na koci katar mogą także zwierzęta dorosłe, źle żywione lub osłabione. Także czworonogi przebywające stale w domu mogą zachorować, bo wirusy może przynieść ktoś z domowników na butach, ubraniu czy dłoniach. <h7>fot. Koci katar: przyczyny i objawy/Adobe Stock, Germanova Antonina</h7> Objawy kociego kataru Objawy kociego kataru mogą być różnorodne, w zależności od stopnia infekcji oraz patogenu, który ją wywołuje. Do najczęstszych objawów należą: Wyciek z nosa: może być przezroczysty lub ropny. Częste i intensywne kichanie. Zapalenie spojówek: oczy są zaczerwienione i mogą łzawić. Utrata apetytu spowodowana bólem gardła lub owrzodzeniami jamy ustnej. Gorączka, zwłaszcza w przypadku cięższych infekcji. Zmniejszenie aktywności i chęci do zabawy. Koci katar a oczy Na początku choroby, gdy kotu po prostu łzawią oczy, jest to normalne, tak jak u człowieka przy infekcji wirusowej. Może się jednak zdarzyć, że dojdzie do zmian w gałce ocznej i rozwinie się np. zapaleniu rogówki z owrzodzeniem. Ropna wydzielina z oka świadczy o zakażeniu bakteryjnym. Wtedy konieczna jest interwencja weterynarza i podanie kotu silnych leków. Inaczej może dojść do utraty wzroku. Krople do oczu trzeba podawać kilka razy dziennie zwykle co 4 godziny. Leczenie kociego kataru Leczenie kociego kataru zależy od przyczyny infekcji. W większości przypadków stosuje się jednak kombinację różnych metod, są to przede wszystkim: leki przeciwwirusowe: stosowane w przypadkach infekcji wywołanych przez herpeswirus lub kaliciwirus. antybiotyki: skuteczne w leczeniu infekcji bakteryjnych. krople do oczu i nosa: łagodzą objawy zapalenia spojówek i zmniejszają wyciek z nosa, tym samym przyspieszając powrót pupila do zdrowia. wspomaganie odporności: stosowanie preparatów wspomagających układ odpornościowy, najczęściej w formie proszku lub kapsułek, które należy otworzyć i wymieszać z jedzeniem. nawadnianie: zapewnienie odpowiedniego nawodnienia, często za pomocą kroplówek (u kotów odwodnionych). Domowe sposoby na koci katar Objawy kociego kataru, jeśli nie dojdzie do powikłań, przechodzą zazwyczaj po 2- 3 tygodniach. Weterynarze zalecają, aby stosować przede wszystkim leczenie objawowe i domowe sposoby wzmocnienia odporności kota, by szybciej pokonał chorobę. Należy trzymać kota w cieple. Zachęcać go często do picia wody i podawać wartościowe, smaczne jedzenie. Jeśli kot ma trudności z oddychaniem przez zatkany nos, dobrze jest brać go na kilka minut do łazienki, gdy się kąpiemy i nawilżać powietrze w domu za pomocą nawilżacza Jeśli to możliwe, warto stosować inhalacje z soli fizjologicznej. W ciepły, bezwietrzny dzień można go wynieść na kilkanaście minut do ogrodu. Jednak jeśli kot chce wrócić do domu, nie należy na siłę trzymać go na powietrzu. <h7>fot. Koci katar: leczenie i profilaktyka/Adobe Stock, Tunatura</h7> Koci katar: profilaktyka Kocim katarem łatwo się zarazić, dlatego musisz wiedzieć, w jaki sposób zapobiegać zakażeniu u twojego mruczka. Przede wszystkim stosuj się do tych zasad: Należy odsadzać od matki kocięta dopiero, gdy ukończą 4–5 tygodni. Im dłużej są z matką, tym mają lepszą odporność. Warto szczepić koty przeciwko zakażeniom wirusowym. Pierwsze szczepienie przeprowadza się w wieku 9 tygodni. Szczepimy tylko zdrowe i odrobaczone zwierzęta. Szczepienie trzeba przeprowadzać regularnie, raz w roku. Trzeba regularnie dbać o czystość kuwet, misek, posłania. Po powrocie do domu należy myć ręce, by nie przenieść infekcji na kota, szczególnie kiedy masz kontakt z innymi pupilami. Ważne jest także izolowanie nowych kotów i tych z objawami choroby do czasu postawienia diagnozy i wyleczenia. Zatkany nos u kota: inne przyczyny Zatkany nos i cieknąca wydzielina nie zawsze są objawem kociego kataru. Pupil może zmagać się wówczas także z innymi dolegliwościami. Zatkany nos u kota może wskazywać np. na: alergie: koty mogą być uczulone na różne substancje, takie jak pyłki, kurz czy pleśń czy poszczególne pokarmy, co prowadzi do przewlekłego kataru i zatkanego nosa. Objawy mogą nasilać się wiosną lub po spożyciu alergenu. ciała obce: drobne przedmioty, takie jak fragmenty roślin czy drobinki kurzu, mogą utknąć w nosie, powodując dyskomfort i trudności w oddychaniu. polipy lub guzy: nowotwory lub łagodne narośla w nosie mogą utrudniać przepływ powietrza i prowadzić do chronicznego zatkania nosa. infekcje grzybicze: niektóre grzyby mogą zakażać nos i zatoki, prowadząc do objawów podobnych do kociego kataru. problemy stomatologiczne: infekcje zębów lub dziąseł mogą rozszerzać się na jamę nosową, powodując zapalenie i obrzęk. <h7>Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 14.08.2017.</h7> Czytaj także: Jak odchudzić kota? Jak ochłodzić kota w upalne dni? Czy koty wyciągają choroby?
Nadwaga u kotów zdarza się niezwykle często i może doprowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Zobacz, jak odchudzić kota
Jak odchudzić kota domowymi sposobami? Nadwaga u kotów to podobny problem jak u ludzi – sprawia, że kot czuje się źle i jest narażony na różne choroby, urazy, a także przewlekłe schorzenia, np. choroby stawów. Odpowiednia dieta, ruch oraz ewentualna suplementacja pomoże skutecznie i bezpiecznie odchudzić twojego pupila.
Otyłość u kotów staje się coraz większym problemem, wpływając negatywnie na ich zdrowie i jakość życia. Podobnie jak u ludzi, nadwaga u kotów może prowadzić do wielu poważnych schorzeń, takich jak cukrzyca, choroby serca czy problemy ze stawami. Aby temu zapobiec, warto zadbać o zdrową dietę i aktywność fizyczną naszego pupila. Spis treści: Dlaczego koty tyją? Jak odchudzić kota w domu? Odchudzanie kota: aktywność fizyczna Dlaczego odchudzanie kota jest tak ważne? Dlaczego koty tyją? Zanim przystąpimy do odchudzania naszego kota, warto zrozumieć, dlaczego koty tyją. Najczęstsze przyczyny nadwagi u kotów to: nadmierne karmienie: podawanie zbyt dużej ilości jedzenia, zwłaszcza wysokokalorycznej karmy. brak aktywności fizycznej: koty domowe często mają ograniczone możliwości do ruchu, co prowadzi do nadwagi. niewłaściwa dieta: niewłaściwie zbilansowana dieta, bogata w tłuszcze i węglowodany, może przyczyniać się do przybierania na wadze. czynniki genetyczne: niektóre rasy kotów są bardziej podatne na tycie. Grubiutki, kochany pupil (tzw. chonker) wygląda uroczo i może być zabawny w swojej otyłej nieporadności, ale warto pamiętać, że nadwaga u kotów może być niebezpieczna i prowadzić do wielu problemów zdrowotnych. Dodatkowo koty często potrafią być prawdziwymi cwaniakami i wymuszać jedzenie rozpaczliwym miauczeniem lub leżeniem przy pustej misce (jest to taktyka na "umieram z głodu i chce, żebyś o tym wiedział/a"). Wówczas myślimy sobie "przecież nie będę głodzić kota" i błędne koło otyłości zaczyna się toczyć. Jak odchudzić kota w domu? Zanim rozpoczniesz proces odchudzania swojego kota, skonsultuj się z weterynarzem. Specjalista oceni stan zdrowia kota, określi jego idealną wagę i pomoże opracować plan odchudzania. Weterynarz może również zalecić specjalistyczną karmę dietetyczną, a także wykonać niezbędne badania, aby sprawdzić, jak do tej pory otyłość lub nadwaga wpłynęła na pupila. Następnie wprowadź nowe zasady do domu. Przede wszystkim wybierz karmę o niższej zawartości kalorii i tłuszczu, za to bogatą w białko, które pomoże utrzymać masę mięśniową kota. Specjalistyczne karmy dietetyczne dla kotów otyłych są dostępne w sklepach zoologicznych. Podawaj karmę w ściśle określonych ilościach, zgodnie z zaleceniami weterynarza. Unikaj pozostawiania jedzenia w misce przez cały dzień. Podziel dzienne racje na kilka mniejszych posiłków i trzymaj się stałych pór posiłków. Z reguły koty powinny dostawać jedzenie 3-4 razy dziennie. Tabela: dobowe racje żywieniowe dla kotów Dodatkowo ogranicz lub całkowicie wyeliminuj podawanie przekąsek i resztek ze stołu. Jeśli chcesz nagradzać swojego kota, wybierz niskokaloryczne smakołyki specjalnie przeznaczone dla kotów. Odchudzanie kota: aktywność fizyczna Kot to zwierzę, któremu należy zapewnić rozrywkę w ciągu dnia. Jeśli dużo pracujesz i zostawiasz pupila samego w domu, zadbaj o kupienie zabawek, którymi może bawić się samodzielnie (np. gadżetów elektronicznych, piłeczek, pozostawiaj sznurki zawieszone na krzesłach, etc.). Kiedy masz chwilę, zachęcaj kota do zabawy, używając zabawek interaktywnych, takich jak wędki z piórkami, piłeczki czy myszki. Wspólna zabawa nie tylko poprawia kondycję fizyczną, ale także wzmacnia więź między Tobą a kotem. Świetnie sprawdzą się także zabawki DIY. Zainstaluj też w domu drabinki, półki i drapaki, które zachęcą kota do wspinaczki i skakania. Tego typu aktywność pomaga spalać kalorie i utrzymuje kota w dobrej formie. Dodatkowo koty uwielbiają przebywać na wysokościach, więc taki drapak czy półeczki będą idealnym rozwiązaniem. Jeśli Twój kot jest do tego przyzwyczajony, możesz wyprowadzać go na spacery na smyczy. To świetny sposób na dodatkowy ruch i eksplorację otoczenia, a być może także socjalizację z innymi zwierzętami. Regularnie waż swojego kota i notuj jego wagę. Śledzenie postępów pomoże ocenić skuteczność wprowadzonych zmian i ewentualnie dostosować plan odchudzania. Świetnie sprawdzi się prowadzenie dzienniczka diety kota - będzie to też dobry punkt wyjścia dla weterynarza podczas konsultacji czy wizyt kontrolnych. Dlaczego odchudzanie kota jest tak ważne? Zdrowa waga to klucz do długiego i szczęśliwego życia Twojego kota. Oto niektóre z korzyści wynikających z odchudzenia: lepsza kondycja fizyczna i psychiczna mniejsze ryzyko chorób, takich jak cukrzyca, choroby serca i stawów większa energia i chęć do zabawy lepsza jakość życia Odchudzanie kota to proces, który wymaga czasu, cierpliwości i konsekwencji. Ważne jest, aby podejść do tego zadania z odpowiednią wiedzą i wsparciem weterynarza. Pamiętaj, że kluczem do sukcesu jest zbilansowana dieta i regularna aktywność fizyczna. Dzięki tym zmianom Twój kot będzie cieszył się zdrowiem, dobrą kondycją i długim życiem. Czytaj także: Jak przeliczyć wiek kota na ludzki Jak i kiedy kąpać kota? Ile kosztuje kastracja kota?
Będzie zakaz trzymania psów na łańcuchu? Jest już projekt konkretnej ustawy
Koalicja Obywatelska opracowała projekt nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt. Chodzi o niemal całkowity zakaz trzymania psów na uwięzi. O tę zmianę postulowali od dawna obrońcy zwierząt. Jeśli ustawa wejdzie w życie, jedyną formą ograniczenia ruchu psa na posesji będzie kojec.
Koalicja Obywatelska chce zmiany przepisów dotyczących właścicieli psów. Spis treści: Czy psa można trzymać na uwięzi? Tylko kojec Kary za znęcanie się nad zwierzętami Czy psa można trzymać na uwięzi? Obecne przepisy dopuszczają możliwość trzymania psa na uwięzi nie krótszej niż 3 metry i nie dłużej niż przez 12 godzin w ciągu doby. To się jednak może zmienić. Propozycja poselska KO zwraca uwagę na skutki trzymania psów przypiętych na łańcuchach do budy. Zdaniem wnioskodawców trzymanie zwierząt na łańcuchu wiąże się z cierpieniem zwierząt. Zdarza się, że łańcuchy są zbyt krótkie i zbyt ciężkie w stosunku do wielkości zwierząt, przez co wbijają się w ciało psa. Jakie zmiany proponują? Tylko kojec Autorzy projektu uważają, że jedyną dopuszczalną formą ograniczenia ruchu psa na posesji prywatnej powinien być kojec o określonych wymiarach. Taki kojec powinien mieć pomieszczenie chroniące zwierzę przed zimnem, upałami, opadami, mieć dostęp do światła dziennego, wody i pożywienia, a także umożliwiać swobodną zmianę pozycji ciała. W zależności od wielkości zwierzaka pies o wysokości w kłębie mniejszej niż 50 cm miałby mieć kojec o powierzchni co najmniej 10 metrów kwadratowych, natomiast psy do 66 cm w kłębie miałby co najmniej 15 metrów kwadratowych przestrzeni. Większe psy musiałby mieć kojce co najmniej o powierzchni co najmniej 20 metrów kwadratowych. Dozwolone ma być tymczasowe trzymanie psa na smyczy w trakcie spaceru lub podczas transportu zwierzęcia, jak podaje radiozet.pl. Kary za znęcanie się nad zwierzętami Każdy właściciel zwierzęcia ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące przed działaniem warunków atmosferycznych ze stałym dostępem do wody i odpowiedniego pożywienia. Karane jest zabijanie i przyczynianie się do cierpienia zwierząt – za oba te przewinienia grozi kara pozbawienia wolności do lat 3. Czytaj także: Na tego psa nie stać żadnego Polaka. Jest wyznacznikiem statusu i otacza się go kultem Masz psa? Sprawdź, czy nie musisz zapłacić od niego podatku Właściciele owczarka przynieśli do domu swojego dzidziusia. Takiej reakcji psa się nie spodziewali
Czesanie, kąpanie, trymowanie: oto sposoby na to, jak dbać o sierść cocker spaniela, aby zawsze wyglądał pięknie
Jak dbać o sierść cocker spaniela? Zapewnienie odpowiedniego szczotkowania, kąpieli oraz stosowanie łagodnych szamponów to klucz do utrzymania zdrowej i lśniącej sierści twojego cockera. Sprawdź, jakie są najlepsze tricki pielęgnacyjne, które pomogą zachować sierść twojego pupila w doskonałej kondycji.
Cocker spaniele to rasy psów znane nie tylko ze swojego uroku, ale także ze swojej pięknej, jedwabistej sierści. Pielęgnacja ich sierści wymaga regularnych zabiegów, aby utrzymać ją w zdrowiu i dobrym stanie. Oto kilka kluczowych rzeczy, o których warto pamiętać podczas pielęgnacji sierści twojego pupila. Spis treści: Czesanie cocker spaniela Trymowanie sierści cocker spaniela Jak często kąpać cocker spaniela? Jak dbać o sierść cocker spaniela: czesanie Angielski cocker spaniel jest psem długowłosym. Trzeba go zatem codziennie czesać. Zaniedbanie higieny spowoduje powstawanie kołtunów. Pierwsze trymowanie dobrze jest zrobić w psim salonie piękności. Potem można to robić systematycznie samemu. Warto też skracać futro i kąpać psa częściej niż rasy o krótkiej sierści, ale także nie należy z tym przesadzać. Pies rasy angielski cocker spaniel wymaga systematycznego codziennego czesania. W przeciwnym wypadku powstają kołtuny. Pies gubi też dużo sierści, co w mieszkaniu jest uciążliwe. Oczywiście najlepiej czesać go na dworze, podczas spaceru, jeśli jest to możliwe. Jaka szczotka do czesania spaniela? Szczotkowanie jest kluczowym elementem pielęgnacji sierści cocker spaniela. Dobrze jest używać szczotki z miękkimi zakończeniami, aby uniknąć uszkodzenia skóry psa. Najlepiej szczotkować psa co najmniej kilka razy w tygodniu, a w okresach linienia nawet codziennie, aby zmniejszyć ilość wypadającego futra. Młode cocker spaniele (do ok. 6 miesiąca życia) czeszemy szczotką miękką, a potem dobrze jest zamienić ją na model z twardszym włosiem, który zapewnia skuteczniejsze usunięcie wypadającej sierści. Poza szczotką przydają się grzebienie. Grzebienia używamy najpierw, a dopiero potem szczotki. Jeden grzebień, z krótkimi zębami, służy do wyczesywania głowy. Drugi, z długimi zębami, do wyczesywania kołtunów i martwego włosa z płaszcza zwierzęcia. <h7>fot. Jak dbać o sierść cocker spaniela/Adobe Stock, Ihar</h7> Trymowanie sierści cocker spaniela Trymowanie to zabieg polegający na usuwaniu martwej sierści psa. Dzięki trymowaniu futro cocker spaniela wygląda dużo piękniej. Zabieg te usztywnia sierść, zmniejsza wzrost podszerstka i gubienie sierści w domu. Szczenięta rasy angielski cocker spaniel nie wymagają jeszcze trymowania. Warto natomiast trochę przystrzygać ich sierść, szczególnie przy opuszkach palców, bo rosną tam spore kępki zbędnego włosia. Mogą one nawet być przyczyną różnych infekcji. Najlepiej zgłosić się z tym do groomera albo zadbać o odpowiednie przeszkolenie w tym zakresie. Gdy angielski cocker spaniel przestanie być szczeniakiem (a więc ukończy sześć miesięcy), warto z nim iść do psiego salonu piękności na pierwsze trymowanie. Potem robimy to regularnie – w domu lub u specjalisty. Robi się to palcami lub specjalnym nożykiem. Jak często kąpać cocker spaniela? Cocker spaniele nie wymagają częstego kąpieli, ponieważ zbyt częste mycie może prowadzić do nadmiernego wysuszania skóry i sierści oraz usunięcia naturalnej ochrony skóry. Zaleca się kąpanie psa co około 4-6 tygodni, chyba że jest to konieczne z powodu silnego zabrudzenia. Jeśli pies nie bierze udziału w wystawach, nie należy kąpać go częściej. Częsta kąpiel nie jest dobra dla skóry – łatwiej wtedy o zakażenia. Przed kąpielą wskazany jest długi spacer z psem. Trochę zmęczony pupil będzie na pewno spokojniejszy, szczególnie jeśli kąpiel nie sprawia mu zbytniej radości. Jaki szampon dla cocker spaniela? Ważne jest używanie łagodnych szamponów przeznaczonych specjalnie dla psów, które nie naruszają naturalnej ochrony skóry i nie prowadzą do jej nadmiernego wysuszenia. Szampony powinny zawierać łagodne składniki, takie jak aloes, witaminy lub oleje roślinne, które będą łagodne dla skóry i jednocześnie skutecznie oczyszczają sierść. Wybierając szampon dla cocker spaniela, warto zwrócić uwagę na produkty, które zawierają naturalne składniki i są przeznaczone specjalnie do pielęgnacji sierści psów. Szampony powinny być neutralne pH, aby nie podrażniały skóry i nie niszczyły naturalnej bariery ochronnej sierści. Koniecznie unikaj szamponów przeznaczonych dla ludzi, ponieważ mogą one zawierać zbyt ostre składniki chemiczne, a także substancje zapachowe, które mogą negatywnie wpływać na skórę psa. Do kąpieli cocker spaniela najlepsze są szampony do długiej i miękkiej sierści. <h7>fot. Jak kąpać cocker spaniela/Adobe Stock, andriano_cz</h7> Jak wykąpać cocker spaniela krok po kroku? Najpierw trzeba zwilżyć sierść letnią wodą, może być bezpośrednio z prysznica. Zabezpiecz pupilowi uszy, aby nie wlał się do nich nadmiar wody - może to skończyć się infekcją. Następnie rozetrzyj w wilgotnych dłoniach porcję szamponu, a kiedy się spieni, zacznij lekko szorować sierść pupila. Przy myciu uszu i czubka głowy trzeba uważać, aby nie zalać uszu i aby piana nie dostała się do oczu i pyska. Szczególnie dokładnie umyj pachwiny i brzuch. Dokładnie spłucz cały szampon, aby jego pozostałości nie zostały na sierści i aby pies ich nie wylizał. Na mokrą sierść warto nałożyć odżywkę proteinową ułatwiającą rozczesywanie, również przeznaczoną dla psów. Po osuszeniu ręcznikiem delikatnie jeszcze wilgotną sierść grzebieniem z szeroko rozstawionymi, grubymi zębami. Zimą sierść możesz podsuszyć suszarką, natomiast w ciepłe dni pozostawić do wyschnięcia. <h7>Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 20.01.2018.</h7> Czytaj także: Najłagodniejsze psy dla dziecka Te psie przysmaki masz w swoim domu Te psy uznawane są za najbrzydsze
Najstarsze zwierzę na świecie żyje w Bałtyku. Fascynujące stworzenie jest na planecie od 700 milionów lat
Najstarsze zwierzę na świecie ma swojego przodka w głębinach Bałtyku. Chociaż stworzenie jest niewielkie, to fascynuje badaczy zjawiskiem bioluminescencji. Dzięki zaawansowanej technologii udało się uchwycić jego kształt oraz specyficzne ruchy. Prawdopodobnie żyło jeszcze zanim pojawił się człowiek.
Badacze Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery oficjalnie potwierdzili obecność tego pięknego i unikalnego gatunku pod wodą. Wyniki ich badań zmieniają postrzeganie historii życia na tej planecie. Spis treści: Najstarsze zwierzę na świecie żyje w Bałtyku Żebropław był na planecie 700 milionów lat temu Czym jest żebropław? Najstarsze zwierzę na świecie żyje w Bałtyku Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley próbowali ustalić, jakie zwierzę było najstarsze na całej kuli ziemskiej. Okazało się, że gatunek żyjący jeszcze przed nami miał najwięcej wspólnego z ciekawym osobnikiem zamieszkującym dno Bałtyku, mianowicie żebropławem. Jak podaje Onet, w Morzu Bałtyckim żyją dwa gatunki żebropławów: świecący żebropław groszkówka i przybyły z Atlantyku mnemiopsis leidyi. Ich budowa jest milimetrowa, jednak udało się zrealizować szczegółowe badania dzięki podwodnej misji z zaawansowaną technologią na głębokości 4 tysięcy metrów pod powierzchnią wody. To właśnie w głębinach morskich żeruje ten pradawny gatunek. Żebropław był na planecie 700 milionów lat temu Żebropławy mają odmienny układ nerwowy od wszystkich pozostałych zwierząt, co wywraca wiedzę o historii ewolucji do góry nogami. - tłumaczy profesor Daniel Rokhsar, jak cytuje Focus.pl. Badacze relacjonują, że stworzenie przypominało balon na gorące powietrze, przytwierdzony linami do dna morskiego. Póki co nie da się dokładnie określić jego roli w ekosystemie. Czym jest żebropław? Żebropławy to tajemnicze zwierzęta o długich mackach, którymi wykonują specyficzne ruchy. Choć z wyglądu przypominają znane turystom meduzy, to nie są z nimi blisko spokrewnione. Nie posiadają też charakterystycznych dla nich parzydełek. Ich niezwykła powłoka potrafi świecić pod wodą. - czytamy na łamach magazynu „National Geographic”. Czytaj także: Niesamowity spektakl nad polskim niebem. Naukowcy wyjaśniają, czym jest błyszcząca kula Na tego psa nie stać żadnego Polaka. Jest wyznacznikiem statusu i otacza się go kultem Naukowcy już wiedzą, kogo częściej gryzą komary. To dlatego nie możesz się od nich opędzić
Na tego psa nie stać żadnego Polaka. Jest wyznacznikiem statusu i otacza się go kultem
Najdroższy pies na świecie jest otoczony szczególnym kultem i uznaje się go za wyznacznika majętności właściciela. Za pewien okaz tego wyjątkowego szczenięcia chiński bogacz zapłacił sumę, o jakiej nie śniło się nikomu w Polsce. Wszystko z powodu wiary w jego magiczne moce, a także dużą wytrzymałość fizyczną.
Pies to dzisiaj jeden z najchętniej wybieranych pupili na towarzysza człowieka. Za niektóre osobniki trzeba jednak słono zapłacić, na co mają wpływ ich uwarunkowania genetyczne, a także mistyczne wierzenia. Spis treści: Jaki jest najdroższy pies na świecie? Mastif tybetański sprzedany za 2 miliony Jaki jest najdroższy pies na świecie? Zdecydowanie najdroższym psem na całej kuli ziemskiej jest mastif tybetański. To stara, bardzo wymagająca oraz rzadka rasa. Mówi się, że pozostało jej już tylko 100 osobników czystej krwi. Ten okaz potrzebuje wyjątkowo dużo zainteresowania ze strony człowieka, a także specjalnej diety. Choć olbrzymie i terytorialne, są dosyć łagodne i towarzyskie. W niektórych krajach uchodzą za święte. To właśnie kult wokół tego niezwykłego zwierzęcia ma wpływ na jego niewyobrażalną cenę. Chiny uznają mastify za symbol prestiżu i wysokiego statusu. Najdroższe psy są dzisiaj hodowane w Tybecie. - czytamy na portalu National Geographic. Mastif tybetański sprzedany za 8 milionów W 2014 roku pewien chiński bogacz zapłacił za szczenię o złotej sierści aż 12 milionów juanów, czyli w przybliżeniu ponad 8 milionów złotych. Jest to kwota, o jakiej Polacy mogą jedynie pomarzyć przy obecnej średniej zarobków. No chyba, że odkładaliby swoje oszczędności przez ponad 150 lat. Mimo to da się kupić w Polsce szczeniaka mastifa za „jedyne” kilkanaście tysięcy, ale przy hodowlach spoza Tybetu nie ma się pewności, czy uda się zachować czystość rasy psa. Wierzy się, że mastify tybetańskie zamieszkują duchy zmarłych mnichów, a w ich jasnej sierści ukryta jest druga para oczu. Oprócz tego te wyjątkowe psy chronią swoich właścicieli kosztem własnego życia i nawet podczas snu. Są w końcu psami pasterskimi, a zatem doskonałymi stróżami domu. Czytaj także: Jaki jest najdroższy pies świata? Oto zestawienie 10 ras psów, za które trzeba słono zapłacić Polacy kochają te rasy psów, a one są z nami nieszczęśliwe Angielski cocker spaniel to przyjaciel zarówno dla aktywnych, jak i domatorów. Poznaj jego charakter
Angielski cocker spaniel to przyjaciel zarówno dla aktywnych, jak i domatorów. Poznaj jego charakter i potrzeby
Angielski cocker spaniel to łagodny i przyjacielski pies, idealny zarówno dla domatorów, jak i fanów aktywnego trybu życia. Lubi wylegiwać się na kanapie i wybierać się na leśne wędrówki. Są niezwykle inteligentne i szybko uczą się podstawowych komend. Jednocześnie mogą być podatne na choroby. Jak dbać o spaniele?
Angielski cocker spaniel to piękna i mądra rasa, dlatego wielu ludzi decyduje się na nią podczas szukania idealnego psiaka dla siebie i swojej rodziny. Zanim piesek trafi do ciebie, poznaj jednak dokładniej jego cechy i potrzeby. Nie jest to rasa bezproblemowa. Spis treści: Historia angielskiego cocker spaniela Wygląd i pielęgnacja cocker spaniela Angielski cocker spaniel: szczeniak Charakter cocker spaniela Na jakie choroby narażony jest angielski spaniel? Historia rasy - skąd się wziął angielski cocker spaniel? Uważa się, że bezpośrednimi przodkami angielskiego cocker spaniela są dawne psy hiszpańskie wykorzystywane do polowania na małe ptactwo i do aportowania. Nazwa spaniel wywodzi się od francuskiego słowa espaigneul, oznaczającego psa hiszpańskiego. Rasę cocker spaniel po raz pierwszy zarejestrowano w księdze British Kennel Club w 1892 r., natomiast pierwszy samodzielny klub tej rasy powstał w 1902. W tym też roku ustalono po raz pierwszy wzorzec rasy. Na początku XX w. w Stanach Zjednoczonych zaczęto hodować amerykańską odmianę cocker spaniela – nieco mniejszą i o szczególnych walorach estetycznych. W 1946 r. American Kennel Club uznał oficjalnie angielskiego i amerykańskiego cocker spaniela za odrębne rasy psów. Wygląd i pielęgnacja cocker spaniela Angielski cocker spaniel to rasa średniej wielkości. To idealny pies do mieszkania - nie zabiera dużo miejsca i nie trąca przedmiotów dużym ogonem. Nie będzie też czuł, że jest mu ciasno w czterech ścianach. Angielski cocker spaniel: budowa, wzrost i waga Spaniel mierzy średnio 38-43 cm, a waży 11-16 kg. Ciało tych psów jest mocno zbudowane, krzepkie i silne, tułów opada lekko ku ogonowi. Spaniel ma kształtną mordkę i piękne, wielkie oczy. Posiada też charakterystyczne uszy: zwisające, osadzone po bokach głowy okryte są długim, jedwabistym włosem. To wszystko sprawia, że pies tej rasy przez całe życie wygląda jak wesoły szczeniaczek. Angielski cocker spaniel: sierść i umaszczenie Sierść spaniela jest długa, powłóczysta, prosta i gładka, choć w niektórych miejscach może się lekko falować (choć według oficjalnego wzorca rasy nie powinna się kręcić). Najkrótsza jest na głowie, nieco dłuższa na grzbiecie i tułowiu, na łapach bardzo gęsta. Regularnie trzeba też pielęgnować sierść spaniela: pies ten wymaga kąpieli, szczotkowania oraz okresowego trymowania. Długie uszy trzeba regularnie czyścić, przynajmniej raz w tygodniu. Umaszczenie jest najczęściej jednokolorowe: złote, czarne, czarne z podpalaniem, czekoladowe czekoladowe z podpalaniem sobolowe. Sierść spaniela możę być także kolorowa: biało-złota, biało-czarna, biało-czekoladowa, tricolour, blue-raon, orange roan, lemon roan, wątrobowa. Angielski cocker spaniel: szczeniak Szczeniaki angielskich cocker spanieli są niezwykle żywiołowe i trzeba mieć do nich cierpliwość. Należy im także poświęcić czas na zabawę. Kiedy maluch będzie się nudził, może zacząć podgryzać meble, buty czy inne przedmioty w domu. Psiak rośnie szybko, ale mentalność szczeniaka zostaje mu czasem aż do 2 roku życia. Niemal przez całe życie jest to jednak pies chętny do biegania, zabaw i długich spacerów. Angielski cocker spaniel: charakter i usposobienie Cocker spaniel jest niezwykle żywym, energicznym i przyjacielskim psem o usposobieniu wiecznie młodego psiaka. Spaniele cechuje bardzo silne przywiązanie do właściciela i rodziny. Piesek jest z natury łagodny i uległy, czasami nawet ciapowaty, a nawet nieco infantylny. Wiele osób, zwłaszcza posiadających dzieci, postrzega jednak te cechy jako główne zalety tej rasy. Co ważne - należy dość wcześnie wdrożyć porządne szkolenie, w tym naukę dyscypliny i higieny. Ze względu na dużą wrażliwość psa, trzeba stosować łagodne metody nauczania. Rozpieszczony psiak staje się niezwykle uparty, niezdyscyplinowany i zaborczy. Przyswajanie nowych umiejętności idzie spanielowi dość sprawnie, choć daleko mu do collie czy owczarka niemieckiego. Do innych psów cockery są nastawione niezwykle przyjaźnie. Świetnie nadają się do miasta i mieszkania w bloku. Nie zajmują dużo miejsca, a do szczęścia wystarczy im codzienny, minimum godzinny spacer. Na jakie choroby narażony jest angielski spaniel? Niestety spaniele nie są psami wolnymi od chorób. Najczęściej zmagają się z chorobami oczu, w szczególności zapaleniem spojówek oraz kataraktą (zaćmą). Dodatkowo starsze spaniele należy regularnie badać pod kątem schorzeń nerek oraz nowotworów. Rzadko cierpią za to na schorzenia układu ruchu, w tym na dysplazję stawów biodrowych, która jest charakterystyczna dla psów zarówno małych, jak i dużych ras. Uszy, jak u wszystkich długouchych psów, podatne są na różnego rodzaju infekcje, dlatego należy je oczyszczać co tydzień. Dodatkowo są to psiaki podatne na zaburzenia nastroju, neurotyczność, a nawet rozwój depresji. Bardzo ważne jest więc, aby zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu i zabawy każdego dnia. Nie powinien być także zostawiany na długo. Potencjalne problemy behawioralne z cocker spanielem Jak większości psów myśliwskich, spaniela łatwo rozpraszają zapachy z otoczenia, dlatego pies może mieć problemy z koncentracją podczas szkolenia, a spuszczony ze smyczy, nierzadko ucieka w siną dal za powziętym tropem. Ważne jest więc, by pies miał doskonale opanowane komendy "Do nogi" i "Zostań". Spaniele często oddają mocz, np. podczas głaskania lub witania - to znak uległości. Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 14.11.2019. Czytaj także: Jaki jest najdroższy pies na świecie? Te rasy psów są nieszczęśliwe w domu Polskie rasy psów: znasz je?
Naukowcy już wiedzą, kogo częściej gryzą komary. To dlatego nie możesz się od nich opędzić
Ugryzienia komarów potrafią być wyjątkowo uciążliwe. Na tyle, że latem boimy się uchylać w nocy okna sypialni. Naukowcy znaleźli odpowiedź na pytanie, dlaczego niektóre osoby kąsają one częściej. Okazuje się, że ma to ścisły związek z naszą grupą krwi. Sprawdź, czy właśnie ty jesteś ich celem.
Wystarczy znaleźć się latem w pobliżu zbiornika wodnego i łatwo można paść ich ofiarą. Komary upodobały sobie również wlatywanie do naszych sypialni nocą. Dlaczego jedni częściej cierpią z powodu swędzących bąbli od ich ukąszenia, a inni mniej? Jest odpowiedź na to nurtujące pytanie. Spis treści: Kogo komary gryzą częściej? Grupa krwi a ugryzienie komara Kogo komary gryzą częściej? Nie da się ukryć, że komary upodobały sobie niektóre osoby bardziej i to one stają się ich celem w większej grupie. Na nic zdają się wtedy drogie repelenty i ciemne ubrania. Można uznać to za zwykłą niesprawiedliwość albo pecha, jednak japońscy naukowcy udowadniają, że ma z tym związek określona grupa krwi, najbardziej powszechna w Afryce. To tam prawdopodobnie narodził się gatunek komara tygrysiego, który szybko się rozprzestrzenia i stanowi zagrożenie. Grupa krwi a ugryzienie komara Jak podaje portal WP, komary gryzą najczęściej osoby z grupą krwi 0. To właśnie ona jest dla nich najbardziej atrakcyjna. Z badań wynika, że dzieje się to nawet dwa razy częściej niż w przypadku osób z inną grupą. Na drugim miejscu znalazła się grupa B, później AB i dopiero na końcu A. To jednak nie jedyne czynniki decydujące o wyborze swojej „ofiary” przez te owady. Co jeszcze przyciąga komary? Na reklamach środków przeciw komarom można zobaczyć kolorową mapę ciała człowieka, którą owady widzą już z daleka. To właśnie nasza temperatura pozwala im osiągnąć swój cel. Im więcej dwutlenku węgla wydychamy, tym większa szansa na ukąszenie. Bardziej są zatem narażone osoby o większej wadze, a także kobiety w ciąży. - podkreśla profesor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, Piotr Tryjanowski. Istotne znaczenie ma również zapach człowieka, a także kondycja jego skóry. Komary potrafią bowiem rozpoznawać zapachy z odległości nawet 60 metrów. Wszystko za sprawą neuronów znajdujących się w ich czułkach. Dodatkowo wysoki poziom alkoholu we krwi może przyciągnąć nieproszonych gości. Nic dziwnego, że budzimy się z licznymi bąblami po zakrapianej imprezie plenerowej. Czytaj także: 11 domowych sposobów na ukąszenie komara. Te metody zmniejszą swędzenie Komary uwielbiają te domowe zakamarki. To stamtąd wylatują w środku nocy Nie tylko komarzyca. Te rośliny skutecznie odstraszają komary, a do tego zdobią ogród
Masz psa? Sprawdź, czy nie musisz zapłacić od niego podatku
Podatek od psa? Tak, coś takiego istnieje i niektórzy właściciele psów mogą być zobowiązani do opłacenia podatku od posiadania zwierzęcia. Okazuje się, że taki podatek nie jest niczym nowym. Ile on wynosi podatek od psa w 2024 roku? Czy właściciele kotów również muszą płacić podatek?
O ile każdy właściciel psa słyszał o obowiązkowych szczepieniach, to podatek od psa wielu dziwi. Kto musi zapłacić podatek od psa? Spis treści: Podatek od psa w 2024 roku Kto nie musi płacić podatku od psa? Czy trzeba płacić podatek od kota? Podatek od psa w 2024 roku Podatek od psa w 2024 roku wynosi maksymalnie 173,57 zł rocznie. Ostateczna kwota zależy od gminy. Nie jest to jednak opłata ogólnokrajowa. Gminy mogą ją wprowadzić, ale nie muszą. W gminach, których obowiązuje, termin zapłaty podatku to zwykle 30 kwietnia każdego roku, a w przypadku nabycia psa w ciągu roku, opłatę należy uiścić w ciągu 2 miesięcy od zakupu. Warto sprawdzić w wykazie opłat danej gminy, czy taka opłata się pojawia. Kto nie musi płacić podatku od psa? Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje grupy osób, które są zwolnione z obowiązku opłacania podatku od psa. Są to: Osoby niepełnosprawne, które posiadają psa asystującego Osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności z tytułu posiadania 1 psa Osoby w wieku powyżej 65 lat z tytułu posiadania 1 psa Osoby płacące podatek rolny przez posiadanie nie więcej niż dwóch psów Członkowie personelu dyplomatycznego i urzędów konsularnych, jeśli nie są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu w Polsce Czy trzeba płacić podatek od kota? Nieco inaczej sytuacja wygląda w przypadku właścicieli kotów. Zdarza się jednak, że naliczany jest podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC) w przypadku sprzedaży kota. Istnieją jednak wyjątki. Jeśli kupujemy kota od sprzedawcy, który zajmuje się profesjonalnie hodowlą i sprzedażą kotów, kupujący nie musi płacić PCC. Adoptowanie kota (nawet rasowego) ze schroniska, przygarnięcie znalezionego kota lub jego nabycie bez formalnej transakcji kupna-sprzedaży również zwalnia z obowiązku płacenia podatku. Natomiast samo posiadanie kota nie jest objęte obowiązkiem płacenia podatku. Czytaj także: Psy tej rasy to "małe demony"? Psi fryzjer nie zostawia na nich suchej nitki Czarny pies nagle zmienił kolor. Nie uwierzysz, jaką barwę ma teraz jego sierść Nie ignoruj takiego zachowania u swojego kota. To może być dla niego bardzo niebezpieczne
To niezwykle rzadkie zjawisko, podobno zwiastuje nieszczęście. Od lat jest przyrodniczą zagadką i budzi niepokój
Pleń to niezwykle dziwne zjawisko, które widywane jest bardzo rzadko. Przypomina pełzającą, szybko przemieszczającą się masę, jednak w rzeczywistości jest to duże skupisko larw muchówki. W niektórych regionach pojawienie się pleni zwiastowało nieszczęście, w innych - wręcz przeciwnie. O co chodzi z plenią?
Pleń wciąż pozostaje przyrodniczą zagadką. Naukowcy od lat zastanawiają się nad tym, dlaczego się pojawia i dokąd pełznie. Na pierwszy (ale i kolejny) rzut oka wygląda przerażająco, ale jest niegroźna. Spis treści: Co to jest pleń? Jak wygląda pleń? Pleń: zwiastun pecha czy szczęścia? Co to jest pleń? Pleń (robak hufcowy) wygląda jak wielka pełznąca masa, z daleka może przypominać rozgrzany, płynny metal. Kiedy się mu przyjrzymy, okaże się, że to ogromne skupisko małych larw, ciasno do siebie przylegających. Pleń tworzą larwy muchówki z rodziny ziemiórki pleniówki. W jednej "masie" może ich być nawet kilka tysięcy. Pleń jest zagadką przyrodniczą od lat. Pierwsze wzmianki o jego pojawieniu się datuje się na XVI wiek, kiedy to zjawisko opisał zoolog Caspar Schwenckfeld. Pleń można dostrzec przede wszystkim na terenach górskich, w pobliżu potoków oraz strumieni. Jak wygląda pleń? Obok plenia trudno przejść obojętnie, choć nieuważne oko może pomylić go z płynącą wodą. Charakterystyczne dla tego zjawiska jest sposób poruszania się larw. Nie wędrują one własnym torem, ale pełzną wspólnie, ocierając się o siebie nawzajem, wymijając po bokach, od góry i dołu. Pełznąca masa porusza się szybko i wygląda naprawdę ciekawie. Nikt jeszcze nie ustalił, dlaczego larwy muchówki poruszają się właśnie w ten sposób, z jakiego powodu zaczynają migrację oraz dokąd tak naprawdę zmierzają. Istnieje teoria, według której larwy poszukują w ten sposób jedzenia i nowych miejsc na żer, a poruszają się w grupie, aby ochronić się przed drapieżnikami. Niemniej jednak wciąż jest to dużą zagadką Matki Natury. <iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" scrolling="no" src="iframe%20width=%22560%22%20height=%22315%22%20src=%22https://www.youtube.com/embed/7iXnlgredHQ?si=i5KCg_KRls0a2jXv%22%20title=%22YouTube%20video%20player%22%20frameborder=%220%22%20allow=%22accelerometer;%20autoplay;%20clipboard-write;%20encrypted-media;%20gyroscope;%20picture-in-picture;%20web-share%22%20referrerpolicy=%22strict-origin-when-cross-origin%22%20allowfullscreen/iframe" title="YouTube video player" width="560"> Źródło: YouTube Pleń: pech czy szczęście? Dawniej uważano, że obecność plenia to pewien rodzaj przepowiedni. Ponieważ zjawisko to jest bardzo rzadkie, jego pojawienie się zawsze budziło sensację, niekiedy także niepokój. W niektórych regionach świata pleń był koszmarnym omenem, zwiastującym klęski, śmierć lub inne nieszczęścia. W innych kulturach, np. wśród górali, panowało przekonanie, iż skoro pleń pojawia się tak rzadko, musi być czymś w rodzaju szczęśliwego amuletu. Niektórzy nawet zbierali pełzające larwy, suszyli je, a następnie święcili i rozsypywali dookoła domu. Miało im to zapewnić szczęście, urodzaj i zdrowie. Niekiedy rozrzucano je także przy oborze. Czytaj także: Najczęściej spotykane robaki w domu Niebezpieczne pajęczaki w polskich lasach Jak rozpoznać latające kleszcze?